Noong pumanaw ang tanyag at mayamang negosyante na si Don Francis, nagtipon-tipon ang buong angkan para sa pagbabasa ng kanyang huling habilin. Ang lahat ay abala sa pag-asam ng malalaking mana, lalo na ang magkakapatid na sina Baron, Chester, at Ella. Sila ang mga apo na lumaking marangya, mayayabang, at mapagmataas.

Sa kabilang dulo ng silid, tahimik na nakaupo si Tonton, ang ulilang apo na lumaking simple at madalas na kinukutya ng kanyang mga pinsan.

Nang basahin ang testamento, naghiyawan sa tuwa ang magkakapatid:

Baron: Nakatanggap ng limang ektaryang lupain.

Chester: Isang matatag na negosyo.

Ella: Mga shares sa kumpanya at bahay sa lungsod.

Ngunit nang basahin ang para kay Tonton, nagulantang ang lahat. Isang “bulok na kubo” sa likod-bahay lamang ang ipinamana sa kanya.

“Hala! Kubo lang? Para namang kulungan ng manok ‘yan!” pangungutya ni Chester. “Bagay naman sa kanya ‘yun, mukha rin naman siyang pulubi,” dagdag pa ni Ella habang nagtatawanan sila.

Kahit masakit, tinanggap ni Tonton ang mana nang walang reklamo. Kasama ang matapat niyang kaibigan na si Ikong, pinuntahan nila ang kubo. Sa labas, mukha itong guguho na, ngunit may kakaibang pakiramdam si Tonton—alam niyang hindi basta-basta magbibigay ng walang kwentang bagay ang kanyang lolo.

Isang gabi, habang nagsisiyasat, nakarinig sila ng kaluskos ng bakal sa ilalim ng sahig. Nang iangat nila ang mga lumang kawayan, tumambad ang isang lihim na lagusan. Ngunit hindi sila nakaligtas sa mga mapanuring mata ng kanyang mga pinsan. Dahil sa kasakiman, sumugod sina Baron sa kubo at pilit na nakialam.

Nang mabuksan ang bakal na pinto sa ilalim, tumambad ang isang lihim na bodega na puno ng mga baol: ginto, pera, mga titulo ng lupa, at antik na alahas. Ito ang tunay na sentro ng kayamanan ni Don Francis na itinago niya sa pinaka-hindi kapansin-pansing lugar.

Sa gitna ng pag-aagawan ng mga pinsan, isang sulat mula sa lolo ang nahanap ni Tonton:

“Apo, alam kong ikaw ang tunay na may pusong nagpapahalaga… Ipinamana ko ito sa iyo dahil alam kong hindi mo ito uubusin sa luho, kundi gagamitin mo para makatulong sa iba.”

Sa huli, kinumpirma ng abogado na kay Tonton lamang ang lahat ng nakatagong yaman dahil ang kubo at lahat ng laman nito ay nakapangalan sa kanya.

Ang Wakas:
Habang ang mga pinsan ni Tonton ay unti-unting nalugi at naghirap dahil sa yabang at maling pamamahala, ginamit ni Tonton ang yaman upang gawing ampunan ang kubo at tumulong sa mga nangangailangan. Napatunayan niya na ang tunay na kayamanan ay hindi nakikita sa kislap ng ginto, kundi sa kabutihan ng puso na marunong magpahalaga sa mga simpleng bagay.