Maaga pa lang, tila sumasabog na sa galit ang dibdib ni Ivan. Sa bawat busina ng sasakyan at ingay sa kalsada, lalong nag-aapoy ang kanyang iritasyon. Para sa kanya, ang mundo ay isang malaking hadlang sa kanyang mga pangarap. Habang nagmamaneho nang mabilis sa masikip na kalsada, isang matandang lalaki ang marahang nagtutulak ng karitong puno ng gulay—si Tatay Ismael.

Dahil sa pagmamadali, muntik nang mabangga ni Ivan ang matanda. Sa gulat ni Tatay Ismael, natabig ang kanyang kariton at nagkalat ang mga gulay sa kalsada. Sa halip na tumulong, ibinaba ni Ivan ang bintana at sumigaw: “Hoy! Bulag ka ba tanda? Huwag kang magpakalat-kalat dito kung wala kang pambayad!”

Ngunit nang magtagpo ang kanilang mga mata, biglang nanamig ang buong katawan ni Ivan. May kung anong pamilyar sa malulungkot na mata ng matanda. Sa isang sandali, ang galit ni Ivan ay napalitan ng hindi maipaliwanag na sakit. Bumuhos ang kanyang mga luha nang hindi niya namamalayan.

Ang Masakit na Katotohanan

Hindi nagtagal, natuklasan ni Ivan ang isang katotohanang matagal na niyang ibinaon: si Tatay Ismael ay ang ama na nang-iwan sa kanya noong siya ay bata pa. Ikinuwento ni Tatay Ismael ang hirap na dinanas niya at ang maling desisyon na lumayo dahil sa takot na hindi mapakain ang anak. “Naging duwag ako noon,” pag-amin ng matanda habang humihingi ng tawad.

Bagama’t punong-puno ng pait, pinili ni Ivan na huwag nang tumakbo. Sinamahan niya ang matanda sa pagtitinda araw-araw, tinulungan sa pagtulak ng kariton, at inalagaan nang ito ay magkasakit.

Aral ng Kwento

Sa huli, napagtanto ni Ivan na ang kapatawaran ay hindi isang biglaang desisyon kundi isang mahabang proseso. Hindi man niya agad malilimutan ang sakit, pinili niyang putulin ang tanikala ng galit upang makapagsimula ng bagong buhay kasama ang amang muling nagbalik.