‼️VIRAL CASE ‼️GRABE! KASO NG PULIS NA SI DIANE MOLLENIDO AT ANAK NA SI MAENG

.

.

PART 1 (1/2)

Noong pumasok ang taong 2026, si Dina ang tipo ng taong marunong ngumiti kahit may mabigat na dala. Iyong ngiting hindi masyadong malakas, pero sapat para hindi mag-alala ang nanay at tatay niya. Iyong ngiting sinasanay mo sa salamin bago ka lumabas ng bahay, para sa mundo mukhang maayos ka pa rin, kahit sa loob mo, may mga gabing gusto mo na lang mahiga at huwag nang bumangon.

Umuwi siya sa probinsya sa Ilocos Sur para sa bagong taon, dala ang tatlong anak, dala ang pagod, dala ang paniniwalang may karapatan siyang maging masaya kahit isang linggo lang. Sa video na ipinost niya, may dagat, may hangin, may tawanan. May sandaling nakasandal siya sa balikat ng tatay niya, parang bata ulit. May sandaling nakatitig siya sa nanay niya na abala sa pagkain, at sa mata ni Dina, parang may tahimik na pangakong sinasabi ang eksena: “Kaya mo pa.”

Kung tatanungin mo ang mga kapitbahay nila, sasabihin nilang mabait si Dina. Kung tatanungin mo ang mga katrabaho, sasabihin nilang matatag. Kung tatanungin mo ang mga kaibigan, sasabihin nilang hindi siya marunong sumuko. Pero ang hindi alam ng marami, ang “hindi marunong sumuko” minsan ay hindi lakas—minsan ay wala ka lang talagang choice.

Pagbalik niya sa Maynila, balik din ang mundo niya sa totoong bilis: trabaho, duty, mga report, paghahabol sa oras, at tatlong batang lumalaki na hindi pwedeng maghintay sa pagod ng nanay nila. Hiwalay na siya sa dating asawa—si Jon—at kahit sinasabi ng mga tao na maayos ang co-parenting, ang totoo, maayos lang sa papel. Sa totoong buhay, si Dina ang laging nandiyan. Siya ang nag-aasikaso. Siya ang nagdadala. Siya ang nagtatapal ng kulang, kahit minsan siya mismo ang nauubos.

May motto si Dina sa social media. Hindi siya mahilig maghabang caption, pero may isang pangungusap siyang paulit-ulit: “I release what hurt me and walk forward.” Kapag binasa mo, parang simpleng quote lang. Pero para sa kanya, iyon ang hawakan niya tuwing gusto niyang sumigaw. Tuwing gusto niyang magtanong kung bakit siya pa rin ang kailangan maging matatag kahit ang iba pinipiling maging malaya.

Noong Enero 16, may kakaibang tahimik na bumalot sa araw niya.

Hindi ito tahimik na nakapapahinga. Hindi ito tahimik na parang Sunday afternoon. Ito yung tahimik na may kulang, yung tahimik na kapag naramdaman mo, biglang tumataas ang balahibo mo, kahit wala namang hangin.

Sa umaga pa lang, may mga chat na siya mula sa kapatid niya.

“Dina, kumusta?”

Walang reply.

May tawag mula sa isang kaibigan sa unit.

“Ma’am, nasaan po kayo? Hindi po kayo dumating.”

Walang sagot.

Para sa mga taong malapit kay Dina, hindi ito normal. Oo, minsan matagal siyang mag-reply, pero hindi ganito. Hindi yung parang biglang pinutol ang linya ng buhay niya.

At mas lalong hindi normal nang malaman nilang kasama niyang umalis sa bahay ang bunso niyang si Ish—walong taong gulang, mahilig sa jelly ace, takot sa dilim, at may ugaling yakapin ang nanay niya kapag napapagalitan.

May mga kapitbahay na nakakita.

“Umalis si Dina, kasama ‘yung bata.”

“Saan daw pupunta?”

“May narinig kami… Novaliches daw.”

Novaliches. Malayo. At hindi iyon lugar na madalas puntahan ni Dina.

