“ANAKMU MASIH HIDUP, DIA TINGGAL DIBAWAH FLY OVER!!” PRIA INI SYOK KETIKA MELIHAT…

.
.

Kabanata 1: Ang Huwad na Paalam

Minsan ba ay naramdaman mo na may mali? Na sa gitna ng lahat ng sinasabi ng mundo, may isang munting tinig sa iyong ulo na nagsasabing ang lahat ng nakikita mo ay isang malaking kasinungalingan?

Ganoon ang nararamdaman ni Reno habang nakatayo sa harap ng isang maliit na puntod. Ang lupa ay sariwa pa, kulay pula at basa dahil sa ulan kagabi. Naririnig niya ang boses ng pari, ang hikbi ng kanyang asawang si Marisa, at ang bulong ng mga nakikiramay. Ngunit sa loob ng kanyang utak, isa lang ang sumisigaw: “Hindi ito totoo.”

Sinasabi nila na ang nasa loob ng kabaong ay si Alif, ang kanyang pitong taong gulang na anak. Isang aksidente sa kalsada, sabi ng pulis. Isang trahedya, sabi ng mga kapitbahay. Ngunit habang tinititigan ni Reno ang nisan, hindi siya nakaramdam ng pangungulila. Nakaramdam siya ng kalituhan. Para bang may isang dokumentong nagkamali, parang may isang piraso ng puzzle na ipinilit lang ipasok ngunit hindi naman talaga tugma.

“Kuat ya, Reno. Sabar ya,” (Magpakatatag ka, Reno. Magpasensya ka), sabi ng isang kaibigan habang tinatapik ang kanyang bahu. Hindi na alam ni Reno kung sino ang nagsalita. Ang mga boses nila ay naging parang ingay na lang ng mga bubuyog—nakakarindi at walang kahulugan.

Pag-uwi sa bahay, ang katahimikan ay mas masakit pa sa sigaw. Nakita ni Reno ang maliit na asul na bag ni Alif na nakasabit pa rin sa pinto. Bahagyang nakatagilid ito, eksakto kung paano ito iniwan ng bata noong huling beses siyang pumasok mula sa paaralan.

“Reno, kailangan na nating ayusin ang mga gamit ni Alif,” bulong ni Marisa. Ang kanyang mga mata ay mugto at pagod.

“Para sa ano?” matalim na tanong ni Reno.

“Para… para makapagsimula tayong muli. Wala na siya, Reno.”

Humarap si Reno sa asawa, ang kanyang paghinga ay bumilis. “Babalik siya. Nararamdaman ko. Ang nakita natin sa sementeryo… hindi iyon ang katapusan.”

Umiyak na naman si Marisa. Hindi ito ang iyak ng pighati, kundi ang iyak ng isang taong nawawalan na ng pag-asa sa katinuan ng kanyang asawa.

Kabanata 2: Ang Bata sa Flyover

Lumipas ang mga buwan. Ang mundo ay nagpatuloy sa pag-ikot, ngunit si Reno ay nanatiling nakatali sa sandaling iyon sa sementeryo. Tuwing hapon, nagmamaneho siya nang walang patutunguhan, umaasang makikita ang isang pamilyar na mukha sa gitna ng maraming tao.

Isang mainit na hapon, habang nakatigil ang kanyang sasakyan sa ilalim ng isang flyover sa Maynila, may kumatok sa kanyang bintana. Isang batang lansangan. Madungis ang mukha nito, gulo-gulo ang buhok, at ang mga damit ay punit-punit.

Dapat sana ay magbibigay lang si Reno ng barya at aalis na, ngunit may kakaiba sa titig ng bata.

“Om,” (Tito), tawag ng bata. “Kamukha niyo po siya.”

Napakunot ang noo ni Reno. “Sino?”

“Yung bapak-bapak (lalaki) na tumutulong sa akin. Yung nakatira sa ilalim ng flyover. Kamukhang-kamukha niyo po siya, pati yung galaw ng kamay niyo.”

Biglang nakaramdam si Reno ng isang kuryenteng gumapang sa kanyang likuran. Isang lalaking kamukha niya? Sa ilalim ng flyover? “Nasaan siya?” tanong ni Reno, ang boses niya ay nanginginig sa kaba.

Itinuro ng bata ang isang madilim na sulok sa ilalim ng malalaking poste ng semento. Doon, sa gitna ng mga basura at usok ng mga sasakyan, ay may isang maliit na bahay na gawa sa karton at lumang tolda.

Hindi na nag-isip si Reno. Ipinadaiti niya ang sasakyan sa gilid at bumaba. Ang ingay ng lungsod ay tila nawala. Ang tanging naririnig niya ay ang tibok ng sarili niyang puso.

