Sa buhay, madalas nating hinuhusgahan ang mga tao sa paligid natin base lamang sa ating nakikita. Ngunit paano kung ang taong inaakala mong “pabigat” ay siya palang nagbigay sa iyo ng lahat? Ito ang kwento ni Biboy at ng kanyang amang si Mang Bert.

Ang Hinanakit ng Isang Anak
Bata pa lang si Biboy ay punong-puno na siya ng katanungan. Bakit ang ina niyang si Laura ang laging pagod sa pagtatrabaho bilang tindera, samantalang ang kanyang tatay na si Bert ay nasa bahay lang? Dahil bulag si Mang Bert, siya ang gumagawa ng lahat ng gawaing bahay—nagluluto, naglalaba, at naglilinis—upang suportahan ang kanyang asawa.

Ngunit para kay Biboy, hindi ito sapat. Habang lumalaki, ang kanyang inosenteng tanong ay naging lihim na galit. Nahihiya siya sa kanyang mga kaklase at itinuring niyang “walang silbi” at “pabigat” ang kanyang ama dahil hindi ito nagtatrabaho sa labas.

Ang Nakakapanginig na Katotohanan
Isang gabi, narinig ni Biboy ang pag-uusap ng kanyang mga magulang na bumago sa kanyang buhay habambuhay. Nalaman niya ang isang lihim: Hindi ipinanganak na bulag si Mang Bert.

Noong sanggol pa si Biboy, nalaman ng mga doktor na may problema ang kanyang paningin. Upang mabigyan ng pagkakataong makakita ang anak, isinakripisyo ni Mang Bert ang sarili niyang mga mata. Ibinigay niya ang kanyang paningin kay Biboy dahil ayon sa kanya, “Nasilayan ko na ang ganda ng mundo, si Biboy naman ang dapat makakita.”

Mula sa Pagsisisi Tungo sa Tagumpay
Ang galit ni Biboy ay napalitan ng matinding pagsisisi at pagmamahal. Ipinangako niya sa sarili na magtatapos siya ng pag-aaral upang makabawi sa sakripisyo ng ama. Nagsumikap siya hanggang sa maging isang ganap na Doktor sa Mata (Ophthalmologist).

Ang Muling Pagsikat ng Liwanag
Sa tulong ng kanyang kaalaman at sa awa ng Diyos, si Biboy mismo ang nanguna sa operasyon ng kanyang ama. Matapos ang maraming taon, muling namulat ang mga mata ni Mang Bert at nasilayan ang mukha ng kanyang anak—hindi na bilang isang batang galit, kundi isang matagumpay na lalakeng puno ng pasasalamat.

Aral ng Kwento: Huwag nating husgahan ang ating mga magulang sa nakikita lamang natin. Minsan, ang pinakamalaking sakripisyo ay ang mga bagay na hindi natin agad nasisilayan ng ating mga mata, kundi nararamdaman lamang ng ating puso.