İNGİLİZ AMİRAL “TÜRKLER 2 HAFTADA TESLİM OLUR” DEDİ! 😮 8 AY SONRA 250 BİN KAYIPLA GERİ ÇEKİLDİLER! 💀

.
.
.

“14 GÜN DEDİLER… 8 AY SONRA TARİH YAZILDI”

Çanakkale’nin Destanı

1. Bölüm – Londra’da Kurulan Büyük Hayal

3 Ocak 1915.
Londra sisliydi.

Savaş Bakanlığı binasının ağır kapıları ardında hararetli bir toplantı sürüyordu. Avrupa’nın kalbinde, Fransa siperlerinde savaş kilitlenmişti. Batı Cephesi’nde askerler çamur içinde ölüyor ama hatlar ilerlemiyordu.

İngiltere yeni bir çıkış yolu arıyordu.

Deniz Bakanı Winston Churchill, henüz 40 yaşındaydı. Hırslıydı. Cesurdu. Ama belki de fazla kendine güveniyordu.

Masaya eğildi.

“Çanakkale Boğazı zorlanabilir.”

Salonda sessizlik oldu.

Churchill’in gözünde Çanakkale sadece bir boğaz değildi.
Osmanlı’yı saf dışı bırakmanın, Rusya’ya yardım ulaştırmanın, savaşı bitirmenin anahtarıydı.

Rus Çarlığı yardım istiyordu. Tahıl ihracatı durmuştu. Kafkas Cephesi baskı altındaydı. Boğaz açılırsa her şey değişecekti.

Churchill telgrafı yazdırdı:

“Boğaz yalnızca donanma ile zorlanabilir mi?”

Cevap temkinli geldi.

Amiral Sackville Carden şöyle yazdı:

“Ani bir baskınla mümkün değil. Ancak güçlü bir donanma ile başarılabileceğini umuyorum.”

Churchill için “umuyorum” kelimesi yeterliydi.

O anda karar verilmişti.

2. Bölüm – “Türkler Teslim Olur”

13 Ocak 1915’te İngiliz Savaş Konseyi toplandı.

Haritalar açıldı. İstanbul işaretlendi. Boğaz kırmızı kalemle çizildi.

Churchill kararlıydı:

“14 gün. Donanma 14 gün içinde İstanbul’da olacak.”

Toplantı sırasında Lloyd George sordu:

“Türkler yolları kesildiğinde teslim mi olur, yoksa sonuna kadar savaşır mı?”

Lord Kitchener cevap verdi:

“Herhalde teslim olurlar.”

Bu cümle tarihin en pahalı yanılgılarından biri olacaktı.

Gazeteler ertesi gün manşet attı:

“Ver elini İstanbul!”

Henüz tek bir mermi atılmamıştı.
Ama zafer ilan edilmişti.

3. Bölüm – Boğazda İlk Ateş

19 Şubat 1915 sabahı…

Akdeniz’in suları ağır ağır yarıldı.

Queen Elizabeth, Inflexible, Agamemnon, Lord Nelson…
Dev zırhlılar Boğaz girişinde sıralandı.

Saat 11.30’da ilk top ateşi başladı.

Gökyüzü dumanla kaplandı.
Seddülbahir ve Kumkale tabyaları sarsıldı.

İngilizler uzaktan bakınca bir şey gördü:
Top sesleri sustu.

“İşte bu!” dediler.
“Türkler kaçıyor.”

Ama gerçekte olan şuydu:

Türk topçuları mevzi değiştiriyordu.

Seyyar bataryalar, ateş ettikten sonra yer değiştiriyor, gemileri hedef şaşırtıyordu.

Boğaz savunması çökmedi.

İki haftalık bombardıman sonuç vermedi.

Amiral Carden yıprandı. Sinir krizi geçirdi. Görevden alındı.

Yerine Amiral John de Robeck atandı.

Ve tarih 18 Mart’a yürüdü.

4. Bölüm – 18 Mart: Denizin Altındaki Kader

18 Mart 1915 sabahı.

34 büyük savaş gemisi üç hat halinde Boğaz’a girdi.

