1942 Büyükada Cinayeti | Gerçek Olaylara Dayanan Belgesel Anlatım

.
.
.

Büyükada’da Bir Bahar Günü: Sessizliğe Gömülen Aşk (1942)

5 Nisan 1942, Pazar günü…
İstanbul’un incisi Büyükada, baharın ilk sıcak nefeslerini hissetmeye başlamıştı. Çam ağaçlarının arasında dolaşan rüzgâr, hem tuzlu denizin kokusunu hem de görünmeyen hikâyelerin ağırlığını taşıyordu. O gün, adanın sakinliğini bozacak bir olay yaşanacaktı; öyle bir olay ki yıllar boyunca konuşulacak, anlatılacak ve tartışılacaktı.

Öğleye doğru, Büyükada Polis Karakolu’nun kapısından içeri iyi giyimli, düzgün konuşan genç bir adam girdi. Üzerindeki takım elbise tertipliydi, yüzünde tuhaf bir sükûnet vardı. Kendini “Sedat” olarak tanıttı.

Ve ardından kimsenin beklemediği o cümleyi söyledi:
“Bir cinayet işledim.”

Issız Bir Yer, Sessiz Bir Tanık

Sedat, polisleri adanın ücra bir köşesine götürdü. Güvercinlik olarak bilinen, çam ağaçlarıyla kaplı, neredeyse kimsenin uğramadığı bir yerdi burası. Hatta bazı polisler bile bu noktayı tam olarak bilmiyordu.

Uzun aramalar sonucunda genç bir kadının cansız bedenine ulaşıldı. Adı Fatma’ydı.

İlk incelemeler, olayın sıradan bir cinayet olmadığını gösteriyordu. Hem ateşli silah hem de kesici bir alet kullanılmıştı. Bu, ani bir öfkenin mi yoksa önceden tasarlanmış bir planın mı sonucu olduğu sorusunu akıllara getiriyordu.

Sedat: Görünüş ve Gerçek Arasındaki Çatışma

Sedat, ilk bakışta kimseye “katil” izlenimi vermiyordu. İstanbul’un saygın ailelerinden birine mensuptu. Babası emekli bir devlet görevlisiydi. Kendisi eğitim görmüş, kibar, ölçülü konuşan bir gençti.

Ancak hayatı düzenli değildi. Vefa Lisesi’ni yarıda bırakmış, ardından memuriyet hayatına başlamıştı. Üç ay önce Mersin’e tayin edilmişti.

Orada Fatma ile tanışmıştı.

Fatma: Geçmişiyle Yargılanan Bir Kadın

Fatma 24 yaşındaydı. Güzel, dikkat çekici ve hayatın sert yüzünü erken yaşta tanımış bir kadındı. Bir barda çalışıyordu. Sedat’la karşılaşmaları tesadüf gibi görünse de, kısa sürede aralarında yoğun bir ilişki başladı.

Sedat’a göre bu bir aşktı.
Ama bu aşk, kısa sürede takıntıya, kıskançlığa ve bağımlılığa dönüştü.

Sedat, kazandığı her şeyi Fatma için harcadığını söylüyordu. Onun için işinden bile vazgeçmişti. İstanbul’a dönmüş, ancak Fatma peşinden gelmişti.

Birlikte yaşamaya başladılar.

Ama huzur yoktu.

Kıskançlık ve Gerilim

İlişkileri sürekli tartışmalarla doluydu. Sedat, Fatma’nın geçmişine takılıyordu. Onu başkalarıyla kıyaslıyor, kıskançlık krizlerine giriyordu.

Fatma ise başka bir çıkmazın içindeydi. Geçmişi peşini bırakmıyordu. Onu takip eden insanlar olduğunu söylüyordu. Sedat’tan uzaklaşması gerektiğini düşünüyordu.

Belki de ilk kez, doğru olanı yapmaya çalışıyordu.

Büyükada’ya Son Yolculuk

Olaydan birkaç gün önce Fatma, Büyükada’ya gitmek istediğini söyledi. Daha önce gelmişlerdi ve bu yeri sevmişti.

Sedat kabul etti.

Akasya Oteli’nde bir oda tuttular. İlk gün sakin geçti. Ancak ertesi gün her şey değişecekti.

Pazar sabahı yürüyüşe çıktılar. Nizam Caddesi’nden başlayıp çamlıkların içine doğru ilerlediler. Yol uzadıkça konuşmalar ağırlaştı.

