Sa mundong puno ng ingay at alikabok, isang batang nagngangalang Limwel ang araw-araw na nakikipagbuno sa tadhana. Ang kanyang mga kamay, sa halip na humahawak ng mga laruan, ay sanay sa pagpunit ng mga karton, pagpumulot ng mga bote, at paghakot ng mga kalawanging bakal. Si Limwel ay isang batang mangangalakal. Para sa iba, ang kanyang bitbit na sako ay puno ng basura, ngunit para sa kanya, ito ang tanging paraan upang may mailaman sa tiyan at pambili ng gamot para sa kanyang maysakit na ina.

Sa kabila ng kanyang kalagayan, may isang lihim na pangarap si Limwel: ang maging isang Arkitekto. Gusto niyang gumuhit ng mga gusaling hindi kailanman babagsak, mga tahanang puno ng liwanag at payapa—mga bagay na hindi niya naranasan sa sarili nilang barong-barong sa tabi ng riles.

Isang hapon, habang naghahalungkat sa isang bakanteng lote, may isang bagay na sumilay sa abo. Hindi ito bakal o plastik. Ito ay isang sunog at pudpod na lapis. Bagama’t sira na at halos wala ng pambura, itinuring ito ni Limwel na isang kayamanan. Ang lapis na iyon ang naging simbolo ng kanyang pag-asa. Sa gabi, sa ilalim ng malamlam na ilaw, ginagamit niya ito upang gumuhit ng mga pangarap sa lupa o sa likod ng mga lumang papel.

Ngunit ang buhay ay hindi naging madali. Ang kanyang ama ay nalunod sa bisyo at galit, habang ang kanyang ina ay unti-unting kinakain ng sakit. Sa gitna ng hirap, dumating ang isang anghel sa anyo ni Mang Rodelio, ang may-ari ng junk shop. Nakita ni Mang Rodelio ang sunog na lapis ni Limwel at ang determinasyon sa kanyang mga mata. Binigyan niya ang bata ng pagkakataong makapag-aral kapalit ng pagtulong sa shop.

Hindi nasayang ang pagkakataong iyon. Sa tulong din ng kanyang guro na si Ma’am Serafina, na nagtiwala sa kanyang talento sa pagguhit, nakakuha si Limwel ng scholarship. Sa kabila ng pagod mula sa trabaho at hirap sa pag-aaral, hindi binitawan ni Limwel ang kanyang sunog na lapis. Ito ang nagpaalala sa kanya kung saan siya nagsimula.

Matapos ang maraming taon ng pagsisikap, dumating ang araw na hindi na sako ang hawak ni Limwel, kundi isang diploma. Siya ay isa na ngayong ganap na Arkitekto. Ang kanyang unang proyekto? Isang pabahay para sa mga pamilyang nagmula rin sa kahirapan—tahanang matibay at payapa.

Ngayon, ang sunog na lapis ni Limwel ay nakalagay na sa isang frame. Hindi ito alaala ng kahirapan, kundi isang paalala na hindi kailangang perpekto ang iyong panimula upang magkaroon ng isang makabuluhang wakas.