İngiliz subaylarından biri günlüğüne yazdı:

“Bugün İstanbul yolu açılıyor.”

Ama Boğaz onları bekliyordu.

7-8 Mart gecesi küçük bir gemi sessizce hareket etmişti.

Adı: Nusret.

Kaptanı, Erenköy Koyu açıklarına 26 mayın döşemişti.
Üstelik kıyıya paralel.

İngiliz istihbaratı bunu bilmiyordu.

Saat 14.54.

Fransız zırhlısı Bouvet manevra yaparken büyük bir patlama oldu.

603 denizciyle birlikte 3 dakika içinde battı.

Şok.

Ama İngilizler hâlâ bunun top ateşi olduğunu sanıyordu.

Saat 15.14.

Inflexible mayına çarptı.

Saat 16.15.

Irresistible ağır yara aldı.

Saat 18.05.

Ocean da mayına çarptı.

Üç zırhlı denizin dibindeydi.

Dördü ağır hasarlıydı.

Amiral de Robeck geri çekilme emrini verdi.

8 saat süren saldırı çökmüştü.

O gün İngiliz donanmasının “yenilmezlik efsanesi” battı.

5. Bölüm – “Çanakkale Geçilmez”

İstanbul’da Sultanahmet Camii minareleri arasına bir yazı asıldı:

“ÇANAKKALE GEÇİLMEZ.”

Bu sadece bir slogan değildi.

Bir gerçeğin ilanıydı.

Londra’da ise kriz başladı.

Amiral Fisher istifa etti.
Churchill ağır eleştiri aldı.

Ama Churchill pes etmedi.

“Deniz olmadıysa kara ile olur.”

Ve kara harekâtı başladı.

6. Bölüm – Gelibolu’da Cehennem

25 Nisan 1915 sabahı.

Anzak birlikleri Arıburnu’na çıktı.

Türk askerleri geri çekilmedi.

    Alay Komutanı Mustafa Kemal’in emri yankılandı:

“Ben size taarruzu değil, ölmeyi emrediyorum.”

    Alay’ın tamamı şehit oldu.

Ama düşman ilerleyemedi.

Kirte, Kerevizdere, Conkbayırı, Anafartalar…

Her karış toprak kanla sulandı.

İngiliz askerleri siperlere “İstanbul Caddesi” tabelaları asmıştı.

Ama o yol İstanbul’a değil, mezarlığa çıkıyordu.

Hastalıklar yayıldı.
Dizanteri askerleri kırdı.

Sıcak, açlık, susuzluk…

8 ay boyunca Gelibolu cehenneme döndü.

7. Bölüm – Çöküş

Ekim 1915’te İngiliz komutan değişti.

General Monroe rapor yazdı:

“Çekilmeliyiz.”

19 Aralık 1915’te Arıburnu ve Anafartalar boşaltıldı.

8 Ocak 1916’da Seddülbahir de tahliye edildi.

İngilizler geri çekildi.

Toplam kayıpları:

205.000 İngiliz

47.000 Fransız

Toplam: 252.000 asker.

Türk tarafı da ağır kayıp verdi.

Ama teslim olmadı.

8. Bölüm – Churchill’in En Büyük Hatası

Churchill yıllar sonra itiraf etti:

“Osmanlılar, çağın en ileri donanmasına karşı bir kale gibi direndiler.”

14 gün demişti.

8 ay sürdü.

Teslim olur demişlerdi.

Ölene kadar savaştılar.

9. Bölüm – Tarihin Dersi

Çanakkale sadece bir savaş değildi.

Bir imparatorluğun kibri ile bir milletin direnci arasındaki hesaplaşmaydı.

En güçlü donanmalar,
En büyük toplar,
En modern gemiler…

Bir milletin iradesine çarptı.

Ve parçalandı.

Son Söz

İngilizler İstanbul Caddesi levhaları asmıştı.

Ama o levhalar bir Türk askerinin eline geçti.

Ve o asker belki de şunu düşündü:

“Bu yol İstanbul’a değil, tarihe gidiyor.”

Ve tarih o gün yazıldı.

Bazı milletler teslim olmayı değil, ölmeyi seçer.

Çanakkale işte bunun adıdır.