‼️TRENDING CASE ‼️ 100 SABUNGERO T!NAPON SA TAAL LAKE,BILYONARYO TODO TANGGI

.

.

PART 1 – ANG MGA LALAKING HINDI NA NAKAUWI

Noong gabi ng ika-30 ng Agosto, 2021, tahimik ang Barangay San Lucas sa San Pablo City, Laguna. Isa iyon sa mga gabing karaniwan lang sana—mahina ang ilaw ng poste, bihira ang dumaraang sasakyan, at karamihan ng mga residente ay nasa loob na ng kani-kanilang bahay. Walang sinuman ang nakakaalam na sa loob lamang ng ilang minuto, isang pangyayari ang magsisimula na magiging mitsa ng isa sa pinakamadilim na misteryo sa kasaysayan ng krimen sa Pilipinas.

Bandang alas-diyes ng gabi, isang SUV ang huminto sa harap ng isang bahay. Ang may-ari ng sasakyan ay si Ricardo John John Lasco, kilala sa mundo ng sabong bilang isang master agent. Ilang segundo lamang matapos patayin ang makina, isang puting sasakyan ang pumarada sa di kalayuan. Sumunod pa ang isa pang sasakyan, halos sabay ang galaw, parang matagal nang pinagplanuhan ang lahat.

Dalawampu’t anim na segundo lamang ang lumipas mula nang huminto ang SUV ni Lasco nang bumukas ang gate ng bahay. Sa kuha ng CCTV ng isang kapitbahay, makikita ang ilang lalaking mabilis kumilos, walang alinlangan, walang kaba. Pumasok sila sa loob na para bang alam na alam nila ang kanilang gagawin. Wala pang isang minuto ang lumipas nang ilabas nila si Lasco—ang kanyang mga kamay ay tila nakaposas, ang ulo’y bahagyang nakayuko, at ang katawan ay walang kalaban-laban.

Isinakay siya sa puting sasakyan. Ngunit hindi lang si Lasco ang kanilang dinala. Sa parehong footage, mapapansin na may mga lalaking may bitbit na bag, kahon, at iba’t ibang gamit mula sa loob ng bahay. Kalaunan, sasabihin ng pamilya ni Lasco na kasama sa mga kinuha ang pera, cellphone, wallets, alahas, at maging ang vault ng biktima.

Ayon sa mga naiwan sa bahay, ang mga lalaking dumukot kay Lasco ay nagpakilalang mga awtoridad mula sa NBI. Hindi raw sila nanakit, hindi rin nagpakita ng armas sa simula, at maayos ang pananalita—sapat upang maniwala ang pamilya na lehitimo ang operasyon. Ngunit may isang bagay na agad nagdulot ng takot at pagdududa: hindi nila sinabi kung saan dadalhin si Lasco.

Hindi sa presinto. Hindi sa NBI headquarters. Walang dokumentong iniwan. Walang malinaw na paliwanag.

At mula noong gabing iyon, hindi na muling nakita si Ricardo John John Lasco.

Sa mga sumunod na araw, paulit-ulit na nagtanong ang pamilya sa mga himpilan ng pulis, sa NBI, at sa iba’t ibang ahensya ng gobyerno. Lahat ay iisa ang sagot: walang record ng pag-aresto. Habang tumatagal, lalong lumalalim ang kanilang pangamba. Hanggang sa dumating ang puntong nagdesisyon silang gumawa ng isang Facebook account—isang desperadong hakbang upang humingi ng tulong sa publiko.

Ibinahagi nila roon ang CCTV footage, pati na ang plate number ng mga sasakyang ginamit sa pagdukot. Sa kanilang mga post, malinaw ang tanong: kung lehitimo ang operasyon, bakit parang pagnanakaw ang nangyari? Bakit kinuha ang lahat ng mahahalagang gamit? At higit sa lahat, nasaan si Lasco?

Dahil sa ingay na nalikha sa social media, napilitan ang mga awtoridad na magsagawa ng imbestigasyon. Hindi nagtagal, humarap sa Senado ang mga babaeng nagpakilalang asawa, hipag, biyenan, at pinsan ni Lasco. Noong ika-22 ng Setyembre, sa isang Senate hearing, buong tapang nilang itinuro ang dalawang lalaking kanilang kinilala mula sa CCTV at personal na nakita noong gabing iyon: Roy Navarrete at Daril Panghangaan.

Ang mas lalong ikinagulat ng publiko: ang dalawang ito ay mga pulis mula sa Laguna, bahagi ng provincial intelligence unit.

