Tek Başına Kadın – Sarhoş Polise Tokat Attı – Ortalık Savaş Alanına Döndü!

.
.
.

Tek Başına

Gece, TEM otoyolunun Hadımköy çıkışında ağır ağır soluyordu.

Ayaz, asfaltın üzerine ince bir cam tabakası gibi çökmüş; uzakta yanan birkaç sokak lambası dışında her yer zifiri karanlığa gömülmüştü. Rüzgâr, boş araziden kopardığı kuru tozu savuruyor, otoyolun uğultusu bile bu ıssız noktada kesik kesik duyuluyordu.

Aslı motosikletini emniyet şeridine çekerken arkasında uzun bir günün yorgunluğu vardı.

Yedi saat.

Yedi saat boyunca kapalı bir odada ülkenin güvenliğine dair en hassas dosyalar masaya yatırılmış, tehdit haritaları açılmış, isimler konuşulmuştu. O toplantıdan çıkan biri ya sessizleşir ya da daha da keskinleşirdi.

Aslı ikincisiydi.

Siyah deri ceketi, tam yüz kaskı ve koyu vizörüyle gecenin içinde anonim bir gölge gibiydi. Kimliği sırdı. Görevi sırdı. Varlığı çoğu zaman kayıtlarda bile görünmezdi.

Normal şartlarda bu güzergahta bu saatte devriye olmazdı.

Ama bu gece vardı.

“Kenara çek! Hemen kenara çek diyorum sana!”

Ses sertti ama kontrolsüzdü. İçindeki alkol, kelimeleri dağıtıyordu.

Aslı motoru durdurdu. Kontağı kapatırken zihni bir tehdit analizi yapıyordu.

Sarhoşluk kokusu rüzgârı yarıp yüzüne çarptı.

Üniformalı adam sendeleyerek yaklaştı. Elindeki fener titrek bir ışık yayıyordu.

“Vay vay vay… Gecenin bu saatinde tek başına bir hanımefendi…”

Bu bir rutin kontrol değildi.

Bu bir fırsat avıydı.

Aslı kaskını yavaşça çıkardı. Saçları omuzlarına döküldü. Yüzünde korku yoktu. Sadece mesafe.

“Evime gidiyorum memur bey. Bir sorun mu var?”

Yaka kartında isim yazıyordu: Hasan Y.

Hasan bir adım daha yaklaştı. Alkol kokusu artık keskinleşmişti.

“Bu saatte dışarıda olmak başlı başına sorun. Ama… abine bir güzellik yaparsan biz de görmezden geliriz.”

Cümle yarım bırakılmış bir tehditti.

Aslı’nın içindeki çizgi o anda netleşti.

“Memur bey, herhangi bir ihlal yapmadım. Evrak kontrolü yapacaksanız ruhsatım ve ehliyetim hazır.”

Hasan güldü. Küçümseyerek.

“Evrakı bırak şimdi. Lafı dolandırma. Başına iş gelirse kim duyar seni burada?”

İşte o an.

Tehdit netleşmişti.

Hasan eliyle Aslı’nın omzuna uzandı.

Zaman yavaşladı.

Ve Aslı hiç tereddüt etmedi.

Tokat sesi gecenin boşluğunda yankılandı.

Hasan iki adım geriye sendeledi.

Gözleri şaşkınlıkla açıldı.

“Sen… ne yaptın lan!”

Aslı dimdik duruyordu.

“Meşru müdafaa. Haddinizi aştınız.”

Hasan’ın yüzü öfkeyle kızardı. Elindeki feneri yere fırlattı.

“Bu geceyi sana zindan edeceğim!”

Üzerine atıldı.

Ama Aslı yıllarca en zor koşullarda eğitim almış bir ajandı. Hasan’ın hamlesini bir santim farkla boşa çıkardı. Bileğini çevirerek dengesini bozdu.

“Uzak durun.” dedi.

Ama Hasan mantığını kaybetmişti.

Belindeki copu çıkardı.

Tam o anda uzaktan bir motosiklet farı göründü.

Genç bir adam yaklaştı.

“Abi bir sorun mu var?”

