Arkadaşıyla seyahatte uyuyor gibi yaptı, arkadaş ve koca acı plan kurdu… İzle!

.
.
.

UYUYORMUŞ GİBİ YAPTIĞI GECE

Otobüs karanlık geceyi yararak ağır ağır ilerliyordu. Yol kenarındaki solgun ışıklar, camdan içeri sızıp koltukların üzerine kısa gölgeler düşürüyordu. Meryem başını pencereye yaslamış, gözlerini kapatmıştı. Dışarıdan bakıldığında derin bir uykuya dalmış gibi görünüyordu. Ama aslında uyanıktı.

Kalbi normalden hızlı atıyordu.

Elindeki telefonun ekranı hâlâ açıktı. Birkaç dakika önce kocası Sami’den gelen mesajı okuyordu:
“Yol güzel görünüyor, değil mi? Rahat ol. Her şey yolunda.”

Mesajın altındaki fotoğrafta, otoyolun boş bir kesiti vardı. Masum, sıradan, güven verici.

Ama Meryem’in içi rahat değildi.

Tam o sırada arka koltuktan gelen fısıltılar kulağına ulaştı. Sesler çok alçaktı ama tonları gergindi. İki kişi konuşuyordu. Meryem gözlerini açmadı. Nefesini düzenli tutmaya çalıştı. Uyuyormuş gibi yaptı.

İçinde tarif edemediği bir huzursuzluk büyüyordu.

Bu yolculuğun hayatını ikiye böleceğini henüz bilmiyordu.

MERYEM’İN DÜNYASI

Meryem çocukluğundan beri insanlara güvenen biriydi. İzmir’in sakin bir mahallesinde büyümüştü. Annesi sık sık uyarırdı:

“Her insana bu kadar güvenme kızım. Dünya sandığın kadar temiz değil.”

Ama Meryem gülümserdi. Ona göre insanlar temelde iyiydi. Sadece bazen kayboluyorlardı.

İlkokulda bir arkadaşının ayakkabısı yırtıldığında, kendi harçlığını gizlice onun çantasına bırakmıştı. Öğretmeni bunu fark ettiğinde övgü beklemişti ama Meryem başını eğmişti.

İyilik onun için gösterilecek bir şey değildi.

Bu, onun doğasıydı.

Yıllar geçti. Üniversiteyi kazandı, Ankara’ya gitti. Orada da değişmedi. Oda arkadaşlarına borç verdi, karşılığını beklemedi. Ailesi kızdı, uyardı, ama Meryem hep aynı cevabı verdi:

“Belki herkes iyi değil… ama biri olmak zorunda.”

Mezun olduktan sonra muhasebe alanında iş buldu. İşinde çok iyiydi. Sayılarla arası kusursuzdu. Hata yapmazdı.

Ama insanlar söz konusu olduğunda…

Hâlâ aynıydı.

SAMİ İLE TANIŞMA

Meryem, Sami ile bir doğum günü partisinde tanıştı.

Kalabalık bir ortamdı. Müzik yüksekti. Ama Sami konuşurken sanki her şey susuyordu. Gözlerinin içine bakıyor, dikkatle dinliyor, sözünü kesmiyordu.

Bu Meryem için alışılmadık bir şeydi.

Çoğu insan onun iyi niyetini tüketirdi. Ama Sami sabırlıydı.

Nazikti.

Dikkatliydi.

İlk buluşmalarında acele etmedi. Özel sorular sormadı. Sınırları zorlamadı.

Bu sakinlik Meryem’e güven verdi.

İlişkileri hızla ilerledi. Sami küçük detaylara önem verirdi. Sabah mesaj atar, akşam nasıl olduğunu sorardı. “Yorgunsun, erken uyu” derdi.

Bu ilgi Meryem’e sevgi gibi gelmişti.

Evlendiler.

Başta her şey kusursuzdu.

YAVAŞ YAVAŞ DARALAN DÜNYA

Evliliklerinin ilk yılları dışarıdan mükemmel görünüyordu. Sosyal medyada mutlu fotoğraflar, tatiller, düzenli bir hayat…

Ama içeride küçük değişimler başlamıştı.

Sami, Meryem’in arkadaşlarını sorgulamaya başladı.

“Onlar sana yük oluyor,” diyordu.

