PART 2 — “ANG EBIDENSYA NA HINDI NAGSISINUNGALING”

Nang arestuhin si Philip, ang unang reaksyon ng maraming tao ay denial.

“Hindi yan. Si Pastor Philip pa?”
“Baka pinagbintangan lang.”
“Baka aksidente talaga.”
“Baka suicide.”

Pero ang pulis, hindi umaresto dahil sa tsismis. Umaresto sila dahil sa mga bagay na unti-unting nagkahugis sa imbestigasyon—mga bagay na kapag pinagsama-sama, nagmumukhang kwento na hindi na kayang takpan ng sermon.

Sa interrogation, itinanggi ni Philip ang lahat. Sabi niya, umalis daw siya para mag-jogging. Pagbalik niya, saka niya nakita si Karissa sa bathtub. Wala siyang ginawa kundi tumawag ng tulong. Wala raw siyang kinalaman.

Pero pinakinggan ng mga investigator ang 911 call. At doon nagsimulang umangat ang kilay nila.

Hindi dahil “dapat perfect” ang reaksyon ng tao sa trauma—kundi dahil may mga bagay na tila hindi tugma sa natural na panic ng taong mahal ang asawa. Inutusan siya ng operator na alisin si Karissa sa tubig at simulan ang CPR—pero lumipas ang ilang minuto bago raw niya nagawa. Ilang beses niyang sinabing hindi niya kaya.

At ang isa pang tanong: Bilang nurse, bakit tila hirap siya sa basic emergency response?

Pagkatapos, lumabas ang autopsy at toxicology.

Ang sanhi ng kamatayan ni Karissa ay pagkalunod. Ngunit sa toxicology, may natagpuang lorazepam (kilala rin bilang Ativan)—isang gamot na pampakalma, pampatulog, na may side effects na pampaantok at pamparelax.

Ang problema: ayon sa doktor ni Karissa, hindi siya niresetahan nito. At ayon sa pamilya, maingat si Karissa sa gamot dahil buntis siya at takot siya sa epekto sa sanggol.

Kung hindi galing sa doktor… kanino galing?

Dito pumasok ang malaking duda sa investigators: si Philip ay nurse. May access siya sa mga ganitong gamot sa nursing home. May kakayahan siya.

At habang lumalalim ang imbestigasyon, napilitan si Philip na umamin sa isang bagay: may relasyon siya kay Florentino. At iyon daw ang dahilan kung bakit sila nag-counseling.

Akala ng marami, doon na matatapos. “Okay, cheater siya.” Pero hindi ibig sabihin cheater, killer na.

Tama.

Pero ang korte, hindi lang sa pagtataksil tumitingin. Tumitingin ito sa pattern.

Noong nagsimula ang trial, lumabas ang mga ebidensya na mas mabigat kaysa chismis.

May computer forensics na tumingin sa computer ni Philip. At ayon sa prosecution, may mga search siya bago mamatay si Karissa—mga tanong tungkol sa Ativan, kung nakamamatay ba ang certain dosage, tungkol sa toxicology at autopsy, at iba pang impormasyon.

May araw rin na dinala si Karissa sa ospital dahil sa matinding hilo at pagsusuka—at sa tests, lumabas na may Ativan sa sistema niya. Tinanggi niyang uminom. Tinanggi ng nanay niya na uminom siya.

Sa narrative ng prosecution, ito raw ay “trial run”—parang test kung paano magre-react ang katawan ni Karissa sa gamot.

At ayon pa sa reports, sa tiyan ni Karissa, natagpuan ang banana smoothie. Kaya sa theory ng prosecution, doon raw “naidagdag” ang gamot.

Samantala, sa witness stand, napilitang tumestigo si Florentino. Takot siyang makita, takot siyang makilala. Tinakpan niya ang mukha niya. Kasi alam niyang sa mata ng mga tao, kahit hindi siya ang pumatay, isa siya sa mitsa.

Ikinwento niya kung paano sila naging close ni Philip. Paano ang simpleng usapan ay naging palitan ng messages. Paano nauwi sa lihim na relasyon. Paano nagtatago sila—minsan sa basement ng bahay nina Karissa mismo, minsan sa chat, minsan sa mga pagkakataong akala mo ay “normal lang.”