Kabanata 3: Ang Kotse at ang Litrato

Kasama ang bata, nilakad ni Reno ang maputik na bahagi ng ilalim ng flyover. Ang amoy ng alikabok at panis na pagkain ay sumalubong sa kanya. Nang makarating sila sa tapat ng bahay-karton, wala ang tao rito.

“Wala siya rito ngayon, Om. Minsan umaalis siya para maghanap ng makakain,” sabi ng bata.

Dahan-dahang sumilip si Reno sa loob. Napakaliit ng espasyo. May isang lumang kumot, ilang bote ng tubig, at isang tumpok ng mga lumang dyaryo. Ngunit sa gitna ng lahat ng iyon, may isang bagay na nagpakislap sa kanyang mga mata.

Isang maliit na laruang kotse. Kulay pula. May gasgas sa kaliwang pintuan at ang isang gulong ay medyo tabingi.

Nalaglag ang puso ni Reno. Kilala niya ang laruang iyon. Iyon ang paboritong kotse ni Alif na nawala ilang linggo bago ang “aksidente.”

Nanginig ang kamay ni Reno habang pinupulot ang laruan. Ngunit hindi lang iyon ang nahanap niya. Sa ilalim ng isang punit na karton, may nakasingit na piraso ng papel. Isang litrato.

Ito ay isang litrato ng isang pamilya. Ngunit ang kalahati ay punit. Ang nakikita lang ay ang kalahating mukha ng isang bata—si Alif. Ang bata ay tumatawa, ang mga mata ay puno ng buhay. At sa likod ng litrato, may nakasulat na mga salita sa isang sulat-kamay na tila pamilyar kay Reno:

“Huwag kang matakot. Malapit na tayong magkita.”

Sino ang sumulat nito? Sino ang lalaking kamukha niya na nakatira sa lugar na ito? At bakit nasa kanya ang mga gamit ng kanyang anak na dapat ay “patay” na?

Biglang may narinig siyang yabag sa likuran niya. Isang mabigat na hakbang sa ibabaw ng mga tuyong dahon at plastik. Lumingon si Reno, at doon, sa gitna ng anino ng flyover, nakita niya ang isang anino ng isang lalaki.

Ang lalaki ay nakasuot ng maduming jacket, ngunit ang tindig nito… ang paraan ng kanyang pagtayo… ay eksaktong katulad ni Reno.

“Sino ka?” sigaw ni Reno.

Ang lalaki ay hindi sumagot. Sa halip, tumalikod ito at mabilis na tumakbo palayo sa masikip na eskinita.

“Sandali! Bumalik ka!” habol ni Reno, habang mahigpit na hawak ang laruang kotse at ang punit na litrato. Sa sandaling iyon, alam ni Reno na ang kanyang “kabaliwan” ay hindi pala delusyon. Ang sementeryo ay isang panlilinlang, at ang tunay na laban ay nagsisimula pa lamang.

Kabanata 4: Ang Paghabol sa Katotohanan

Tumakbo ang lalaki sa kailaliman ng mga iskinita ng Maynila. Si Reno, sa kabila ng pagod at bigat ng kanyang dibdib, ay hindi huminto. Bawat hakbang niya ay puno ng galit at pag-asa. “Alif! Nasaan ang anak ko?” sigaw niya, ngunit ang tanging sumasagot ay ang ugong ng mga sasakyan sa itaas ng flyover.

Nakarating sila sa isang abandonadong bodega malapit sa riles ng tren. Huminto ang lalaking miron. Dahan-dahan itong humarap kay Reno. Sa ilalim ng malamlam na ilaw ng poste, nanlamig ang buong katawan ni Reno. Ang lalaki ay hindi lamang “kamukha” niya—ito ay parang salamin ng kanyang sarili, ngunit mas matanda, mas madungis, at may malalim na sugat sa kaliwang pisngi.

“Sino ka? Bakit nasa iyo ang laruan ng anak ko?” tanong ni Reno habang nanginginig ang mga kamay.

Ngumiti ang lalaki, isang ngiting puno ng pait. “Reno… hindi mo ba talaga ako natatandaan? Ako ang iyong nakalimutang alaala. Ako ang aninong iniwan mo noong pinili mong mabuhay sa kasinungalingan ni Rogelio.”

Napaatras si Reno. Ang pangalang Rogelio ay ang pangalan ng mayamang doktor na nag-opera sa kanya matapos ang isang malalang aksidente limang taon na ang nakakaraan. Ang aksidenteng sinasabi nilang dahilan kung bakit marami siyang hindi matandaan sa kanyang kabataan.