Hasan bir anda tavır değiştirdi. Copu arkasına sakladı.

“Rutin kontrol. Sen yoluna devam et.”

Genç gitmedi. Telefonunu çıkardı.

“Kayda alıyorum.”

Bu cümle dengeleri değiştirdi.

Hasan’ın gözlerindeki öfke yerini paniğe bıraktı.

Ama geri adım atmadı.

Telsizini açtı.

Dakikalar sonra iki motosiklet daha geldi.

Dört polis.

Hepsi ayık. Hepsi organize.

Hasan Aslı’yı işaret etti.

“Görevli memura mukavemet. Bana saldırdı.”

Yalan hızlıydı.

Aslı sakindi.

“Alkollü görev yapıyor. Rüşvet talep etti. Ses kaydım var.”

Grup lideri dikkatle baktı.

“Kimliğinizi gösterin.”

Aslı cevap verdi.

“Usule uygun işlem yaparsanız göstereceğim. Önce arkadaşınızın alkollü olup olmadığını kontrol edin.”

Sessizlik.

Gerilim.

Sonunda çember daraldı.

“Alın şunu.”

Dört kişi birden hareket etti.

Aslı savunmadaydı. Kontrollü, ölçülü, yaralamadan etkisizleştirme teknikleri.

Her hamleden sıyrıldı.

O an ceketinin içinden küçük siyah bir kimlik çıkardı.

Üzerinde isim yoktu.

Sadece özel bir amblem.

Dört polis dondu.

Liderin yüzü soldu.

“Yoksa sen…”

Aslı tamamlamadı.

“Devam ederseniz sonuçlarına katlanırsınız.”

Hasan alkolün etkisiyle hâlâ anlamamıştı.

“Sahtedir o!”

Tam copu kaldırdı ki diğer polisler bağırdı.

“Hasan dur!”

Ama geç kalmışlardı.

Aslı copu etkisiz hale getirdi.

Ve birkaç dakika sonra hepsi polis merkezindeydi.

Gerçek Daha Derindi

Kapalı toplantı odasında floresan ışık yüzleri sarartıyordu.

Birim amiri Talat Bey masanın başındaydı.

Hasan başı öne eğik anlatmaya çalıştı.

“Rutin kontrol…”

Aslı telefonu masaya koydu.

Ses kaydı odayı doldurdu.

“Abine yardımcı olursan…”

Sessizlik.

Ardından Aslı kalın bir dosya çıkardı.

“Üç haftadır takip ediliyor.”

Fotoğraflar. Notlar. Tanık ifadeleri.

Hasan çöktü.

“Ben zincirin en küçük halkasıyım…”

Ve tam en üst ismi söyleyecekken kapı açıldı.

Bir tanık kaybolmuştu.

Olay büyüyordu.

İhanet

Hasan sorgu odasından kayboldu.

Arka otoparkta plakasız minibüse bindirilmeye çalışılırken bulundu.

İç denetimden iki kişi.

Aslı müdahale etti.

Dakikalar içinde etkisiz hale getirdi.

Kimlikler kontrol edildi.

Şok edici sonuç.

İç denetim.

En tepeye dokunulmuştu.

Son Yüzleşme

İç denetim amiri merkeze geldi.

“Bu işe karışmamalıydın.”

Aslı geri adım atmadı.

“Elimde kanıt var.”

Hasan konuştu.

“Her şeyi itiraf edeceğim.”

O an dengeler değişti.

Tehditler anlamsızlaştı.

Resmi soruşturma başlatıldı.

Şafak sökerken güneş merkezin pencerelerinden içeri süzüldü.

Hasan ifade verdi.

Yolsuzluk ağı çökmeye başladı.

Aslı binadan çıktı.

Sabah rüzgârı yüzüne vurdu.

Kalabalığa karıştı.

Dışarıdan sıradan biri gibi görünüyordu.

Ama bir gece boyunca, tek başına durarak bir sistemi sarsmıştı.

Çünkü bazen en büyük değişim, tek bir kişinin “Yeter” demesiyle başlar.

Ve o gece, bir kadın yeter demişti.