At sinabi rin niyang natuklasan ni Karissa ang relasyon noong August 2011. Nagharap-harap sila. Pinatawad sila ni Karissa. Umalis si Florentino sa simbahan. May text pa raw si Philip na, sa diwa, nagsasabing mahal niya si Florentino pero ayaw niyang mapunta sa impyerno.

Pero ayon din kay Florentino, kahit sinubukan nilang itigil, bumabalik sila sa tukso.

Dito tumining ang mensahe ng prosecution: hindi lang ito tungkol sa kasalanan—ito ay tungkol sa pagnanais ni Philip na “kumawala” sa responsibilidad at maging single para magawa ang gusto niya.

Lumabas din ang cellphone data. Ayon sa prosecution, ang cell tower records at logs ay hindi raw tugma sa kwento ni Philip na nag-jogging siya sa labas. At may point pa na nagsasabing noong mga panahong nangyayari ang lahat, may tawag siya kay Florentino.

Sa dulo ng unang trial (2014), nagkasundo ang jury na guilty si Philip—pero hindi sa first degree murder. Ibinalik nila ang hatol sa manslaughter, at hinatulan siya ng 15 taon.

Nasaktan ang pamilya ni Karissa. Para sa kanila, hindi sapat. Dalawang buhay ang nawala. Isang babaeng mabait, mapagdasal, excited maging ina.

Pero mas lalo silang nagulat nang may nangyaring legal twist—dahil sa appeal, may butas sa proseso ng jury deliberation, at pansamantala siyang nakalaya habang hinihintay ang panibagong paglilitis.

Para sa pamilya ni Karissa, para itong muling paglilibing—dahil kailangan na naman nilang balik-balikan ang detalye, ang sakit, at ang mga salitang hindi na nila gustong marinig.

Dumaan ang mga taon. Nagkaroon ng pangalawang trial. May mga desisyon pang umakyat sa mas mataas na korte. May mga pagkakataong nakalaya siya pansamantala habang hinihintay ang final ruling.

At noong 2022, ayon sa salaysay sa transcript na ibinigay mo, nagdesisyon ang mga hukom na guilty pa rin si Philip sa manslaughter. Sa desisyong iyon, may diin sa responsibilidad niya: na bilang nurse at bilang asawa, at lalo na’t alam niyang naospital na si Karissa dati na may parehong gamot sa sistema, dapat mas nag-ingat siya, dapat mas nagbantay, dapat mas mabilis ang pagtulong—hindi ang pag-aalangan.

Sa huli, pagkatapos ng mahabang paghihintay, ang pamilya ni Karissa ay nakahawak din sa isang bagay na matagal nilang pinagdasal: hustisya, kahit hindi perpekto, kahit hindi kasing bigat ng gusto nila.

Pero alam mo, sa mga ganitong kaso, ang hustisya ay hindi nagbabalik ng buhay. Hindi nito ibinabalik ang mga pangarap na natigil. Hindi nito binubura ang tanong na: “Bakit?”

Ang naiiwan ay dalawang uri ng katahimikan.

Una, yung katahimikan ng simbahan—kapag wala na si Karissa sa upuan niya, wala na yung babaeng laging nakangiti kahit may sakit.

At pangalawa, yung katahimikan ng mga taong dating nagsabing “match made in heaven,” tapos biglang napaisip: Kung sa loob ng church nangyari ito… saan pa tayo ligtas?

Marami ang natutong huwag mag-idolize. Huwag gawing “perfect” ang mag-asawa dahil lang magaling mag-post o maganda ang ngiti sa harap ng tao. At higit sa lahat, maraming natutong ang pananampalataya ay hindi shield laban sa kasalanan—at ang “pastor” ay hindi automatic na “banal.”

Sa huling bahagi ng kuwento, ang gusto kong iwan ay hindi tsismis, kundi paalala:

Kung may kakilala kang tahimik na nagdurusa, huwag mong hintaying maging balita ang sakit niya.
Kung may relasyon na puno ng kontrol, pagtataksil, at pagmanipula, huwag mong sabihing “tiis lang” dahil “asawa mo naman.”
At kung may babaeng tulad ni Karissa na pinipiling magpatawad para sa pangarap niyang pamilya—sana may sapat na tao sa paligid niya na hindi lang magsasabing “pray lang,” kundi magsasabing: “Nandito kami. Hindi ka nag-iisa.”