HİÇBİR DOKTOR SEBEBİ BULAMADI… TEMİZLİKÇİNİN KIZI AKILDIŞİNI YAPANA KADAR

.
.
.

Temizlikçinin Kızı ve Akıl Dışı Bir Gizem

İstanbul’un en iyi hastanelerinden biri olan Fatih Hastanesi, son zamanlarda bir kabusa dönüşmüştü. 407 numaralı odada yatan 8 yaşındaki Emre’nin hastalığı, doktorlar ve hemşireler arasında büyük bir belirsizlik yaratmıştı. Üç hafta boyunca yapılan tüm testler, uygulanan tedaviler, ilaçlar ve psikolojik destekler hiçbir işe yaramamıştı. Emre, hasta yataklarında eriyor, yemek yemeyi reddediyor ve sadece duvara bakarak zamanını geçiriyordu. Her şey mükemmel gözüküyordu; kalbi, akciğerleri, kan değerleri… Ama o, hiçbir şekilde yaşamak istemiyordu.

Doktor Mehmet Yılmaz, hastalığa dair bir açıklama bulamıyordu. 30 yıllık tıp kariyerinde hiç böyle bir vakayla karşılaşmamıştı. Tüm ekibiyle yaptığı toplantılarda dahi, ne yapacaklarını bilmeden odadan çıkıyorlardı. Çocuk hastalıkları bölümünün başkanı, Dr. Ayşe Demir, konuyu masaya yatırırken bir türlü çözüm bulamıyordu. Çocuğun annesi ve babası, hastanenin kapısında günlerce bekleyip, bir umutla bir şeyler yapılmasını istiyorlardı. Ancak her şey sadece kötüleşiyordu.

Odanın dışında, temizlikçi Fatma Hanım, alıştığı gibi hastanenin parıldayan koridorlarında temizlik yapıyordu. Yıllardır burada çalışıyordu ve hastanenin her köşesini çok iyi tanıyordu. Yanında her Perşembe öğleden sonra olduğu gibi 6 yaşındaki kızı Elif yürüyordu. Elif, annesini işte görmekten çok keyif alıyordu. Gözleri pırıl pırıl, hayal gücüyle herkesin hayatına küçük hikayeler sığdırabiliyordu. Bugün, annesinin yanında gezmenin özel olduğunu hissediyordu. “Anne, o odadaki çocuk yine ağlıyor,” dedi Elif, gözleri 407 numaralı odanın camına odaklanmışken.

Fatma, kızının cümlesini duyduğunda şaşırmıştı ama tepki vermedi. Çünkü hastanedeki her şeyin normal olduğunu düşünüyordu. Ancak Elif, çocukların iç dünyasını algılama yeteneğiyle farklı bir gözle görüyordu. Geriye doğru adımlarını atarak, annesinin işini yaparken bir an durakladı. Elif, içindeki bir merakla 407 numaralı odadan içeri bakmaya devam etti. “Anne, o çocuk yalnız kalmış gibi görünüyor,” dedi.

İlginç Bir Gözlem

Fatma, Elif’in söylediklerine kulak verdi ama bu tip çocuklar zamanla her şeyi unutur diye düşündü. Ama Elif’in ısrarı, onu bir şeylerin yanlış gittiğini hissettirdi. Odanın içinde Emre, yatakta hareketsiz bir şekilde uzanıyordu. Bir elini hep yastığının altında tutuyordu, sanki bir hazineyi koruyormuş gibi. Fatma, bu durumu fark etti ama kızını daha fazla müdahale etmemesi için uyardı. Ancak Elif, nehrin akışını değiştiren bir çocuktu. Onun gözlemleri, zaman zaman hayatı değiştirecek kadar önemli oluyordu.

Bir gün, hastaneye giden Fatma, bu konuda bazı sorular sormaya karar verdi. “407 numaralı odadaki çocuğun ailesi hakkında bir şey biliyor musunuz?” diye sordu temizlik iş arkadaşına. Hatice Hanım, tecrübeli bir temizlikçi olarak birkaç saniye düşündü ve sonra başını sallayarak, “Çok tuhaf bir durum var. Baba hep yalnız geliyor, annesinden hiç bahsetmiyor,” dedi.

