Akala niya masarap ang buhay ni Tatay sa abroad… pero ito pala ang totoo!

.
.

Part 1: Ang Pagkawala ng Pag-asa

Sa isang tahimik na barangay sa gilid ng San Isidro, buhay ni Paulo ay puno ng mga pangarap. Isa siyang binata na may matibay na katawan at masayang pamilya. Hindi siya katulad ng iba; siya’y palaging maasikaso, at kahit sa kanyang edad na 19, marunong siyang magtrabaho upang matulungan ang kanyang ina, si Aling Lisa, na magtaguyod ng kanilang pamilya. Ang kanyang ama, si Mario, ay isang OFW na matagal nang nagtatrabaho sa Middle East, ngunit bihirang makauwi dahil sa hirap ng buhay sa ibang bansa.

Isang mainit na hapon sa barangay, habang nag-aayos ng mga gamit, binuksan ni Paulo ang kanyang bagong cellphone na ipinadala ng kanyang ama mula sa abroad. Ipinakita niya ito sa kanyang mga kaibigan sa isang video call. “Pre, ang astig talaga ng cellphone mo,” sabi ni Kevin, ang kanyang pinakamatalik na kaibigan. “Siguro ang dami niyong pera d’yan,” dagdag pa nito, sabay tawa.

“Syempre, pre, tatay ko kaya nasa abroad. Kaya naman, magaan ang buhay,” sagot ni Paulo na may halong pagmamalaki sa kanyang mga mata. Hindi naitago ni Paulo ang saya sa pagtanggap ng mga bagay na tila “bilib” ang mga kaibigan sa kanya.

Sa gilid ng sala, tahimik si Aling Lisa, ang ina ni Paulo, na nagtatahi ng mga sirang damit. Tinitingnan niya ang kanyang anak, at nakangiti, ngunit may kalungkutang gumugulo sa kanyang puso. Alam niyang wala ng pag-asa ang kanilang buhay at na ang anak niyang si Paulo ay nagsisimula nang mawala sa kanilang mga kamay. Kakaunti na lamang ang padala ni Mario mula sa abroad, at nakikita niyang nauubos ang bawat sentimo sa mga bagay na hindi naman mahalaga.

“Baka pwede mong bawasan ang paggastos mo, anak,” sabi ni Aling Lisa habang pinagmamasdan si Paulo na patuloy na nag-aalok ng mga gamit sa kanyang mga kaibigan. “Malaki na ang utang natin sa kuryente at iba pang bayarin.”

“Don’t worry ma,” sagot ni Paulo. “Magpapadala ulit si papa sa susunod.” Hindi na niya pinansin ang nararamdamang pagkabahala ni Aling Lisa. Babalik naman si Mario at ang lahat ay magiging ayos.

Habang patuloy ang pag-usap nila ni Lisa, ang cellphone ni Mario na nasa Middle East ay tumunog. Tumawag si Mario mula sa maliit niyang kwarto sa abroad. Nakasuot siya ng lumang t-shirt at makikita sa kanyang likod ang ilang nakasampay na uniporme. “Kamusta kayo diyan, mahal?” tanong ni Mario, pilit na ngumiti ngunit hindi nito matago ang pagod sa kanyang mukha.

“Okay naman kami dito pa,” sagot ni Paulo na hindi na tanungin kung kamusta ang kanyang ama.

“Salamat sa padala pa ha, may bago na naman akong phone. Ayos ba?” dagdag ni Paulo habang ipinakita pa sa camera ang bagong cellphone na natanggap mula sa ama. Tumawa si Mario, ngunit hindi naitago sa kanyang mga mata ang kalungkutan.

“Basta’t mag-aral ka ng mabuti anak ha. Yan lamang ang puhunan mo. ‘Wag mong sayangin ang mga bagay na ipinagkaloob namin,” paalala ni Mario, ngunit sa mga oras na iyon, si Paulo ay hindi na nakikinig. Sumusunod lang siya sa agos ng buhay, na hindi niya napapansin ang mga sakripisyo ng kanyang ama. Ang tingin niya sa lahat ay parang madali at magaan, gaya ng mga bagay na binibili ng kanyang ama.

Part 2: Pagbabago ng Direksyon

Makalipas ang ilang linggo, dumating ang huling padala ni Mario mula sa abroad. Ngunit sa kabila ng kasiyahan ni Paulo, nararamdaman ni Aling Lisa ang hindi maiwasang kaba sa kanyang dibdib. Tumawag siya kay Mario, ngunit hindi sumasagot ang asawa. Kakaunti na lang ang natirang pera at ang mga utang ay patuloy na dumarami. Hindi pa rin bumalik si Mario sa kanilang mga video calls, kaya’t nag-aalala si Lisa na may nangyaring masama.

“Ma, relax lang po. Wala pong masama kay papa,” patuloy na sinasabi ni Paulo habang abala siya sa laro ng mga kaibigan. Ngunit sa kabila ng kanyang pagtatangka, nararamdaman niyang may hindi tama sa sitwasyon. Kailangan nilang maghanda at magtipid, ngunit tila hindi nito nakikita ang hirap ng kanyang ina.

Isang araw, dumating ang tawag na nagbago ang lahat ng plano. Ang matagal nang inaasahan ni Paulo ay dumating, ngunit hindi sa paraang inaasahan nila. “Pa, ano po bang nangyayari? Bakit po kayo umuwi ng bigla?” tanong ni Paulo, ngunit si Mario ay hindi nakangiti.

“Anak, may kailangan tayong pag-usapan,” sagot ni Mario. Tahimik na umupo si Paulo sa tabi ng kanyang ama, hindi alam kung paano haharapin ang malupit na katotohanan. “Six years na akong nagtatrabaho sa abroad, pero hindi ko na kaya. May sakit ako sa baga, at hindi ko na kayang magtrabaho pa,” sabi ni Mario habang nakatingin kay Paulo.

Ang lahat ng kasiyahan na nararamdaman ni Paulo ay unti-unting nawawala. Nagpasya siyang makinig at magpakumbaba. “Papa, hindi ko alam na kaya mo palang itaguyod ang lahat, ang sakit na iniinda mo. Pasensya na po,” sabi ni Paulo habang napapaluha. Hindi niya alam kung paano niyang masusuklian ang mga sakripisyo ni Mario.

Mula sa mga gabing masaya, si Paulo ngayon ay natututo ng mga mahahalagang aral. Hindi lang basta materyal na bagay ang magbibigay sa atin ng kasiyahan kundi ang pagmamahal at sakripisyo ng pamilya. Sa muling pagbabago ni Paulo, nagsimula siya ng maghanap ng part-time na trabaho upang makatulong sa pamilya. Sa bawat hakbang niya, nararamdaman niya na nagsisimula siyang lumabas mula sa kanyang mga bisyo at pananaw na hindi maiiwasan.

Ang mga natutunan ni Paulo mula sa kanyang ama, ang mga sakripisyo ni Mario, ay nagsilbing gabay sa kanya. Siya ngayon ay nag-iipon at nag-aaral, habang patuloy na tinutulungan ang kanyang pamilya. Hindi pa man nila natamo ang lahat ng kanilang pangarap, alam nilang sa bawat pagsubok, patuloy na silang magsusumikap para sa mas magandang bukas.