Bazı buluşmaları gereksiz buluyordu.

Meryem bunu kıskançlık değil, ilgi olarak yorumladı.

Sonra kararlar değişti.

Ne giyeceği…
Kiminle görüşeceği…
Ne kadar harcayacağı…

Hepsi nazik cümlelerle kontrol altına alındı.

Meryem itiraz ettiğinde Sami kırılıyor, susuyor, sonra özür diliyordu.

Bu döngü onu yormaya başladı.

Ama adını koyamadı.

GÖRÜNMEYEN TEHLİKE

Üçüncü yılın sonunda çocuk konusu açıldı. Testler yapıldı. Net bir sonuç yoktu.

“Destek alalım,” dedi Sami.

Ertesi gün eve bir sürü vitamin, kapsül ve şurup getirdi.

“Doğal bunlar,” dedi. “Ben takip ederim.”

Meryem kabul etti.

Başta her şey normaldi.

Sonra belirtiler başladı.

Baş dönmesi…
Mide bulantısı…
Gece terlemeleri…
Ani ruh hali değişimleri…

Doktora gitmek istediğinde Sami engelledi.

“Normal bunlar,” dedi.

Zamanla Meryem işte zorlanmaya başladı. Dalgındı. Hatalar yapıyordu.

Ama asıl sorun…

Onun fark edemediği yerdeydi.

ISABEL

Isabel ile asansörde tanıştılar.

Kısa sürede arkadaş oldular.

Isabel sürekli zor hayatından bahsediyordu. Meryem onu dinliyor, destek oluyordu.

Para verdi. Geri istemedi.

Ama zamanla Isabel değişti.

Kıyaslamalar başladı.

“Sen çok şanslısın.”

Sesinde bir şey vardı. Hayranlık değil… başka bir şey.

Sonra talepler arttı.

Ve bir gün…

Meryem onların bakışlarını fark etti.

Sami ve Isabel.

Birbirlerine bakıyorlardı.

Sessizce.

Anlamlı şekilde.

YOLCULUK

Bir akşam Sami masaya bir zarf bıraktı.

“Tatile git,” dedi. “İyi gelir.”

İçinde otobüs bileti vardı.

“Ben gelemem. Isabel seninle gelsin.”

Meryem istemedi.

Ama itiraz edecek gücü yoktu.

Yola çıktılar.

GERÇEK ORTAYA ÇIKIYOR

Otobüste Meryem kapsülü içti.

Gözleri ağırlaştı.

Ama tamamen uyumadı.

Ve sonra…

Fısıltıları duydu.

“Doz yeterli mi?”

“Merak etme.”

“Vekalet işi hallolunca borçlar kapanır.”

“O haliyle neye imza attığını anlamaz.”

Meryem’in içi buz kesti.

Gerçek ortaya çıkmıştı.

KAÇIŞ

Mola verildiğinde Meryem hâlâ uyuyormuş gibi yaptı.

Sonra yavaşça indi.

Bir görevli onu fark etti.

“İyi misiniz?”

Meryem fısıldadı:

“Lütfen… yardım edin.”

Adamın adı Ali’ydi.

Onu gizlice çıkardı.

Otobüs gitti.

Meryem kurtulmuştu.

MÜCADELE

Telefonunda kanıtlar vardı.

Mesajlar. Banka kayıtları. Ses kayıtları.

Polise gitti.

Şikayetçi oldu.

Sami tehdit etti.

Ama Meryem geri adım atmadı.

ADALET

Aylar süren dava sonunda gerçek ortaya çıktı.

Sami’nin kumar borçları…

Sahte vekalet planı…

Isabel’in ortaklığı…

Hepsi kanıtlandı.

Mahkeme karar verdi.

Suçlular cezalandırıldı.

YENİ BAŞLANGIÇ

Meryem yeni bir hayat kurdu.

Başka bir semte taşındı.

İşine döndü.

Deniz kenarında yürümeye başladı.

Güven duygusu tamamen kaybolmadı.

Ama değişti.

Artık bilinçliydi.

Artık güçlüydü.

Bir akşam gün batımını izlerken gülümsedi.

Geçmiş onu kırmıştı.

Ama yok etmemişti.

Kendini yeniden kurmuştu.

Ve artık…

Hayat gerçekten onundu.