Sa harap ng mga senador, iginiit nina Navarrete at Panghangaan na lehitimo ang operasyon. Ayon sa kanila, may impormasyon silang natanggap tungkol sa biglaang pagyaman ni Lasco, na umano’y nagmula sa ilegal na gawain. Dahil dito, sinampahan daw nila ito ng large-scale estafa. Ngunit nang tanungin kung bakit walang rekord ng pag-aresto at kung bakit hanggang ngayon ay hindi pa rin makita ang biktima, naging paliguy-ligoy ang kanilang mga sagot.

Si Navarrete ay nagsabing wala siya sa Laguna noong gabing iyon, ngunit hindi niya masabi kung saan siya eksaktong naroon. Si Panghangaan naman ay iginiit na day off niya at abala raw siya sa pagde-deliver ng sabon, may text message umano siyang patunay. Ngunit kahit anong paliwanag, hindi kumbinsido ang mga senador.

Humarap din ang ina ni Lasco na si Carmelita, luhaan ngunit matatag. Mariin niyang itinanggi ang paratang na sangkot sa ilegal na gawain ang kanyang anak. “Hindi po siya masama,” ani niya. “Nagtatrabaho lang po siya. Ang kinabubuhay namin ay hindi marumi. Passion niya lang ang pag-aalaga ng manok.”

Sa kabila ng emosyonal na testimonya at ng mga butas sa kwento ng mga pulis, walang agarang hustisya ang naibigay. Noong Marso 21, 2022, sinabi ni dating PNP Chief General Dionardo Carlos na hindi na maaaring arestuhin sina Navarrete at Panghangaan dahil matagal na raw nangyari ang insidente. Sa halip, ang parusa ay detensyon at reassignment—mula Laguna, inilipat sila upang magtrabaho sa Camp Crame sa Quezon City.

Para sa pamilya ni Lasco, isa itong sampal sa mukha.

Hindi sila tumigil. Matapos mabigo sa Senado, dumulog sila sa Department of Justice. Isinumite nila ang lahat ng dokumento, ebidensya, at testimonya. Ngunit kalaunan, inanunsyo ng DOJ na walang sapat na probable cause laban sa karamihan ng mga idinawit. Tanging ang kaso laban kina Panghangaan, Navarrete, at isa pang patrolman na si Rigel Brosas ang nagpatuloy.

Habang abala ang pamilya Lasco sa paghahanap ng hustisya, hindi nila alam na ang kanilang sinapit ay simula pa lamang.

Noong Enero 13, 2022, anim na lalaking sabungero mula sa Tanay, Rizal ang nagpaalam sa kanilang mga pamilya. Pupunta raw sila sa Manila Arena upang manood ng Six Cock Stack Derby. Isa itong normal na lakad para sa kanila—walang kakaiba, walang dahilan upang mag-alala.

Ngunit hindi na sila nakauwi.

Ayon sa mga saksi, bandang alas-7:30 ng gabi, ang anim ay sapilitang isinakay sa isang van. Mula noon, wala nang nakakaalam kung nasaan sila. Ang kanilang mga pamilya ay agad nag-report sa presinto. Ang balita ay mabilis na kumalat, at unti-unting nabuo ang isang nakakatakot na pattern.

Isa-isa, parami nang parami ang mga nawawalang sabungero.

Nanawagan ang noo’y Senador Vicente Sotto III sa dating Pangulong Rodrigo Duterte na isuspinde ang operasyon ng e-sabong sa buong bansa. Sa una, tumanggi ang dating pangulo, sinabing malaki ang naitutulong ng e-sabong sa ekonomiya—₱640 milyon kada buwan ang kita ng gobyerno. Ngunit makalipas ang dalawang buwan, bigla rin niyang ipinag-utos ang pagsuspinde ng operasyon.

Hindi pa rin doon nagtapos ang kwento.

Sa mga sumunod na taon, lalabas ang mga dokumentaryo, mga testigo, at mga rebelasyon na magpapakita na ang bilang ng nawawala ay hindi anim, hindi pito, kundi higit tatlumpu… hanggang umabot sa mahigit isang daan.

At sa ilalim ng lahat ng ito, unti-unting lilitaw ang isang pangalan, isang lugar, at isang lihim na matagal nang ibinabaon sa katahimikan—ang Lawa ng Taal.

