2018’de Rize Çamlıhemşin’de polis ve hemşire sevgilisi kayboldu. 5 yıl sonra korkunç gerçek

.
.
.

2018’DE RİZE ÇAMLIHEMŞİN’DE KAYBOLAN POLİS VE HEMŞİRE: BEŞ YILLIK SESSİZLİĞİN ARDINDAKİ GERÇEK

Karadeniz’in sisle örtülü dağları, bazı sırları saklamakta ustadır. Rize’nin Çamlıhemşin ilçesi de bu sırların en ağırını yıllarca içinde taşıdı. 2018 yılının soğuk bir Ekim gecesinde başlayan bir kayboluş, yalnızca iki insanın değil, bir kasabanın vicdanının da karanlığa gömülmesine neden oldu.

Bu hikâye, Elif Aydan ve polis memuru Barış Korkmaz’ın hikâyesidir. Ama aynı zamanda suskunluk, korku ve gerçeğin bedeli hakkında bir hikâyedir.

1. Sisli Sabah ve Bulunan Çanta

Şafak sökmeden önce, Fırtına Deresi’nin kenarında bir çanta bulundu.

Çanta temizdi. Fazla temiz.

Paslı bir telin üzerine dikkatlice asılmıştı. Sanki biri onu özellikle bulunması için oraya bırakmıştı. İçinde kuru bir cep telefonu, düzgünce katlanmış bir mendil ve saat 03:17’de çekilmiş bir fotoğraf vardı.

Ama ortada büyük bir çelişki vardı.

Kaza gece yarısından önce olmuştu.

Peki o fotoğrafı kim çekmişti?

Ve çanta sabaha kadar neden ıslanmamıştı?

2. Kaybolan İki İnsan

O gece arabada iki kişi vardı:

Biri genç polis memuru Barış Korkmaz.
Diğeri ise Çamlıhemşin Devlet Hastanesi’nde çalışan hemşire Elif Aydan.

Barış, üç ay önce kasabaya atanmıştı. Yabancıydı. Kendini kabul ettirmeye çalışıyordu.

Elif ise kasabanın içinden biriydi. Ama gözlerinde hep bir huzursuzluk vardı. Sanki bir şey biliyor, ama söyleyemiyordu.

İkisi birbirine âşık olmuştu.

Ama aşkları kısa sürdü.

Çünkü Elif’in sakladığı bir sır vardı.

3. Kaza Gecesi

Rize merkezden dönüş yolunda, sisli ve dar dağ yolunda ilerlerken Elif konuşmak istedi.

“Barış… sana bir şey söylemem lazım…”

Ama cümlesini tamamlayamadı.

Çünkü karşılarına farları kapalı bir araç çıktı.

Barış refleksle direksiyonu kırdı.

Araba yoldan çıktı. Kayalara çarptı.

Ve sonra sessizlik.

Barış kendine geldiğinde Elif yoktu.

Ne kan vardı, ne iz.

Sanki hiç orada olmamıştı.

4. Karanlıktaki Adamlar

Barış yardım çağırmaya çalışırken karanlıkta iki kişi gördü.

Sesleri sakindi ama tehdit doluydu:

“Arabanıza geri dönün.”

Barış silahına uzandı.

Ama arkadan sert bir darbe aldı.

Gözleri karardı.

5. Resmi Yalan

Sabah olduğunda Barış arabada bulundu.

Başından yaralıydı.

Elif yoktu.

Polis raporu hızlıca hazırlandı:

“Kaza sonucu nehre düşmüş olabilir.”

Dosya kapatıldı.

Sadece üç gün içinde.

Ama kasaba bunu kabullenmedi.

Çünkü herkes bir şeylerin yanlış olduğunu hissediyordu.

6. Elif’in Sırrı

Barış pes etmedi.

Elif’in çalıştığı hastaneye gitti.

Orada duydukları her şeyi değiştirdi.

Elif, eski hasta dosyalarını inceliyordu.

Özellikle 2015 yılına ait dosyaları.

Ve o dosyalarda bir şey vardı:

Yaşlı, fakir hastalar…

Hepsi gece vardiyasında ölmüştü.

Ve hepsi “VIP” olarak işaretlenmişti.

Bu imkânsızdı.

7. Gerçek Ortaya Çıkıyor

Barış, Doktor Levent Özkan’a ulaştı.

Başta konuşmak istemedi.

Ama sonunda kırıldı.

Ve gerçeği söyledi:

“Ben onları öldürmedim… ama biri öldürdü.”

Geceleri hastaneye biri geliyordu.

Yüksek doz ilaçlarla hastalar öldürülüyordu.

Sonra dosyalar değiştiriliyordu.

Otopsi yapılmıyordu.

Çünkü kimse fakir insanların hesabını sormuyordu.

8. Elif’in Son Hamlesi

Elif bunu öğrenmişti.

Ve susmamıştı.

Bir zarf hazırlamıştı.

İçine şu cümleyi yazmıştı:

“Onları öldürmedi… ama biri öldürdü.”

Ayrıca bir USB belleğe tüm kanıtları yüklemişti.

Ama konuşamadan kaçırıldı.

9. Büyük Oyun

USB’deki ses kaydı her şeyi ortaya koydu:

“Bu gece işlem var.”

“Aileler önemli değil.”

“Bu iş çok büyük.”

Ve en korkuncu:

Bu işin merkezinde hastane müdürü vardı.

Ama o da yalnız değildi.

Bu iş “yukarıdan” korunuyordu.

10. Elif Yaşıyor Muydu?

Barış bir şeyi fark etti:

Eğer Elif ölmüş olsaydı…

Bu USB ortaya çıkmazdı.

Birisi onu saklamıştı.

Birisi bekliyordu.

Belki de Elif hâlâ yaşıyordu.

11. Beş Yıllık Sessizlik

Yıllar geçti.

Kasaba sustu.

İnsanlar unutmuş gibi yaptı.

Ama aslında kimse unutmadı.

Şükran Hanım her gün kızını bekledi.

Barış ise her gece aynı kabusu gördü:

Elif bir şey söylemeye çalışıyor…

Ama cümlesini tamamlayamıyordu.

12. Gerçeğin Bedeli

Bu hikâyenin en korkutucu kısmı şuydu:

Kimse suçlu bulunmadı.

Kimse yargılanmadı.

Ama herkes bir şeylerin yanlış olduğunu biliyordu.

Ve herkes sustu.

Çünkü bazı gerçekler…

İnsanları susturacak kadar büyüktür.

13. Son Soru

Bugün hâlâ o bölgede yaşayan bazı insanlar geceleri bir şey duyduklarını söylüyor:

Bir kadının sesi.

Fısıltılar.

Adımlar.

Ve bazen…

Sislerin içinde yürüyen bir siluet.

Elif Aydan gerçekten öldü mü?

Yoksa hâlâ bir yerde…

Gerçeğin ortaya çıkmasını mı bekliyor?

14. Sonuç

Bu hikâye sadece bir kayboluş değil.

Bu hikâye:

Gücün nasıl kötüye kullanılabileceğini
Gerçeğin nasıl örtbas edilebileceğini
Ve en önemlisi, insanların nasıl susturulabileceğini anlatır

Çünkü bazen insanlar ölmez.

Sadece kaybolurlar.

Ve bazen…

Kaybolmak, ölmekten çok daha acıdır.

Ve belki de en korkutucu gerçek şudur:

Bazı sırlar hâlâ o dağların arasında saklı.

Ve bazı sorular…

Asla cevaplanmayacak.