PULIS, NAGKAMALI NG TINITIKETAN! Konboy ng Heneral, Sinalubong ng Korapsyon!

KABANATA 1: Ang Maling Tinitiketan

Mainit ang aspalto ng EDSA nang umagang iyon. Alas-diyes pa lang ngunit tila ba nakikipagtagisan na ang araw sa usok ng mga sasakyan. Busina dito, mura doon—isang karaniwang eksena sa lansangan ng Maynila. Sa gitna ng kaguluhang iyon, nakatayo si PO2 Arnel Vargas, hawak ang tiket at pluma, ang dibdib ay puno ng kumpiyansa at ang isip ay sanay sa isang gawain na matagal na niyang ginagawa—ang maningil, hindi ng multa, kundi ng “areglo.”

“Tabi muna tayo, boss,” sigaw niya sa isang itim na SUV na may madilim na tint. “Traffic violation.”

Huminto ang sasakyan. Mabagal na bumaba ang bintana. Isang lalaking naka-barong ang lumitaw, tahimik, diretso ang tingin.

“Alam mo ba kung bakit kita pinara?” tanong ni Vargas, sanay na sanay sa tono ng pananakot.

“Hindi po,” mahinahong sagot ng lalaki.

“Swerving ka. At coding violation,” mabilis na imbento ni Vargas. “Pwede kitang tiketan. Malaki-laki ‘yan.”

Tumango lang ang lalaki. “Kung gano’n po, gawin n’yo ang nararapat.”

Bahagyang nainis si Vargas. Kadalasan, sa puntong iyon pa lang ay may aabot nang lisensya na may kasamang tiklop na pera. Ngunit ngayon, tila walang balak ang drayber na makipag-areglo.

“Baba ka,” utos ni Vargas.

Sumunod ang lalaki. Ngunit sa sandaling bumukas ang pinto ng SUV, bumukas din ang mga pinto ng dalawang sasakyang sumusunod dito—isang puting van at isang itim na sedan. Mula sa mga ito ay bumaba ang ilang lalaking naka-amerikana, may mga earphone sa tenga, at ang kilos ay hindi pangkaraniwan.

Nanlamig ang batok ni Vargas.

“Sir,” maingat na sabi ng lalaki sa barong, “may problema po ba?”

Bago pa makasagot si Vargas, lumapit ang isang matangkad na lalaki na may matalim na mata. “Ikaw ba ang enforcer?” tanong niya.

“O-opo,” sagot ni Vargas, biglang tuyo ang lalamunan.

“Ito,” sabay turo niya sa lalaking naka-barong, “ay si Brigadier General Ramon Delos Reyes.”

Parang binuhusan ng malamig na tubig si Vargas. Napaatras siya ng kalahating hakbang. Heneral. At hindi lang basta heneral—isang pangalan na madalas lumabas sa balita, kilala sa pagiging istrikto at malinis.

“G-ginoo, pasensya na po,” utal ni Vargas. “Routine check lang po.”

Ngumiti ang Heneral, ngunit hindi umabot sa mata ang ngiti. “Routine check ba ang paniningil ng areglo?”

Tahimik ang paligid. Maging ang mga busina ay tila humina. Ang mga kasamahan ni Vargas sa gilid ng kalsada ay nakatanaw, ngunit walang lumalapit.

“Nagtatanong lang ako,” dagdag ng Heneral. “May tiket ka na ba?”

Napatingin si Vargas sa hawak niyang papel. Blangko.

“W-wala pa po.”

“Kung gano’n,” sabi ng Heneral, “ano ang hinihintay mo?”

Hindi nakasagot si Vargas. Sa ilang segundo, gumuho ang lahat ng kumpiyansa niya. Ang mga gawing dati’y normal—ang pananakot, ang palihim na paniningil—ay biglang naging lantad, hubad sa liwanag.

Lumapit ang isa sa mga lalaking naka-amerikana. “Sir, naka-dashcam po ang buong insidente.”

Napapikit si Vargas.

“Madalas bang ganito?” tanong ng Heneral, mahinahon ngunit mabigat. “Madalas bang ang batas ay nagiging negosyo?”

Walang naisagot si Vargas. Sa isip niya, bumalik ang mga umagang nag-uuwi siya ng perang hindi niya maipaliwanag sa asawa, ang mga gabing sinasabi niyang “overtime” kahit wala naman. Noon, iniisip niyang maliit na kasalanan lang iyon. Lahat naman daw gumagawa. Lahat naman daw ay ganito.

“Hindi kita sisigawan,” patuloy ng Heneral. “Hindi rin kita hahampasin ng ranggo. Mas mahirap ang gagawin ko.”

Tumingin siya sa kanyang aide. “Tawagan ang Internal Affairs. At ang hepe ng distrito.”

Nanginig ang kamay ni Vargas. “Sir… maawa po kayo.”

Tumingin ang Heneral sa kanya. “Naawa ka ba sa mga drayber na araw-araw mong kinokotongan?”

Parang may sumuntok sa sikmura ni Vargas. Sa unang pagkakataon, nakita niya ang sarili hindi bilang enforcer, kundi bilang abusado.

Dumami ang mga nanonood. May mga naglalabas ng cellphone. May mga bulungan. Ang lansangan na dati’y saksi lamang sa mabilis na transaksyon ay ngayo’y naging entablado ng katotohanan.

“Mali ang tiniketan mo,” huling sabi ng Heneral. “Pero mas mali ang sistemang pinili mong paglingkuran.”

Ilang minuto lang, dumating ang mga opisyal. Tinanggal ang sumbrero ni Vargas. Kinuha ang kanyang plaka. Sa bawat hakbang palayo, ramdam niya ang bigat ng mga matang nakatingin—hindi galit, kundi pagod.

Samantala, pumasok muli ang Heneral sa kanyang sasakyan. Bago isara ang pinto, tumingin siya sa kalsada, sa mga taong araw-araw na dumaraan dito.

“Hindi dapat ganito,” bulong niya.

Umandar ang konboy. Naiwan si Vargas sa gilid ng daan, hawak ang tiket na kailanma’y hindi niya naisulat. Sa unang pagkakataon, malinaw sa kanya ang isang katotohanan: hindi lahat ng pwedeng tiketan ay dapat tiketan, at hindi lahat ng nakasanayan ay tama.

Sa ilalim ng araw ng EDSA, nagsimula ang isang pagsisiwalat—hindi lang ng isang enforcer, kundi ng isang sistemang matagal nang bulok.