Sa loob ng isang marangyang mansyon na pag-aari ng milyonaryong si Rafael Mendez, tanging ang tunog ng bawat segundo ng orasan ang maririnig. Si Rafael ay isang lalaking binalot ang sarili sa yelo at absolutong katahimikan matapos ang isang trahedya limang taon na ang nakararaan. Dahil sa kanyang mahigpit na mga panuntunan—bawal ang ingay, bawal ang pagkakamali—umabot sa 28 katulong ang kanyang pinatalsik sa loob lamang ng dalawang buwan.

Ngunit ang lahat ay nagbago nang dumating si Luana.

Ang Pagdating ng Bagong Liwanag
Si Luana ay hindi tulad ng ibang aplikante. Pumasok siya sa mansyon dala ang kanyang sariling sakit—ang pagkawala ng kanyang anak na si Lucas. Sa halip na matakot sa bagsik ni Rafael, ginamit niya ang wika ng mga bulaklak para abutin ang puso ng anak ni Rafael na si Gabriel, isang batang hindi na nagsasalita mula nang mamatay ang kanyang ina.

Habang ang ibang katulong ay tila naglalakad sa ibabaw ng mga itlog, si Luana ay nagtanim ng mga sunflower at daisy. Ipinakita niya na ang kailangan ng bahay na iyon ay hindi higit na disiplina, kundi kalinga.

Ang “Aksidente” na Bumago sa Lahat
Isang araw, hindi sinasadyang nakabasag ng mga libro si Luana. Sa gitna ng takot ng lahat na mapapatalsik na naman siya, isang himala ang nangyari: Nagsalita si Gabriel. Isang munting tunog, isang “ah,” na naging mitsa ng pag-asa para sa isang amang matagal nang nawalan ng koneksyon sa kanyang anak.

Ngunit sa likod ng bawat himala ay may madilim na sikreto.

Ang Masakit na Katotohanan
Sa pagpasok ng kontrabidang si Don Ricardo, nabunyag ang isang brutal na katotohanan: Ang aksidenteng pumatay sa anak ni Luana ay dapat sana ay para sa pamilya ni Rafael. Ang kasakiman at pakikipag-giyera ni Rafael sa negosyo ang naging mitsa ng trahedyang kumitil sa inosenteng buhay ni Lucas.

Dito nasubok ang katatagan ni Luana. Paano mo mapapatawad ang taong naging dahilan ng iyong pinakamalaking pighati?

Pagpapatawad: Ang Pinakamagandang Hardin
Sa kabila ng galit at sakit, nanaig ang pagmamahal ni Luana kay Gabriel. Naintindihan niya na hindi kasalanan ng bata ang mga pagkakamali ng ama. Sa huli, pinili ni Luana ang manatili at magpatawad.

Ang dating “museo ng katahimikan” ni Rafael ay naging isang tunay na tahanan. Ang mga bintana ay bumukas, ang mga bulaklak ay namukadkad, at ang tawa ni Gabriel ay muling umalingawngaw sa mga pasilyo.

Aral ng Kwento: Ang tunay na kapayapaan ay hindi matatagpuan sa pagkontrol sa lahat ng bagay sa paligid natin. Matatagpuan ito sa pagtanggap sa ating mga sugat at sa lakas ng loob na magtanim muli ng pag-asa, kahit sa gitna ng mga basag na alaala.