PART 2 – ANG LAWA NA WALANG IBINABALIK

Habang patuloy na naghihintay ng hustisya ang pamilya ni Ricardo John John Lasco, unti-unting lumalawak ang bangungot. Ang anim na sabungero mula Tanay, Rizal na nawala noong Enero 2022 ay hindi na lamang itinuturing na isolated case. Sa mga susunod na linggo, may mga pamilyang mula Bulacan, Batangas, Pampanga, at iba pang bahagi ng Luzon ang tahimik na lumalapit sa mga awtoridad—may kaparehong kwento, kaparehong takot, at kaparehong tanong: bakit ang mga mahal nila sa buhay ay umalis para magsabong at hindi na muling nakita?

Noong una, pito lamang ang opisyal na bilang ng nawawala. Pagkatapos ay naging labing-anim. Maya-maya, umabot sa tatlumpu’t apat. Sa likod ng mga numerong ito ay mga lalaking may pangalan, may pamilya, may anak na naghihintay sa bahay, at may asawang umaasang babalik pa sila kinabukasan. Ngunit habang lumilipas ang mga buwan, lalong nagiging malinaw na hindi na simpleng pagkawala ang nangyayari—isa na itong sistematikong operasyon.

Sa isang dokumentaryong inilabas kalaunan na pinamagatang Los Sabungeros, ibinunyag na ang modus ay halos pare-pareho: ang mga biktima ay dinudukot, pinupusasan, isinasakay sa sasakyan, at tuluyang nawawala na parang bula. May ilan na marahas ang pagkuha, may ilan namang tila kusang sumama—posibleng dahil sa pananakot, panlilinlang, o maling tiwala.

Ayon sa teorya ng mga awtoridad, ang ugat ng lahat ng ito ay malaking pera. Sa mundo ng e-sabong, hindi lang libo o milyon ang umiikot—kundi bilyon-bilyong piso. Kapag may hinala ng pandaraya, kapag may taong masyadong maraming alam, o kapag may nagiging banta sa negosyo, may mga pagkakataong hindi na sapat ang pagbabanta. Sa halip, pinipili ang katahimikan—permanenteng katahimikan.

Habang ang ilang pamilya ay patuloy na lumalaban at nagsasalita, may iba namang unti-unting nanahimik. Sa dokumentaryo ring iyon, isiniwalat na may mga pamilyang inuurong ang kanilang kaso kapalit ng milyong pisong bayad. Para sa ilan, ito ang tanging paraan upang makapagsimula muli; para sa iba, isa itong kasunduang hinding-hindi nila kayang tanggapin.

Isa sa mga tumanggi ay ang pamilya ni Edgar Malabago. Para sa kanila, hindi sapat ang pera upang palitan ang katotohanan.

Sa kabila ng mga CCTV footage, abandonadong sasakyan, ATM withdrawals na kuha sa camera, at iba’t ibang piraso ng ebidensya, tatlong pulis lamang ang naaresto at siyam lang ang naisakdal. Marami ang nagtanong: kung iba’t ibang lugar sa Luzon naganap ang mga pagkawala, bakit tila nakatuon lamang ang imbestigasyon sa ilang pulis sa Laguna at sa mga security guard ng Manila Arena? Sino ang mas mataas? Sino ang nagbibigay ng utos?

Nanatiling mga tanong lamang ang lahat—hanggang sa isang tao ang nagpasyang magsalita.

Noong 2023, isang lalaking nagpakilalang “Totoy” ang humarap sa mga awtoridad at nag-apply bilang state witness. Ayon sa kanya, mali raw ang tawag sa mga nawawala. Hindi raw sila “missing sabungeros.” Sa halip, dapat daw silang tawaging “dead sabungeros”, dahil lahat ng mga iyon ay patay na.

Upang maprotektahan ang kanyang buhay, itinago muna ang kanyang tunay na pagkakakilanlan. Sa Senado, isiniwalat niya na isa siya sa anim na security guard sa Manila Arena na kinasuhan ng kidnapping at serious illegal detention. Sa una, pinayagan silang makapagpiyansa at pansamantalang nakalaya. Ngunit nang kanselahin ng DOJ ang kanilang bail matapos ang apela ng ilang pamilya ng biktima, muli silang inaresto.

Doon na raw niya naramdaman ang takot—ang pakiramdam na maaaring hindi na siya lumabas nang buhay sa kulungan.

Kaya nagsalita siya.

Ayon kay Totoy, binayaran umano sila ng ₱2 milyon upang dukutin si Ricardo John John Lasco. Ang dahilan: diumano’y pinipirata ni Lasco ang broadcast ng online sabong. Nang madukot nila ang biktima, sinakal daw ito gamit ang wire, at matapos mamatay ay tinalian ng sandbag ang katawan bago itinapon sa lawa upang hindi lumutang.