Kabanata 5: Ang Madilim na Sikreto

Ipinaliwanag ng lalaki, na nagpakilalang si Elias, ang katotohanang hindi kayang tanggapin ng lohika ni Reno. “Ang sementeryong pinuntahan mo ay para sa mga batang ‘kinuha’ upang maging bahagi ng isang eksperimento. Si Alif ay hindi namatay sa aksidente. Kinuha siya dahil ang iyong dugo ay espesyal, Reno. At ang kabaong na inilibing niyo? Puno iyon ng bato at bigat, hindi ng laman ng iyong anak.”

Parang gumuho ang mundo ni Reno. Ang lahat ng luha ni Marisa, ang lahat ng sakit na tiniis nila, ay base lamang sa isang dula-dulaan.

“Nasaan siya?” pagmamakaawa ni Reno.

“Nasa loob ng klinika ni Rogelio. Sa basement. Doon nila itinatago ang mga batang ‘patay’ na sa paningin ng mundo,” sagot ni Elias. “Tinulungan kitang mahanap ang laruan niya para magising ka. Ngayon, nasa iyo kung ililigtas mo siya o mananatili kang bulag.”

Hindi na nag-aksaya ng panahon si Reno. Tinawagan niya ang isang kaibigang pulis na matagal na niyang pinaghihinalaan na may alam sa mga ilegal na gawain sa lungsod, ngunit sa pagkakataong ito, humingi siya ng tulong hindi bilang biktima, kundi bilang isang ama.

Kabanata 6: Ang Pagbagsak ng Maskara

Madilim na ang gabi nang pasukin ni Reno ang klinika. Gamit ang susi na ibinigay ni Elias (na lumalabas na dating tauhan ni Rogelio bago ito nagtago), narating niya ang basement. Ang amoy ng gamot at lamig ay nanunuot sa kanyang balat.

Sa dulo ng isang mahabang pasilyo, nakita niya ang isang pinto na may markang “Sector A”. Sa loob, may mga monitor, mga aparato, at… isang maliit na kama.

“Alif?” bulong ni Reno.

Isang maliit na pigura ang dahan-dahang bumangon mula sa pagkakahiga. Ang bata ay maputla, may mga benda sa braso, ngunit nang lumingon ito, ang mga mata nito ay kuminang sa pagkilala.

“Ayah?” (Papa?)

Naiyak si Reno habang niyayakap nang mahigpit ang kanyang anak. Hindi ito delusyon. Hindi siya gila. Buhay ang kanyang anak.

Ngunit biglang bumukas ang ilaw. Nakatayo sa pinto si Dr. Rogelio, hawak ang isang baril at may malamig na tingin. “Sayang, Reno. Napakaganda na ng buhay na ibinigay ko sa iyo. Binura ko ang iyong masakit na nakaraan, binigyan kita ng bagong pagkakakilanlan. Bakit kailangan mo pang maghukay sa basura?”

“Dahil ang katotohanan ay hindi basura, Rogelio!” sigaw ni Reno habang itinatago si Alif sa kanyang likuran. “Ang pamilya ay hindi mo pwedeng burahin sa isang operasyon!”

Bago pa man makakalabit ni Rogelio ang baril, isang putok ang umalingawngaw mula sa likuran. Si Elias. Kasama ang mga pulis, pinalibutan nila ang silid. Nahuli si Rogelio at ang kanyang mga kasabwat. Ang sindikato na gumagamit ng mga bata para sa ilegal na medical research ay tuluyan nang nabuwag.

Epilogo: Isang Bagong Simula

Pagkalipas ng isang buwan, ang bahay nina Reno at Marisa ay hindi na tahimik. Naririnig na muli ang tawa ni Alif habang naglalaro sa sala gamit ang kanyang pulang laruang kotse—ang kotseng nahanap sa ilalim ng flyover.

Si Marisa ay hindi na umiiyak sa pighati, kundi sa pasasalamat. Si Elias naman ay nawala na parang bula matapos ang gabing iyon, ngunit iniwan niya ang isang sulat kay Reno: “Ngayon, pareho na tayong malaya sa anino.”

Sa tuwing dumadaan si Reno sa flyover, tumitigil siya sandali. Hindi dahil sa lungkot, kundi para paalalahanan ang sarili na sa kabila ng dilim at ingay ng mundo, ang bulong ng puso ng isang magulang ay laging makakahanap ng daan pauwi. Ang katotohanan ay maaaring masakit, ngunit ito lamang ang tanging paraan upang tunay na mabuhay.