Si Lorin ay kilala sa kanilang paaralan bilang pinakamaporma at mayabang. Palagi siyang may dalang mga gamit na aniya ay “imported” at galing sa ibang bansa. Madalas din niyang nilalait ang mga kaklaseng tulad ni Grace na simple lang ang gamit, dahil para kay Lorin, ang antas ng tao ay nasusukat sa materyal na bagay.

Para mapanatili ang kanyang imahe, palagi siyang nagpapababa sa tapat ng isang malaking mansyon ng mga Gonzaga. Pinaniwala niya ang lahat na doon siya nakatira, kahit na ang totoo ay sa isang maliit at marupok na barong-barong lang siya umuuwi sa likod ng mansyong iyon.

Ang Pagkabunyag ng Lihim
Ang bawat kasinungalingan ay may katapusan. Dahil sa paghihinala ni Jenny, sinundan nila si Lorin isang hapon. Doon ay nanlaki ang kanilang mga mata nang makita ang katotohanan:

Hindi nakatira si Lorin sa loob ng mansyon.

Ang kanyang ina, si Aling Melba, ay isang marangal na labandera na huling-huling nakita ng mga kaklase na bitbit ang mga labahin.

Ang pinakamasakit sa lahat ay ang mismong pag-atake ng hiya kay Lorin nang ikahiya niya ang sarili niyang ina sa harap ng kanyang mga kaibigan.

Mula sa Pagbagsak Patungong Pagbabago
Matapos mabunyag ang lahat, naging sentro ng panggugulo at panunukso si Lorin. Ngunit sa gitna ng kahihiyan, natagpuan niya ang tunay na pagmamahal sa bisig ng kanyang ina. Tinuruan siya ni Aling Melba na ang kahirapan ay hindi kasalanan, ngunit ang pagpapanggap ay isang malaking kamalian.

Nagbago si Lorin. Pinili niyang maging totoo, humingi ng tawad sa mga taong nilait niya, at nag-aral nang mabuti nang walang suot na maskara. Sa huli, naging isang matagumpay na guro si Lorin na nagdadala ng aral ng katapatan sa bawat estudyante.

Mga Aral na Mapupulot sa Kwento:
Huwag Ikahiya ang Pinagmulan: Ang dangal ng tao ay wala sa ganda ng bahay o mahal na gamit, kundi sa marangal na pagtatrabaho ng ating mga magulang.

Ang Katotohanan ang Magpapalaya sa Iyo: Mas masarap mabuhay nang payak ngunit payapa ang kalooban kaysa mabuhay sa isang gintong hawla ng kasinungalingan.

Respeto sa Kapwa: Huwag tayong mangmaliit ng tao dahil lamang sa kanilang kalagayan sa buhay. Ang gulong ng buhay ay umiikot.