Sa unang gabi ng pagkawala, may mga taong nagsabing baka may dinadaanan lang. Baka nag-o-overtime. Baka biglang may errand. Ang pamilya niya, pinipilit kumapit sa “baka.”

Pero pagdating ng ikalawang araw, ang “baka” nagiging “paano.”

At pagdating ng ikatlong araw, ang “paano” nagiging “sino.”

Doon na pumasok ang dating asawa.

Si Jon ang unang nagpunta sa presinto para mag-report. Kalmado siya magsalita, parang pinag-isipan ang bawat salita.

“Hindi po sumasagot si Dina,” sabi niya. “At hindi ko rin po ma-contact si Ish. Gusto ko lang po silang mahanap.”

Sa mga ganitong kaso, natural na titingnan muna ang mga malalapit. Hindi ibig sabihin guilty ka agad. Ibig sabihin lang, doon nagsisimula ang tanong. Kaya nang mabalita na “person of interest” si Jon, nag-ingay ang social media.

“Syempre siya!”
“Ex husband ‘yan!”
“Baka may away!”
“Baka selos!”

Pero ang galit sa internet ay mabilis at madalas walang preno. Ang ebidensya, mabagal. At sa mga unang araw, mas mabilis ang tsismis kaysa sa katotohanan.

Sa bahay ni Dina, pumunta ang mga investigator. Tinignan ang loob: kung may palatandaan ng biglaang pag-alis, kung may iniwang gamit, kung may kakaibang senyales. May mga gamit si Dina na maingat siyang magtago—mga dokumento, IDs, at mga bagay na hindi niya basta-basta iiwan kung simpleng lakad lang.

May isang bagay na napansin ng isang pulis na mas matanda: ‘yung paraan ng pag-iwan ni Dina ng tsinelas.

Hindi basta-basta nakakalat. Parang minadali, pero may pagtatangkang maging maayos.

Parang may taong nagmamadali… pero ayaw pa ring magmukhang nagmamadali.

At sa ganitong detalye, minsan nagsisimulang umusad ang imbestigasyon—hindi sa malalaking clue, kundi sa mga maliit na bagay na hindi tugma.

Nagsimula ang paghingi ng tulong sa social media. Mga larawan ni Dina na naka-uniporme. Mga larawan niya na kasama ang mga anak, nakangiti, parang sinasabing “nandito lang ako.” At bawat share, parang dasal na pinapasa-pasa ng mga taong hindi naman kilala ang pamilya, pero kinikilabutan sa ideyang may nawawalang ina at bata.

Lumipas ang ilang araw.

Tapos dumating ang balitang walang gustong marinig.

Natagpuan si Dina—pero hindi na siya babalik na buhay.

Ang katahimikang bumalot sa pamilya niya noon, hindi mo maikukwento nang buo. Ang nanay niya, hindi agad umiyak. Parang nawalan ng tunog ang mundo. Ang tatay niya, parang may hinahanap na pader para sandalan pero wala. Ang mga kapatid niya, nagkatinginan na parang gusto nilang sabihin, “Hindi ito totoo.” Pero ang katawan mo, kahit ayaw ng isip mo, alam na.

Mas masakit ang sumunod na tanong:

Nasaan si Ish?

At doon nag-iba ang kaso.

Hindi na lang ito tungkol sa pagkawala ng isang tao. Hindi na lang ito tungkol sa isang ina. May bata.

May oras.

May panganib.

May galit ang buong bayan na mas mabigat kaysa sa mga headline.

Sa pag-usad ng imbestigasyon, nagsimulang maglabasan ang huling mga galaw ni Dina. May CCTV sa isang kanto. May maliit na camera sa tindahan. May dashcam ang isang jeep na dumaan. Unti-unti nilang nabuo ang ruta—parang puzzle na binubuo mo habang umiiyak, dahil bawat piraso ay may kasamang takot.

At sa isang clip, malinaw: umalis si Dina at Ish sakay ng sasakyan niya.

Papunta sa Novaliches.

Hindi para mag-kape.

Hindi para mag-mall.

Kundi para sa isang transaksyon na sa isip niya, “safe.”

