Sa gitna ng maingay và abalang lansangan ng Maynila, makikila mo si Cairo. Sa murang edad, ang tanging bitbit niya ay isang maliit na kariton ng mainit và masarap na mani. Ngunit sa likod ng kanyang simpleng ngiti ay isang lihim na hindi aakalain ng sinuman—siya ay may pambihirang bilis và lakas na bunga ng isang madilim na nakaraan.

Isang gabi, habang naglalakad ang Pangulo ng Pilipinas na si Dian Romolo sa kalsada upang makita ang tunay na kalagayan ng bayan, isang panganib ang bumigla sa lahat. Mula sa itaas ng isang construction site, isang dambuhalang bakal na tubo ang aksidenteng nahulog at direktang tatama sa Pangulo!

Sa isang kisap-mata, bago pa man makasigaw ang mga bodyguard, mabilis pa sa kidlat na kumilos si Cairo. Ginamit niya ang kanyang “speed power” để cứu lấy Pangulo at sa isang iglap ay nailayo niya ito sa kapahamakan. Doon nagsimula ang isang hindi malilimutang pagkakaibigan và pakikipagsapalaran.

Nalaman ni Pangulong Dian na si Cairo và ang kanyang mga kaibigan—sina Chester na may taglay na lakas, si Leya na matalas ang pandinig, si Kate na maliksi, at si Prince na isang henyo—ay mga batang biktima ng “Project Kalinga” ni Dennis Way. Ang proyektong ito ay isang ilegal na eksperimento upang gumawa ng mga “super soldiers.”

Nang tangkaing agawin ni Dennis Way ang kapangyarihan at saktan ang pamilya ng Pangulo sa loob mismo ng Malacañang, hindi nag-atubili ang mga bata. Sa pangunguna ni Cairo, sinalubong nila ang panganib. Sa gitna ng dilim, ginamit nila ang kanilang mga espesyal na kakayahan để tapatan ang mga armadong tauhan ng masamang negosyante.

Sa huli, nanaig ang kabutihan. Nailigtas ni Cairo ang Pangulo at ang buong bansa mula sa kasamaan ni Dennis Way. Ngunit higit sa lahat, napatunayan ni Cairo na ang tunay na kapangyarihan ay wala sa bilis o lakas, kundi sa pusong handang tumulong và magmahal sa kapwa.

Ngayon, hindi na lang isang batang nagtitinda ng mani si Cairo. Siya ay kinikilalang isang lihim na bayani ng bansa, na nagpapaalala sa atin na: “Ang tunay na bayani ay hindi laging nakasuot ng kapa; minsan, sila ay ang mga batang nakakasalamuha natin sa kanto, may dalang simpleng paninda ngunit may pusong ginto.”