Hindi lang daw si Lasco.

Isa-isa niyang inamin na pareho ang sinapit ng iba pang mga sabungero.

Nang kumalat ang rebelasyong ito, nagulantang ang publiko. Marami ang nanawagan na sisirin ang Lawa ng Taal upang makuha man lang ang mga labi ng biktima. Ngunit ayon sa isang ulat ng Explained PH, halos imposible na itong gawin.

Hindi raw sa crater lake mismo itinapon ang mga bangkay, kundi sa mas malalim na bahagi ng Taal Lake caldera. Bagama’t may buhay sa itaas—may tawilis at tilapia—ang ilalim ng lawa, lampas sa humigit-kumulang 170 feet, ay isang natural na solvent na dahil sa init at kemikal ay kayang tunawin kahit buto ng tao. Kahit may makuhang kalansay, kulang ang Pilipinas sa forensic limnologists at sa kagamitang pang-underwater DNA extraction. At kung sakaling may makuhang sample, maaaring kontaminado na ito at aabutin ng ilang taon bago makuha ang resulta—kung hindi man maging inconclusive.

Lalong uminit ang usapin nang ituro ni Totoy ang umano’y mastermind ng lahat ng ito: ang gaming tycoon na si Atong Ang.

Kalaunan, ibinunyag din ang tunay na pagkakakilanlan ni Totoy—si Julie “Dondon” Padidongan, dating chief of security ng fighting cock farms na konektado kay Ang. Ayon sa kanyang salaysay, kasama umano sa operasyon sina Eric De la Rosa, na nagmo-monitor ng mga nandaraya, at Engineer Celso Salazar. Kapag may napag-alamang daya, iniuulat ito kay Ang, at matapos ang kanilang pag-uusap, naghahanap umano sila ng mga pulis na gagawa ng pagdukot.

Mas kontrobersyal pa, sinabi ni Dondon na alam umano ng aktres na si Gretchen Barretto ang lahat ng nangyayari, dahil palagi raw itong kasama ni Ang. Para sa kanya, imposible raw na walang alam ang aktres sa mga pagdukot at pagpatay.

Ipinaliwanag din ni Dondon kung bakit ngayon lang siya nagsalita. Ayon sa kanya, ang yaman at impluwensya ni Ang ay kayang bumili ng kahit sino—kahit ang pinakamataas na opisyal. Nagkaroon lamang siya ng lakas ng loob nang maupo bilang PNP Chief si General Nicolas Torre II, na para sa kanya ay isang pinunong hindi nabibili.

Isang mas mabigat na rebelasyon pa ang kanyang sinabi: hindi raw 74, kundi mahigit 100 katao ang pinadukot. At bago siya magsalita, inalok pa raw siya ng ₱300 milyon kapalit ng kanyang katahimikan at pagbaligtad ng kwento.

Hindi rin daw ligtas ang kanyang buhay. Ayon sa kanya, may ₱50 milyong patong sa kanyang ulo, may mga pulis na nagmamanman sa kanyang bahay, at gumagamit pa umano ng drone.

Itinanggi ng kampo ni Atong Ang ang lahat ng paratang. Sa halip, sinampahan nila si Dondon ng iba’t ibang kaso tulad ng pananakot at paninirang-puri, at tiniyak ng kanilang mga abogado na gagawin ang lahat upang hindi ito maging state witness dahil umano’y hindi siya credible.

Habang nagpapatuloy ang imbestigasyon, nananatiling hati ang publiko—may naniniwala, may nagdududa, at may takot magsalita. Ngunit para sa mga pamilya ng mga sabungero, iisa lamang ang mahalaga: ang malaman ang katotohanan at makamit ang hustisya, kahit wala nang maibalik na bangkay, kahit abo na lamang ang natira sa ilalim ng isang lawa.

Hanggang ngayon, patuloy pa rin ang kaso. Panahon lamang ang makapagsasabi kung may iba pang magsasalita, kung may iba pang lalantad, at kung ang Lawa ng Taal—ang lawa na walang ibinabalik—ay tuluyang mailalantad ang mga lihim na matagal nitong itinago.

At sa katahimikan ng gabi, habang patuloy ang pag-ikot ng sabong at ng pera, nananatiling bukas ang tanong: hanggang kailan mananatiling tahimik ang hustisya?