Dahil sino ba naman ang iisiping delikado ang pakikipagkita sa taong tinuring mong pamilya?

May isang pangalan na biglang nagiging mahalaga sa lahat.

Si Pia.

Kaibigan ni Dina. Malapit. Hindi lang “friend.” Halos kapamilya. Ninang ng isa sa mga bata. Iyong tipo ng taong may access sa bahay, may access sa loob ng buhay mo, at may access sa tiwala na hindi mo basta binibigay.

Sabi ng mga kilala nila, si Pia ang “maasahan.” Marunong dumiskarte. Marunong mag-asikaso. Kapag may kailangan si Dina, si Pia ang nilalapitan niya minsan, lalo na pagdating sa mga bagay na kailangan ng “tulong.”

At noong araw na iyon, ang dahilan ng pagkikita nila ay parang ordinaryo:

Benta ng sasakyan.

Kailangan ni Dina ng pera. Pang-ayos ng ilang bayarin. Pang-tuition. Pang-gastos. Normal na problema ng isang single mom na masyadong maraming responsibilidad.

At kung ikaw si Dina, iisipin mo: “Mas mabilis kung si Pia ang mag-aasikaso. Kilala niya ako.”

Ang hindi niya alam—ang bilis na hinahanap niya ay magiging bilis din ng pagguho ng buhay niya.

Hindi ko ilalarawan kung paano nangyari ang karahasan. Hindi mo kailangan ang detalyeng iyon para maramdaman ang bigat. Ang mahalaga ay ito: sa lugar na iyon, sa bahay na inaakala niyang “ligtas” dahil may kakilala, doon nawala ang pagkakataon niyang makauwi.

At si Ish—ang batang nagtiwala sa nanay niya—nadamay sa kasalanang hindi niya kailanman mauunawaan.

Ang mga sumunod na araw ay parang bangungot na pinahaba ng pag-asa. May pamilya pa ring umaasang buhay ang bata. May mga pulis na hindi natutulog. May mga volunteers na nag-iikot. May mga tao sa social media na nagagalit, nagdadasal, nagbabanta—lahat sila may emosyon, pero wala pa ring sagot.

Hanggang sa isang araw, nahanap ang bata.

At sa sandaling iyon, parang may pinto na nagsara sa buong bansa—pinto na ang tunog ay hindi “click,” kundi “wasak.”

---

PART 2 (2/2)

Kapag ang isang pamilya ay nawalan ng ina, may butas na nagbubukas sa gitna ng bahay. Kapag ang isang pamilya ay nawalan ng bata, may apoy na umiikot sa hangin—apoy na hindi mo nakikita, pero sinusunog ka mula loob.

Sa burol ni Dina, hindi pa man nakaka-upo nang maayos ang mga tao, may dala na silang isang pangalawang pighati. Sa bawat kandila, may tanong. Sa bawat dasal, may galit. At sa bawat bisita, may bulong:

“Sino?”

“Sino ang nakagawa?”

Kahit ang mga kasamahan ni Dina sa trabaho, iyong mga sanay sa krimen at imbestigasyon, hindi nila maitago ang bigat. Kasi iba kapag sarili mo nang tao ang nasa kabaong. Iba kapag alam mong kung sino man ang gumawa nito, malamang kilala ang biktima. Alam ang schedule. Alam ang kahinaan. Alam ang tiwala.

Doon na pumasok ang task group. Mas mabilis ang kilos. Mas mahigpit ang paghahanap. At habang tumatagal, mas lumilinaw ang isang pattern: hindi ito random.

May intensyon.

May plano.

May motive.

At ang motive na iyon ay hindi “selos,” hindi “away,” hindi “biglang init ng ulo.”

Ang motive ay mas malamig.

Pera.

Ang uri ng pera na hindi sapat kahit anong dami, kasi ang hinahabol ay hindi pangangailangan—kundi kontrol.

Nang marecover ang sasakyan ni Dina sa malayong lugar matapos ang ilang linggo, naging malaking break iyon. Hindi dahil ang sasakyan ang sagot. Kundi dahil ang sasakyan ay bibig.

