“1 MILYON ÇEKMEK ISTIYORUM” DEDI ÇIFTÇI… İŞ ADAMI GÜLDÜ, AMA SONRA DERINDEN ETKILENDI

.
.
.
.

Ayşe’nin gözlerinden süzülen yaş, İsmail’in eline düştü.

“Tek bir gün bile pişman olmadım.” diye fısıldadı. “Ama onların kini… hiç bitmedi.”

İsmail başını eğdi.
“Yarın onunla buluşacağım.”

Ayşe’nin zayıf parmakları onun elini sıkmaya çalıştı.
“Yalnız gitme… Kalbinle değil, aklınla git. Sen öfkeyle hareket eden bir adam değilsin. Seni güçlü yapan şey bu.”

İsmail cevap veremedi. Çünkü ilk kez içinde fırtına vardı.

Ertesi Gün – Konak Konağı

Restoran şehrin en eski ve en prestijli mekânlarından biriydi. Yüksek tavanlar, kristal avizeler, ağır ahşap kapılar… Güç gösterisinin sessiz bir sahnesi gibiydi.

İsmail sade ceketini giymişti. Ne şapka vardı ne tulum. Ama yine de gösterişten uzaktı.

Kapıdan içeri girdiğinde Kaan çoktan oradaydı.

Otuzlu yaşlarının sonunda, kusursuz giyimli, kendinden emin. Dedesi Osman Ağa’nın gençliğine benzeyen sert yüz hatları vardı.

“Hoş geldiniz İsmail Bey.” dedi alaycı bir nezaketle.
“Yarım asırlık bir hesaplaşma için geç kalmadınız.”

İsmail oturdu.
“Ne istiyorsun?”

Kaan gülümsedi.
“Adalet.”

“Bu mu senin adalet anlayışın? Hasta bir kadına zarar vermek?”

Kaan’ın yüzü bir an gerildi ama hemen toparlandı.
“Büyükannenizin kalp problemi zaten vardı. Ben sadece… süreci hızlandırdım.”

İsmail’in bakışları buz kesti.“Yanlış bir hamle yaptın.”

Kaan eğildi.
“Hayır. Asıl yanlış hamleyi deden yaptı. O topraklar bizimdi. O keşif bizim mirasımızdı. Siz çaldınız.”

İsmail sakin bir sesle cevap verdi:
“Toprakları paramla aldım. Belgelerle. Yasal olarak. Senin deden kibirliydi ama aptal değildi. Eğer hakkı olsaydı dava açardı.”

Kaan’ın çenesi gerildi.
“Parayı bana devredeceksin. 47 milyonun tamamını. Böylece mesele kapanacak.”

“Ve devretmezsem?”

Kaan arkasına yaslandı.
“O zaman sır ortaya çıkar.”

İsmail ilk kez kaşlarını çattı.
“Hangi sır?”

Kaan cebinden bir dosya çıkardı.
“Arkeolojik keşfin tam raporu. Resmi kayıtlara geçmeyen kısmı. Toprağın altında bulunan sadece tarihi eserler değildi İsmail Bey.”

İsmail’in kalbi hızlandı ama yüzü değişmedi.

Kaan devam etti:
“Yer altı nadir maden rezervleri. Devletle yaptığınız anlaşmada eksik beyan. Eğer bu dosya ortaya çıkarsa tazminatınızın tamamı iptal edilir. Hatta suçlama bile alabilirsiniz.”

Bir sessizlik oldu.

Sonra İsmail hafifçe gülümsedi.

“Bunu gerçekten kullanabileceğini mi sanıyorsun?”

Kaan şaşırdı.
“Ne demek istiyorsun?”

İsmail cebinden küçük bir ses kayıt cihazı çıkardı ve masaya koydu.

“Dünden beri konuştuğun her tehdit kayıt altında. Ayrıca senin şirket hesapların Mali Suçlar tarafından inceleniyor. Elif yalnız değildi.”

Kaan’ın yüzü ilk kez soldu.

Tam o anda restoranın kapısından iki sivil polis içeri girdi. Arkalarında Komiser Mert vardı.

“Kaan Güçlü.” dedi komiser.
“Şantaj, adam öldürmeye teşebbüs ve finansal tehdit suçlamalarıyla gözaltındasınız.”

Kaan ayağa fırladı.
“Bu bir komplo!”

İsmail yavaşça ayağa kalktı.

“Hayır.” dedi sakin bir sesle.
“Bu adalet.”

Polisler Kaan’ı götürürken genç adam son bir kez döndü.
“Bu bitmedi!”

İsmail gözlerini kaçırmadan cevap verdi:
“Benim için yıllar önce bitmişti. Senin için de bugün bitti.”

Hastane – Aynı Akşam

Ayşe biraz daha güçlü görünüyordu.

İsmail yanına oturdu.
“Bitti.” dedi.

Ayşe gözlerini kapadı.
“Gerçekten mi?”

“Evet. Nefret zinciri burada kırıldı.”

Emre ve Elif kapının yanında duruyordu. Elif gözyaşları içinde dedesine baktı.

“Beni affedebilecek misin?”

İsmail uzun süre baktı.
“Güven zamanla geri kazanılır. Ama aile… vazgeçilmezdir.”

Elif hıçkırarak ağladı.

Ayşe hafifçe gülümsedi.
“Bak işte… en büyük servetimiz bu.”

İsmail başını salladı.

47 milyon lira…
Topraklar…
Anlaşmalar…

Hiçbiri bu yatağın başındaki dört kişilik aile kadar değerli değildi.

İsmail Ayşe’nin elini tuttu.

“Babam haklıymış.” dedi yavaşça.
“Para insanı yapmaz… ortaya çıkarır.”

Ve o gün, ortaya çıkan şey servet değil; karakterdi.