Onurlu Komando Korkakların İşkencesi Babasının BEN KORGENERALİM Dediği O An

.
.

MAVİ BERENİN ŞEREFİ

BÖLÜM I – Zorbalığın Gölgesinde

Bolu Dağları sabahın ilk ışıklarıyla birlikte gri bir sessizliğe bürünmüştü. Sis, kışlanın beton duvarlarına yapışmış; gökyüzü ile yeryüzü arasında soğuk bir perde gibi asılı kalmıştı. O yüksek rakımlı komando tugayında her nefes, insanın ciğerini kesen bir bıçak gibi içeri girerdi.

Depo binasının içi dışarıdan daha soğuktu.

Beton zeminden yükselen ayaz, askeri botların içinden geçip kemiklere kadar ulaşıyordu. Fakat o sabah orada titreyen tek şey soğuk değildi.

Uzman Çavuş Kenan Turgut’un sesi, o deponun en sert duvarlarını bile çatlatacak kadar keskindi.

“Ulan Memik! Anan seni hamur yoğur diye mi gönderdi buraya?”

Sözleri, karşısında duran gence bir tokat gibi çarpıyordu.

Mehmet Can henüz bir haftalık askerdi. Yüzü daha çocuk yüzüydü. Köyünden ilk kez ayrılmış, komando olmanın gururunu hayal ederek bu dağlara gelmişti. Şimdi ise önünde duran ağır mühimmat sandığını kaldırmaya çalışırken kolları titriyordu.

“Emredersiniz komutanım…” dedi kısık bir sesle.

Ama sandık kıpırdamadı.

Kenan Turgut, iri cüssesiyle etrafında dolaşıyor, sanki bir avı süzen sırtlan gibi onu izliyordu. Sol yanağındaki eski yara izi, sırıttıkça daha belirginleşiyordu. Bu depoda, hatta bu taburda onun adı korkuyla anılırdı.

“Komando dediğin,” diye hırladı, “ağırlık tanımaz! Sen ne biçim askersin lan?”

Mehmet’in gözleri doldu.

O sırada deponun diğer köşesinde envanter listesi tutuyormuş gibi duran biri vardı.

Ali Yılmaz.

Altı aylık komando eriydi. Sessizdi. Göze batmazdı. Görevini eksiksiz yapardı. Kimse onun hakkında fazla bir şey bilmezdi.

Kimse, onun babasının Türkiye’nin en saygın komutanlarından biri olan Korgeneral Fatih Gürkan olduğunu bilmiyordu.

Ve Ali bunu özellikle istemişti.

Babası askerliğe uğurlarken ona tek bir şey söylemişti:

“Rütbe insanı adam yapmaz oğlum. Adam olan rütbeyi taşır.”

Ali bu yüzden kimliğini gizlemişti. Mavi bereli olmak istiyorsa bunu kendi bileğiyle hak etmeliydi.

Ama şimdi gördüğü manzara onun içinde bir şeyi kırıyordu.

Bu disiplin değildi.

Bu eğitim değildi.

Bu düpedüz zorbalıktı.

Kenan Mehmet’in yakasına yapıştığında Ali’nin içindeki çizgi silindi.

Adım attı.

“Uzman çavuşum,” dedi sakin ama net bir sesle.

Depodaki herkes dondu.

Kenan başını yavaşça çevirdi.

“Ne var lan Yılmaz?”

Ali gözlerini kaçırmadı.

“Talimatnameye göre bu sandık iki kişiyle taşınmalı. Yardım etmek istiyorum komutanım.”

Bir anlık sessizlik…

Ardından deponun havasını yaran bir kahkaha.

“Bana mı talimatname öğretiyorsun sen?”

Ali’nin kalbi hızlandı ama geri adım atmadı.

“Yanlış emre itaat etmek de suçtur komutanım.”

Bu söz, Kenan’ın gururuna saplanmış bir hançerdi.

Bir erin, herkesin içinde onu sorgulaması…

Yüzü karardı.

“Şınav pozisyonu al!”

Ali emre uydu.

Betona uzandı.

Kenan yanındaki askerlere işaret etti.

Buz gibi su bidonları Ali’nin üzerine boşaldı.

Islak kamuflaj tenine yapışırken dişlerini sıktı.

“Say!”

“Bir… iki… üç…”

O an depo kapısı açıldı.

Takım Komutanı Teğmen Burak Sönmez içeri girdi.

Gençti. Akademiden yeni mezundu. İdealist görünürdü.

Ama Kenan’la ters düşmek istemiyordu.

Ali umutla başını kaldırdı.

“Komutanım—”

“Yeter Yılmaz!” dedi Teğmen.

“Üstünün emrini sorgulamak sana düşmez.”

O an Ali’nin içindeki son umut da söndü.

Adalet bir kez daha susmuştu.

BÖLÜM II – Gece

O gece koğuşta herkes uykuya daldığında kabus başladı.

Ali’nin ağzı bezle kapatıldı.

Sessizce sürüklendi.

Kışlanın altındaki eski kazan dairesine götürüldü.

Rutubetli, karanlık, unutulmuş bir yerdi orası.

Kenan ve iki adamı karşısında duruyordu.

“Arkan sağlam demek?” dedi Kenan.

Ali sustu.

Babası hakkında tek kelime etmeyecekti.

İlk tekme midesine indi.

Nefesi kesildi.

Ardından yumruklar…

Tekmeler…

Bilinç bulanıklaştı.

Ama içinden komando andını tekrar ediyordu.

“Silah arkadaşını korumak namustur…”

Saatler sonra onu yerde bırakıp gittiler.

Sürünerek koğuşa döndü.

Kimseye bir şey söylemedi.

BÖLÜM III – Bir Babanın İçgüdüsü

Aynı saatlerde Ankara’da, makam odasında gece yarısını geçen saate rağmen çalışan bir adam vardı.

Korgeneral Fatih Gürkan.

Dosyayı kapattı.

Sebepsiz bir sıkıntı göğsünü sıkıyordu.

Oğlunu düşündü.

Sabah önemli bir toplantısı vardı.

Ama içindeki his ağır bastı.

Aracı hazırlattı.

Üniformasını çıkardı.

Sivil kıyafet giydi.

Bir komutan olarak değil…

Bir baba olarak yola çıktı.

BÖLÜM IV – Nizamiye

Sabahın ilk ışıklarıyla tugay nizamiyesine geldi.

Nöbetçi askere yaklaştı.

“Ali Yılmaz’ın babasıyım. Oğlumu görmeye geldim.”

İçeride panik başladı.

Ali’nin yüzü tanınmaz haldeydi.

Komutanlar örtbas etmeye çalışıyordu.

“Amca, oğlunuz karantinada,” dedi nöbetçi.

Fatih Gürkan gözlerine baktı.

Yalanı anladı.

Sonunda telefonu çıkardı.

Tugay Komutanı Tümgeneral Yusuf Çetin hattın ucundaydı.

“Ben Korgeneral Fatih Gürkan.”

O an zaman durdu.

Nöbetçi askerin dizleri titredi.

Dakikalar içinde sirenler çaldı.

Tugay ayağa kalktı.

Komutanlar koşarak nizamiye önünde toplandı.

Eski montlu o adamın önünde selam durdular.

Fatih Gürkan tek bir cümle söyledi:

“Oğlum nerede?”

.