Kung marunong kang makinig sa ebidensya, magsasalita ang mga gulong. Magsasalita ang dashcam. Magsasalita ang GPS kung meron. Magsasalita ang mga toll record. Magsasalita ang mga CCTVs na nakasilip sa mga kanto.

At doon, sa pagitan ng mga clip at oras, nakita ang pinaka-huling chain ng paggalaw—chain na tumuturo sa isang bahay, isang grupo, at isang pangalan na hindi na pwedeng ipagkibit-balikat.

Si Pia.

Ang nakakagalit sa kaso, ayon sa mga lumabas na impormasyon, ay hindi lang dahil kaibigan siya.

Kundi dahil tinuring siyang halos anak. Tinawag siyang “pamilya.” Tinawag siyang “ninang.” Tinawag siyang “mapagkakatiwalaan.”

At ang pagiging “mapagkakatiwalaan” sa maling kamay ay nagiging sandata.

Habang umiinit ang kaso, pumunta si Pia sa istasyon kasama ang abogado. Hindi siya nagwala. Hindi siya umiyak. Ang mukha niya, parang taong handang makipaglaro sa batas—hindi dahil inosente siya, kundi dahil umaasa siyang mas malakas ang script niya kaysa sa ebidensya.

“Wala po akong alam,” sabi niya.

“Matapos ang transaksyon, naghiwalay na kami.”

Sabi niya may buyer. Sabi niya may kliyente. Sabi niya normal lang ang lahat.

Pero ang problema sa kasinungalingan: hindi ito kayang tumagal kapag marami ang mata.

Ang isa sa mga unang pumutok na detalye ay ang mga cellphone. May na-recover. May messages. May call logs. May mga oras na hindi tugma sa kwento ni Pia. May mga piraso ng impormasyon na parang maliliit na bato—isa-isa mong pulutin, hanggang mabuo ang bigat.

At sa bahay na tinuturo ng digital trail, gumamit ang mga imbestigador ng chemical testing. Hindi agad ibig sabihin nito ay “ito na.” Pero sa mundo ng ebidensya, ang bawat senyales ay direksyon.

Lumakas ang hinala.

At sa dulo, hindi na sapat ang ngiti at abogado.

Dumating ang gabi ng pag-aresto.

Hindi ito ‘yong dramatic na may spotlight. Ang pag-aresto, madalas tahimik. May mga pulis na mabilis kumilos. May warrant. May paghahalughog. At sa mga sulok na inaakala mong walang laman, minsan doon nakatago ang pinakamabigat na piraso.

May cash. May IDs. May phones.

At may dalawang cellphone na hindi dapat nasa kanila.

Cellphone ni Dina.

Cellphone ni Ish.

Parang sinampal ang buong imbestigasyon ng katotohanang iyon.

Hindi mo kailangang maging genius para maintindihan ang ibig sabihin nun.

Kung hawak mo ang phone ng biktima, malamang hawak mo rin ang huling oras niya.

At kung hawak mo ang huling oras niya, may kasalanan ka man o wala, hindi ka na basta “bystander.”

Sa labas, nagngingitngit ang tao. May mga nagsasabing dapat walang awa. May mga nagsasabing dapat mabilisan. Pero ang batas, kahit mabagal, hindi pwedeng paandarin ng galit lang. Kailangan ng bagay na mas matigas kaysa emosyon:

Katunayan.

At habang dumarami ang katunayan, mas lumilinaw ang larawan.

Na ang pagkikita sa Novaliches ay hindi pagkikita ng magkaibigan.

Kundi pagkikita ng biktima at ng taong matagal nang naghihintay ng pagkakataong kunin ang pera, ang sasakyan, at ang kontrol—kahit kapalit ang buhay.

May mga taong nagsasabing hindi “isang tao” lang ito.

May asawa. May kasabwat. May driver.

At sa mga ganitong krimen, bihira talagang nag-iisa ang gumawa. Dahil ang krimeng pinaplano ay krimeng nangangailangan ng tulong. Kailangan mong magbuhat. Kailangan mong maglipat. Kailangan mong magtago.

Kailangan mong magsinungaling nang hindi nauutal.