Gerçeğin Ortaya Çıkışı

Fatma, elinde bir temizlik beziyle odanın camlarını silerken, Elif ona tekrar sorular sormaya başlamıştı. Kızının soru sorma yeteneği, her geçen gün artıyordu. “Anne, çocuğun annesi nerede? Niye her zaman babası geliyor?” dedi. Fatma, cevapsız kalıyordu. “Bilmiyoruz, Elif. Ama bazen bazı aileler çocuklarına hiç anlatamadıkları şeyler yaşarlar,” dedi.

Birkaç gün sonra, Elif’in gözlemleri yavaşça doğruyu ortaya çıkardı. Fatma, Elif’in gözlemlerine dikkat etmeye başladı. Elif, Emre’nin babasının hiçbir zaman annesinden bahsetmediğini, hatta babasının kendisini her zaman saklamaya çalıştığını fark etmişti. Ancak bir akşam, Elif’in ortaya koyduğu gözlem, gerçekleri ışık hızında ortaya koydu.

Bir Ailenin Gizemi

Elif, hastaneye her gidişinde Emre’nin odasına bakıp duruyordu. “Emre, annen neden seni terk etti?” diye sordu. Emre, her zaman olduğu gibi duvara bakarak, “Annem beni terk etmedi, seyahate çıktı. Yakında dönecek,” dedi.

Ancak Elif, hemen her çocuğun gözlerinde gördüğü acıyı fark etmişti. Yavaşça ve dikkatlice Emre’ye yaklaşıp, “Gerçek anneler çocuklarını hastanede yalnız bırakmazlar,” dedi. Emre’nin gözleri, Elif’in söylediklerini onaylar gibi, yavaşça dolmaya başladı.

O anda, Emre’nin babası Murat odasına girdi. Ama Elif’in sorusu, tüm sessizliği bozmuştu. Murat, oğluna bakarken, gözlerinde bir endişe vardı. Elif, “Annem nerede?” diye soran Emre’yi gözleriyle izledi. Bu sorular, yavaşça gerçekleri açığa çıkarmaya başlıyordu.

Sonunda Gerçek

Murat, uzun bir sessizlikten sonra son derece üzgün bir şekilde oğluna annesinin vefat ettiğini söyledi. O anda, Emre’nin bütün dünyası değişti. O anki şok, hem Fatma’yı hem de Elif’i derinden etkiledi. Elif, Emre’ye dürüstlükle yaklaşarak, “Gerçekten bilmelisin. Bazen insanlar acıyı korumak için bizi korumak istiyorlar ama gerçeği duymak daha iyi,” dedi.

Dr. Mehmet ve hemşire Zeynep, Emre’nin bu duygusal travmayı nasıl atlattığını görmek için yakından takip ettiler. Elif’in yardımıyla, Emre’nin zihni yavaşça iyileşmeye başlamıştı. Elif’in doğal empati ve gözlemleri, Emre’nin acısını anlamasına ve doğru şekilde hissetmesine yardımcı olmuştu.

Bir Çocuğun Gücü

Emre’nin dönüşümü zaman aldı ama sonunda Emre, kendi acısını kabul etmeye başladı. Elif’in önerisiyle, Emre, annesinin kaybına karşı mücadele etmeyi öğrendi. Elif’in samimiyeti ve cesareti, hastanedeki herkesin kalbinde bir iz bıraktı. Dr. Mehmet, Elif’in tavsiyelerini sadece tıbbi alanda değil, aynı zamanda duygusal iyileşmede de bir devrim olarak kabul etti. Elif, daha sonra çocuk psikolojisi alanında bir kariyer yapmayı düşündü.

Fatma, kızının başarısını her gün gözlemleyerek, onun içindeki özel yeteneği fark etti. Emre, Elif sayesinde hayatındaki en zor kayıpları, en doğru şekilde kabul etmeye başladı. Ve böylece, Fatma, Elif’in içindeki gücü görüp ona destek olmaya karar verdi. Bir temizlikçinin kızı, sadece bir çocuk değil, tüm hastaların duygusal desteği haline gelmişti.