Ve sonunda o ıssız kayalıklara geldiler.

Ayrılık Konuşması

Fatma, bir kayanın üzerine çıktı. Rüzgâr saçlarını savuruyordu. Aşağıda, biraz geride Sedat vardı.

Fatma konuşmaya başladı:

“Sedat… sen benim için çok şey yaptın. Ama bu böyle devam edemez. Beni takip edenler var. Senin iyiliğin için ayrılmamız gerekiyor.”

Bu sözler, Sedat’ın dünyasını parçaladı.

Sevdiği kadını kaybediyordu.
Üstelik onun gözünde, yerini başkaları alacaktı.

O An

Sedat’ın anlattığına göre önce silahına davrandı. Ancak silah tutukluk yaptı.

Sonra cebindeki kamayı çıkardı.

İlk darbeyi, “ukde-i hayat” dediği noktaya indirdi. Ense kökü… hayatın düğüm noktası.

Ama bu tek darbe değildi.

Adli tıp raporu, Fatma’nın vücudunda çok sayıda yara olduğunu ortaya koydu.

Bu, bir anlık öfkenin ötesindeydi.

Soğukkanlılık

Cinayetten sonra Sedat’ın yaptıkları, en az cinayetin kendisi kadar ürkütücüydü.

Otele geri döndü.
Tıraş oldu.
Yemek yedi.

Ve sonra karakola gidip teslim oldu.

Mahkeme ve Değişen Hikâyeler

Sedat’ın ifadeleri zamanla değişti.

İlk başta üzgün ve sakin bir ayrılık konuşmasından bahsederken, mahkemede Fatma’nın kendisini kışkırttığını iddia etti.

“Beni bu kadar severken, başka erkeklerle olduğumu görünce nasıl yaşayacaksın?” dediğini söyledi.

Bu sözler, kendisini kontrol edememesine neden olmuştu—en azından onun iddiası buydu.

Şüpheler

Ancak herkes aynı fikirde değildi.

Olay yerine giden komiser, cinayetin planlı olduğunu düşünüyordu.
Issız bir yer seçilmişti.
Silahlar önceden hazırlanmıştı.
Tabanca bulunamamıştı.

Bütün bunlar, spontane bir patlamadan çok daha fazlasını düşündürüyordu.

Fatma’nın Sessizliği

Bu hikâyede en büyük eksik, Fatma’nın sesiydi.

O konuşamıyordu.
Onun yerine sadece Sedat anlatıyordu.

Ama Sedat’ın anlattıkları çelişkilerle doluydu.

Tanıklar, ilişkilerinin onun anlattığı kadar kötü olmadığını söylüyordu. Hatta harcanan paranın büyük kısmının Fatma’ya ait olduğu bile ortaya çıkmıştı.

Mahkeme Süreci

Dava aylarca sürdü. Sedat’ın avukatı, onun sinir hastası olduğunu iddia etti. Ancak yapılan incelemeler, cezai ehliyetinin tam olduğunu gösterdi.

Sedat zamanla kendini savunan bir sanıktan çok, hikâye anlatan birine dönüştü.

Kendi aşkını yüceltiyor, işlediği suçu neredeyse romantize ediyordu.

Üç Yıl Sonra

1945 yılında, Sedat hâlâ hapisteydi. Ancak unutulmamıştı.

Onunla röportajlar yapılıyor, hikâyesi konuşuluyordu.

Bir röportajda şöyle diyordu:

“Aşk benim için bir dindir. Ve ben o din uğruna her şeyimi verdim.”

Pişman olduğunu söylüyordu. Ama bu pişmanlık bile şiirsel bir anlatımın içindeydi.

Sonrası

Sedat’ın kaç yıl ceza aldığı kesin olarak bilinmiyor. Ancak o dönemde benzer suçlar genellikle 10–15 yıl arasında cezalandırılıyordu.

1950’de çıkan afla serbest kalmış olması muhtemeldi.

Toplumun Aynası

Bu olay sadece bir cinayet değildi.

Aynı zamanda dönemin bakış açısını da ortaya koyuyordu.

Gazeteler, Sedat’ı “iyi aile çocuğu” olarak sunarken, Fatma’yı geçmişi üzerinden yargılıyordu.
Suç, çoğu zaman “erkeklik gururu” ve “kıskançlık” ile açıklanıyordu.