Sa huli, ang kwento ni Pia ay nagkabutas-butas. Kahit anong ayos ng abogado, kahit anong ganda ng press statement, bumabagsak ang script kapag ang ebidensya ang nagsasalita.

Ang mas masakit pa, sa mga lumabas na detalyeng sinasabi ng mga imbestigador, may mga sandaling nagmakaawa ang biktima. Pero ang pagmamakaawa, kung ang kausap mo ay pera ang Diyos, hindi pinapakinggan.

At sa mga ganitong punto, hindi na “crime story” ang nararamdaman ng pamilya.

Tragedya na.

Isang bagay na kahit manalo ka sa korte, hindi mo na maibabalik.

Sa lamay, may isang eksena na hindi nakunan ng camera pero mararamdaman mo sa dibdib kapag inisip mo.

Ang lola ni Ish, hawak ang maliit na sapatos. Hindi niya kayang tingnan nang matagal, pero ayaw niya ring ibaba. Parang kapag binitiwan niya ang sapatos, binitiwan na rin niya ang apo niya.

“Hindi niya deserve,” paulit-ulit niyang bulong.

At ang lolo, nakatitig lang sa sahig, parang may hinihintay na dumating na paliwanag—paliwanag na hindi darating.

Sa mga ganitong oras, ang tanong na “bakit” ay nagiging lason. Kasi kahit anong sagot, hindi sasapat.

Pera.

‘Yan lang ang “bakit.”

At napaka-bastos ng sagot na iyon para sa buhay na nawala.

Sa mga sumunod na araw, ang kaso ay naging halimbawa ng kung gaano kalupit ang kayang gawin ng tao kapag ang pera ang naging dahilan at ang konsensya ay ginawang tahimik.

May mga hearing. May mga dokumento. May mga abogado.

May mga taong nagsasabing “case closed.”

Pero para sa pamilya ni Dina, walang close.

Dahil sa bahay nila, may tatlong kama na dati’y puno ng ingay.

Ngayon, may dalawang kama na lang ang may humihinga—at kahit iyon, hindi na katulad ng dati.

May dalawang anak pa si Dina na naiwan. Dalawang batang biglang lumaki sa isang linggo. Dalawang batang natutong maging tahimik dahil kapag umiyak sila, walang nanay na yayakap.

At sa loob ng bahay, may mga bagay na hindi na ginagalaw: isang tasa, isang hair clip, isang lumang ID lace ni Dina, at isang maliit na laruan ni Ish na naiwan sa ilalim ng mesa.

Hindi dahil gusto nilang gawing altar ang alaala.

Kundi dahil kapag tinabi nila, parang tinabi na rin nila ang tao.

May mga kasamahan si Dina sa trabaho na nagpunta sa burol, nakatayo sa gilid, hindi marunong umiyak nang malakas, pero kita sa mata ang galit at guilt.

“Kung sana…”

Pero ang “kung sana” ay walang paki ang mundo.

Dahil tapos na.

At ang natira, ay pagdadala.

Sa dulo, may hustisya sa papel. May sentensya. May kulong. May kaso.

Pero ang tunay na hustisya para sa pamilya, ay hindi lang makulong ang mga gumawa.

Ang tunay na hustisya ay sana hindi na maulit.

Sana ang isang ina, sa susunod na makikipagkita sa “kaibigan,” may magpapaalala:

“Mag-ingat.”

Sana ang mga taong may tiwala, matutong magduda—hindi dahil masama sila, kundi dahil may mga taong ginagamit ang “pamilya” para magnakaw ng buhay.

At sa huling gabi ng burol, may isang kapatid ni Dina na lumapit sa kabaong, hinawakan ang malamig na gilid, at bumulong:

“Bok… hindi kita nakalimutan.”

Ang “Bok” na iyon, parang bumalik ang boses ni Dina sa hangin, kahit sandali lang.

At sa sandaling iyon, kahit paano, may isang bagay na natira:

Hindi pera.

Hindi sasakyan.

Hindi hashtags.

Kundi ang alaala ng isang babaeng tumayo kahit pagod—at minahal ang mga anak niya hanggang sa huli.