“Pinagtawanan ng mga Doktor ang ‘Bagong Nars’ — Hanggang sa Batiin Siya ng Sugatang Kumander”

Sa isang ospital sa Quezon City, ang buhay ni Josephine Garcia, isang batang nars, ay binago ng isang simpleng pagtawa. Si Josephine, isang bagong graduate mula sa isang kilalang paaralan ng narsing, ay dumaan sa isang serye ng pagsubok na madalas hindi nakikita ng mga nakakataas na tao sa industriya ng kalusugan. Ang kanyang kwento ay hindi lamang tungkol sa laban ng isang tao para sa kanyang mga pangarap, kundi pati na rin sa mga hidwaan sa sistema ng medikal at ang pagpapahalaga sa tunay na kahulugan ng serbisyo sa kapwa.

Magandang umaga nang dumating si Josephine sa ospital na kanyang pag-aaplayan. Ang lahat ng kanyang mga gamit, kabilang ang kanyang white uniform at ang kanyang bag na puno ng mga gamit pang-nars, ay handa nang gamitin sa unang araw ng kanyang trabaho. Masaya siya at puno ng pag-asa sa pagsisimula ng bagong kabanata ng kanyang buhay. Ngunit sa unang hakbang pa lang, ang kanyang mga pangarap ay nahulog sa isang pagsubok na magpapaalala sa kanya ng mga hindi inaasahang paghamon.

Habang naglalakad siya patungo sa mga doktor, ipinakilala siya bilang isang “bagong nars.” Walang ibang tumanggap sa kanya kundi ang mga matataas na posisyon sa ospital. Ang mga doktor ay nagkatuwaan sa kanyang pangalan at tila hindi nakitaan ng kakayahan sa unang tingin. Sa isang hindi inaasahang pagkakataon, nakaranas siya ng malupit na pagtawa mula sa ilan sa kanila. Ang isang doktor, na may mataas na posisyon, ay nagsabi pa, “Bagong nars, huh? Magaling ka pa ba?” Walang kasunod na ibang sagot kundi ang kanilang mga tawanan, na para bang hindi pa siya karapat-dapat maging bahagi ng sistemang iyon.

Hindi nakapagsalita si Josephine. Tumahimik siya, ngunit ang sakit sa kanyang puso ay sumabog. “Bakit ako pinagtawanan? Hindi ko ba kayang magsimula ng bagong buhay?” Ang mga tanong na iyon ay lumalim sa kanyang isipan, ngunit hindi siya sumuko. Sa kabila ng mga salitang iyon, ipinagpatuloy niya ang kanyang trabaho. Nais niyang patunayan na hindi siya dapat gawing biro ng iba.

Ang lahat ay nagbago ng dumating ang isang sugatang kumander mula sa isang aksidente. Siya ay nakaligtas mula sa isang engkwentro at dinala sa ospital ng isang ambulansya. Sa kabila ng matinding sugat at pangangailangan ng agarang atensyon, ang kanyang komander ay tumanggi sa mga pangunahing operasyon at ibang uri ng medikal na interbensyon. Ang sinabi niya sa mga doktor, “Ako ay isang kumander, at hindi ko kayang mawalan ng pagkakataon na magtulungan sa mga kasamahan ko sa serbisyo. Kaya, ang sinuman na magtutulungan sa akin ay magsisilbing unang hakbang sa pagpapagaling.”

Laking gulat ni Josephine nang makita niyang si Kumander Reyes, ang lalaking siyang pinag-uusapan, ay nagsimulang magpasalamat at magbigay galang sa kanya. “Salamat, Nars,” ang sabi ni Kumander. “Dahil sa iyong mga kamay, ako ay muling nakatawid sa pagitan ng buhay at kamatayan.”

Para sa Josephine, ito ang kanyang pagkakataon na ipakita na kahit pinagtawanan siya ng mga nakatatandang doktor, may kakayahan siya na maglingkod sa ibang tao. Pinangunahan niya ang operasyon at tinalo ang mga hamon na ipinataw sa kanya. Sa huli, si Kumander Reyes, bagamat sugatan, ay nagsalita ng buong galang at pagpapakumbaba. “Huwag niyong gawing biro ang mga bagitong nars. Sila ang may malasakit at sila ang magtataguyod sa atin sa oras ng pangangailangan.”

Ang kanyang mga salita ay nagdulot ng isang malaking pagbabago sa ospital. Simula noon, nakita ng mga doktor ang kakayahan ni Josephine at ang kanyang hindi matitinag na pagpapahalaga sa serbisyong medikal. Pinagtawanan siya ng mga nakatataas, ngunit siya ang tumayo at nagtagumpay, sa tulong ng isang sugatang kumander na nakakita ng halaga sa kanyang serbisyo.

Sa mga sumunod na linggo, si Josephine ay nagsimula ng isang mas matagumpay na karera sa ospital. Hindi lang siya naging inspirasyon para sa iba pang mga nars na nagsisimula pa lamang, kundi pati na rin sa mga doktor na may matataas na posisyon. Ipinakita niya na ang tunay na halaga ng isang manggagamot, o nars man, ay hindi nasusukat sa mga pabor o tawanan ng iba. Nasa puso ng bawat isa ang tunay na serbisyo, at si Josephine ay nagsilbing halimbawa ng tapang, malasakit, at dedikasyon sa bawat tao na dumadaan sa kanilang buhay.

Hindi lamang si Josephine ang napagtanto ang kanyang halaga, kundi pati na rin ang buong ospital. Ang mga doktor na nagbiro sa kanya ay nagsimula ring magbago ang pananaw sa mga bagitong nars at medical staff. Ang mga leksyon na kanilang natutunan mula sa karanasan ni Josephine ay nagpatibay sa kanila upang maging mas bukas at magalang sa mga manggagawa sa kalusugan.

Ang kwento ng isang batang nars na pinagtawanan, ngunit sa kabila ng lahat ng ito ay nagtagumpay, ay isang paalala na hindi lahat ng nagsisilbing maglilingkod ay nasusukat sa unang tingin o sa mga salitang inilalabas ng iba. Ang buhay ay puno ng mga hamon, ngunit ang pagtulong sa kapwa at ang pagpapakita ng malasakit ay laging magbubukas ng pinto para sa mas mataas na layunin.