Sa loob ng malinis at prestihiyosong St. Raphael Medical Center, kilala si Doktora Celeste Madrigal hindi lamang sa kanyang katalinuhan, kundi pati na rin sa kanyang kalamigan ng loob. Para sa kanya, ang pagiging doktor ay isang simbolo ng kapangyarihan at antas sa lipunan. Wala siyang pasensya sa mga mahihirap na pasyente na para sa kanya ay “marumi” at “pabigat.”

Isang araw, sa isang medical outreach sa liblib na baryo ng San Nicholas, hinarap ni Celeste ang isang matandang lalaki na nagngangalang Mang Berto. Ang matanda ay payat, ubo nang ubo, at may dalang lumang reseta. Sa halip na gamutin, sinigawan at ipinahiya ni Celeste ang matanda sa harap ng maraming tao.

“Hindi ka ba marunong mag-ayos bago pumasok dito? Hospital ito at hindi palengke!” ang bulyaw niya. “Kung gusto mong mabuhay, mag-ipon ka! Hindi puro awa ang gamot.”

Ang hindi alam ni Celeste, ang bawat salitang binitawan niya ay parang kutsilyong sumasaksak sa puso ng matanda na nanatili lamang nakayuko at humihingi ng paumanhin.

Ang Katotohanang Gumuho sa Kanyang Mundo
Pag-uwi sa kanilang mansyon, hinarap siya ng kanyang amang si Don Rogelio. Ipinakita sa kanya ang viral video ng kanyang pambabastos kay Mang Berto. Ngunit higit pa sa kahihiyan ang ibinigay ng kanyang ama—isang katotohanang hindi niya inasahan.

“Hindi ka namin tunay na anak, Celeste,” pag-amin ni Don Rogelio.

Ibinunyag ng kanyang mga magulang na siya ay ampon lamang. Ang kanyang tunay na ina ay isang dating kasambahay, at ang kanyang tunay na ama ay walang iba kundi ang matandang lalaking ipinahiya niya sa baryo—si Mang Berto. Noong sanggol pa si Celeste, mayroon siyang butas sa puso. Dahil sa matinding kahirapan, isinuko siya ng kanyang tunay na magulang sa pamilya Madrigal kapalit ng pangakong ililigtas ang kanyang buhay at bibigyan ng magandang kinabukasan.

Ang Pagbabalik at Paghilom
Dala ang matinding pagsisisi, bumalik si Celeste sa San Nicholas. Hindi bilang isang mayabang na doktora, kundi bilang isang anak na nawawala. Sa harap ng maliit na kubo, lumuhod siya kay Mang Berto at Aling Laura.

“Patawarin niyo po ako… hindi ko alam na kayo pala ang tatay ko,” hagulgol ni Celeste.

Sa kabila ng lahat, buong pusong tinanggap ng matanda ang anak. “Anak, wala kang dapat ihingi ng tawad. Noon pa man, pinatawad na kita,” tugon ni Mang Berto habang hinahaplos ang buhok ng anak.

Isang Bagong Simula
Mula noon, nagbago ang ihip ng hangin sa buhay ni Celeste. Iniwan niya ang karangyaan ng Maynila upang maglingkod bilang doktora sa kanilang baryo. Ang kanyang stethoskopyo ay hindi na lamang gamit sa trabaho, kundi simbolo ng kanyang pangako na makikinig sa tibok ng puso ng mga nangangailangan.

Natutunan ni Celeste na ang tunay na kagalingan ng isang doktor ay hindi nasusukat sa galing ng kamay o dami ng pera, kundi sa laki ng pagmamahal na ibinibigay niya sa bawat pasyente—mayaman man o mahirap.