Emekli Paşaların Gölgesindeki Yolsuzluk Korgeneral Ayla Sancak’ın İhanet Temizliği

.
.
.

Emekli Paşaların Gölgesindeki Yolsuzluk: Korgeneral Ayla Sancak’ın İhanet Temizliği

Kars Topçu Tugayı, sonbaharın hüzünlü rüzgarlarıyla sararmış bir günün öğleden sonrasında, sessizliğe bürünmüş gibiydi. Gökyüzü gri, ağır bulutlarla kaplanmış, sanki her an kar yağacakmış gibi bir his yaratıyordu. Tugayın merkezine yakın asker dinlenme odasında, genellikle yorgun askerlere huzur veren, bir köşeye oturup dinlenmeleri için ayrılmış olan bu oda bugün farklıydı. Odada bir gariplik, bir gerilim vardı.

O gün dinlenme odasında yalnızca bir kadın subay vardı. Diğerleri, her biri belli bir noktada, kısa bir süreliğine gözlerini dinlendirmek üzere uyuklayan askerlere dair izler bırakmıştı. Ama o kadın subayın duruşu, sakin tavrı ve sessizliği, odanın havasını başka bir biçimde etkiliyordu.

Korgeneral Ayla Sancak, Türk Kara Kuvvetlerinin en genç ve ilk kadın Genelkurmay ikinci başkanı olarak tarihe geçmişti. Sözde “Azrail” olarak bilinen, korkulan bir figürdü. Rütbesiz, yalnızca bir askeri kamuflaj giysisiyle, omuzlarında hiçbir rütbe bulunmayan, başı dik ve gözleri kararlı olan bu kadın subay, oldukça tecrübeli bir askeri liderin ötesinde, ordunun kalbinde bir değişim başlatan, güçlü bir kadındı.

Aylar süren sıkı toplantıların, raporların ve gerilimin ardından, Kars Topçu Tugayı’nda bir değişim başlamıştı. Bugün, uzun süre sonra, bu sessiz odada beklenmedik bir temizlik yapılacaktı. Bu sessizliğin içinde, ayakta dururken soğukkanlı bir şekilde çayını yudumlayan Ayla Sancak, birdenbire zihninde yer eden bir sesin yankılarıyla irkildi. Odaya, komutanlarından biri olan Yarbay Volkan Demir girdi. Onun bu odada bulunması, Ayla için sadece bir tesadüf değildi.

Yarbay Volkan Demir, ordunun en elit subaylarından biri, aynı zamanda disiplinli, fakat acımasız yöntemleriyle tanınan bir isimdi. “Demir Yumruk” lakabıyla tanınıyor, askeri otoritesini sorgulatan kimseyi bırakmıyordu. Ayla Sancak, bu adamla yıllarca birlikte çalışmış, onun yöntemlerinin ne kadar zalimce olabileceğini gözlemlemişti.

Odaya girdiği andan itibaren, Volkan Demir, Ayla’nın sakin tavırlarını görmekten rahatsız olmuştu. “Burası senin evin, oturma odan mı?” diye sordu, alaycı bir şekilde. “Bu saatte bu kadar rahat nasıl oturabiliyorsun? Birimin hangi birimi bu kadar boşta?”

Ayla Sancak, gözlerini ondan bir an olsun ayırmadan, sabırlı bir şekilde cevap verdi. “Beni tanımadığınızı düşünmemiştim, Yarbay. Ama önce kendinizi tanıtmanız gerekmez mi?”

Volkan Demir, bir an bu cevaba şaşırarak sustu. Ayla’nın sakin duruşu, onun ruhunu rahatsız ediyordu. Bu adamın gözlerinde, güç ve otorite arzusuyla yanıp sönen bir ışık vardı, ama Ayla ona meydan okuyan bir güvenle bakıyordu.

Volkan Demir, her zamanki gibi sorularını sormaya devam etti. “Hangi birime bağlısın? Sen kimsin?”

Ayla Sancak, sadece biraz gülümsedi. “Adım Ayla Sancak, rütbem ise Korgeneral,” dedi ve hızlıca omuzlarındaki rütbeleri gösterdi. “Genelkurmay İkinci Başkanı.”

Yarbay Volkan Demir, önce bir an donakaldı, sonra kafasına sıcak bir kahve dökülmüş gibi sert bir şekilde öne eğildi. Gözlerindeki şok ve öfke, her şeyin anlamını değiştirecek bir anda birleşmişti. “Sen… sen Korgeneral misin?” dedi. Ayla’nın o andaki bakışları, onun tüm varlığını, yerle bir etti.

Ve işte o an, Ayla Sancak’ın cezalandırıcı harekete geçmesinin tam zamanıydı. “Evet,” dedi, soğuk bir şekilde. “Ve şimdi sana yapacak çok işim var. Kötü yönetim ve yolsuzluk, orduyu sadece çökertebilir.”

Ve Ayla Sancak, Yarbay Volkan Demir’in yıllarca uyguladığı acımasız yöntemlere karşı başlattığı amansız temizliği başlatmıştı.

Bu sadece bir subay ve bir generalin mücadelesi değildi. Bu, orduyu içten saran devasa bir yolsuzluk ağını ortadan kaldırmak için verilen bir savaştı. Ve Ayla, savaşını başlatmıştı.