Tiwaling pulis, tinali ang dalagita sa hayskul‼️ ‘Di inaasahan, kapatid niya’y heneral ng militar!

KABANATA 1: Ang Silid na Walang Bintana

Tahimik ang pasilyo ng lumang gusali sa gilid ng bayan—isang lugar na bihirang puntahan ng tao, at mas bihirang kuwestiyunin. Sa loob ng isang silid na walang bintana, nakaupo si Mara, labing-anim na taong gulang, suot ang uniporme ng hayskul na bahagyang gusot. Ang kanyang mga kamay ay nakatali sa likod ng upuan gamit ang lubid na hindi niya kilala ang amoy—amag at alikabok. Nanginginig ang kanyang tuhod, ngunit matatag ang titig.

Hindi siya umiiyak. Hindi dahil hindi siya takot, kundi dahil pinili niyang huminga nang dahan-dahan, gaya ng itinuro sa kanya ng kuya niya noong bata pa siya: Kapag natatakot ka, bilang ka muna. Huwag mong hayaang makita ng takot ang mata mo.

Sa kabilang dulo ng silid, nakatayo ang isang pulis—malapad ang balikat, may yabang sa tindig, at may ngiting hindi umabot sa mata. Ang badge sa dibdib nito ay kumikislap sa ilaw ng bombilyang nakasabit, ngunit ang kislap ay walang init.

“Ang dami mong tanong kanina,” wika ng pulis, mabagal ang bigkas. “Hindi ka pa marunong rumespeto.”

Walang sagot si Mara. Pinili niyang manatiling tahimik. Alam niyang bawat salitang lalabas sa bibig niya ay maaaring baliktarin laban sa kanya.

Lumapit ang pulis, humakbang nang may diin. “Akala mo ligtas ka dahil estudyante ka?” dagdag nito. “May mga bagay na hindi mo na dapat pinapakialaman.”

Nakita ni Mara sa isip ang nangyari kaninang hapon—ang pagtanggi niyang pirmahan ang isang papel na hindi niya naintindihan; ang pagtanong niya kung bakit may mga pangalan sa listahan na hindi naman nakatira sa barangay; ang biglang pag-iba ng tono ng pulis. Doon nagsimula ang lahat.

“Sir,” mahinang sabi ni Mara sa wakas. “Gusto ko na pong umuwi.”

Huminto ang pulis. Tumingin ito sa kanya, parang sinusukat kung gaano kalayo ang kaya niyang gawin. “Uuwi ka,” sagot nito. “Kapag natutunan mo ang leksyon.”

Sa labas, umuugong ang gabi. Walang nakakarinig sa katahimikan ng silid na iyon. Ngunit sa malayo—sa loob ng isang malinis na opisina na may bandila at mga medalya—may isang taong biglang nakaramdam ng kirot sa dibdib na hindi niya maipaliwanag.

Heneral Rafael Cruz ay nakatayo sa harap ng mesa, hawak ang isang larawan: si Mara noong bata pa, nakangiti, may sugat sa tuhod matapos matumba sa bisikleta. Noon, siya ang naglinis ng sugat, siya ang nagsabing magiging maayos ang lahat. Ngayon, hindi matahimik ang kanyang isipan.

Tumunog ang telepono. Isang mensahe mula sa isang junior officer: “Sir, may ulat po tungkol sa isang estudyanteng dinampot nang walang warrant. Apelyido: Cruz.”

Nanigas ang kamay ng heneral.

“Nasaan?” iisang tanong lamang ang lumabas sa bibig niya.

Samantala, sa silid na walang bintana, naramdaman ni Mara ang pagod. Ngunit sa kabila nito, may alaala siyang kinapitan—ang boses ng kuya niya sa telepono tuwing gabi: Kapag may mali, huwag kang manahimik. May mga taong lalaban para sa’yo.

“Hindi n’yo ako puwedeng pigilan dito,” mariing sabi ni Mara, kahit pa nanginginig ang boses. “May karapatan ako.”

Napangisi ang pulis. “Karapatan?” ulit nito. “Ako ang batas dito.”

Hindi napansin ng pulis ang maliit na detalye: ang ID ni Mara na nakasilip sa bulsa ng bag na nasa sahig—may emergency contact, may ranggong nakasulat sa tabi ng pangalan ng kapatid. Hindi rin nito napansin ang oras sa relo—ang mga minutong lumilipas na parang mga patak ng ulan bago ang bagyo.

Sa labas ng gusali, huminto ang isang itim na sasakyan. Tahimik. Walang wangwang. Walang palabas. Bumaba ang dalawang sundalo, diretso ang tindig. Sumunod ang isang lalaking may puting buhok at matalim na mata—si Heneral Rafael. Hindi siya nagmamadali. Ang galit niya ay malamig, kontrolado.

“Siguraduhin ninyong buhay at ligtas,” mahina niyang utos. “Walang eksena.”

Sa loob, narinig ni Mara ang yabag—hindi ng pulis, kundi ng iba. Iba ang tunog. Mas tiyak. Mas organisado. Napatingin ang pulis sa pinto, bahagyang nabahala.

“Anong ingay ‘yan?” singhal nito.

Bumukas ang pinto.

Tumigil ang mundo sa isang iglap.

“Bitawan mo ang dalagita,” malamig na tinig ang umalingawngaw. “Ngayon din.”

Nanlaki ang mata ng pulis nang makita ang insignia sa balikat ng heneral. Napalunok ito. “S—sir—”

Lumapit si Heneral Rafael, hindi sumisigaw, hindi nagbabanta. “Kapatid ko siya,” sabi niya, malinaw ang bawat pantig. “At ngayon, haharap ka sa batas—yung totoong batas.”

Tinanggal ang tali sa mga kamay ni Mara. Sa unang pagkakataon, bumagsak ang luha sa kanyang pisngi—hindi dahil sa takot, kundi dahil sa ginhawa. Tumayo siya, sinalubong ang tingin ng kuya.

“Okay ka na,” sabi ng heneral, marahan. “Nandito na ako.”

Sa labas, muling bumalik ang tunog ng gabi. Ngunit sa loob ng lumang gusali, may isang bagay na tuluyang nagbago. Ang katahimikan ay napalitan ng katotohanan—at ang isang tiwaling kapangyarihan ay nagsimulang gumuho.