BOBO- SA PANINGIN NILA, PERO SIYA LANG PALA ANG MAY PUSO!

.
.

Part 1: Ang Pagluha ng Puso

Si Aris ay nakatanaw lamang sa dalawa niyang kapatid habang sila’y masaya, na may mga bagong pasalubong mula sa kanilang ama. Ang bunso niyang kapatid ay masayang ipinapakita ang bagong laruan na natanggap, samantalang ang panganay ay masaya ring pinagmamasdan ang bagong rubber shoes. Sa kabila ng kanilang kaligayahan, si Aris ay nakatayo sa tabi, walang bagong regalo, at pakiramdam niya ay hindi siya napapansin.

Habang tinutimpla ang kape para sa kanilang ama, hindi napigilan ni Aris ang mga luha na dumaloy mula sa kanyang mga mata. Naramdaman niyang siya ang laging naiwan, palaging hindi naaalala. Bakit kaya siya palaging nakakaligtaan? Paano naging ganito ang relasyon nila ng kanyang ama? Kung sa ibang aspeto ay masaya ang mga kapatid, si Aris ay walang ibang naisin kundi makuha ang pagmamahal na matagal niyang pinapangarap.

“Aris, ipagtimpla mo nga ako ng kape,” utos ng kanyang ama, at hindi na siya nagreklamo. Tumango siya at nagsimula magtimpla. Habang hinahalo ang kape, iniwasan niyang mapansin ng ama ang kanyang kalungkutan. Tinitingnan niya ang mga kapatid, na abala sa kanilang mga bagong laruan at sapatos, at muling dumaloy ang mga luha. Ang sakit ay hindi na kayang itago.

Ang bunso niyang kapatid ay ipinakita pa ang bagong laruan at nagbigay ng masiglang “Napakaganda nito, Aris!” Samantalang ang kuya naman ay ipinapakita ang kanyang rubber shoes sa salamin at nagka-porma na parang walang kinalaman ang sakit na nadarama ni Aris. Si Aris ay pilit na ngumiti, ngunit ang puso niya ay puno ng sakit. Hindi ba siya kayang pahalagahan? Isang tanong na patuloy na bumabagabag sa kanyang isipan.

Sa huling pagkakataon, si Aris ay dumaan sa tindahan upang bumili ng pang-ulam para sa kanila, at sa kabila ng pagod sa trabaho at mga hinanakit, pilit niyang tinanggap ang mga salitang binitiwan ng kanyang ama. “Pagod na ako sa trabaho eh,” wika ng kanyang ama, “Sige na, bumili ka na kahit ano lang, at ikaw na rin ang magluto.”

Habang ang kanyang mga kapatid ay patuloy na nasisiyahan sa mga bagong gamit na ibinigay ng kanilang ama, si Aris ay naglakad papuntang tindahan. Sa bawat hakbang, hindi niya maiwasang mag-isip ng malalim. “Ampon ba ako?” tanong niya sa sarili. “Bakit hindi ko maramdaman na mahal ako ng aking ama?” Ang tanong na matagal na niyang itinatago ay ngayon ay muling sumik sa kanyang isipan.

Part 2: Pagkakasunduan at Pag-unawa

Pagbalik ni Aris mula sa tindahan, tahimik siyang pumasok sa bahay. Narinig niyang masayang nag-uusap ang kanyang ama at ang mga kapatid, ngunit hindi na siya nakialam. Nagpanggap na lamang siyang abala sa paghahanda ng pagkain. Gusto niyang maramdaman na siya’y mahalaga, ngunit alam niyang hindi pa ito ang tamang panahon. Ang sakit ng mga salitang narinig mula sa ama at mga kapatid ay patuloy na bumabalik sa kanyang puso.

Kinabukasan, nagpunta si Aris sa bahay ng kanyang ina, na ngayon ay may bagong pamilya. Iniwan siya nito para sumama sa ibang lalaki, at ngayon ay tila wala na silang puwang sa buhay ng kanilang ina. Nag-iisa si Aris sa harap ng kanyang ina, at hindi na siya makapaniwala sa nangyari. “Bakit po ba mas mahalaga pa sa inyo yung bago niyo kaysa sa amin, mga anak niyo?” tanong ni Aris, ang mata ay puno ng hinagpis.

Dahil sa mga nangyari, hindi na siya nakapagpigil at tumulong sa kanyang ina. Inalalayan niya ito at sinabihan na, “Hindi ko po kayo iniwan. Ako po ang hindi nagbigay ng dahilan para mawalan tayo ng pag-asa.” Ang mga salitang iyon ay parang isang pagbabalik-loob mula sa mga alaala ng masakit na nakaraan.

Bagamat may sakit at kalungkutan sa kanyang puso, si Aris ay nagsimulang magbago. Isang araw, nagsimula siyang magpatawad sa kanyang ina, at ang kanyang ama na noon ay tila malayo na, ay nagsimulang magbalik-loob. Nang marinig ni Aris ang mga salitang “Mahal kita anak,” pakiramdam niya ay unti-unting nagiging buo ang pamilya nilang muli.

Ang pinakamahalagang nangyari ay natutunan niyang pahalagahan ang kanyang sarili at hindi kailanman magpatuloy sa paghahanap ng pag-apruba mula sa iba. Naging matatag siya at ipinagpatuloy ang kanyang pangarap, hindi upang mapasaya ang iba kundi upang maipakita ang kanyang tunay na halaga.

Sa muling pagkakasama ng pamilya, natutunan ni Aris na kahit may mga pagkukulang at kasalanan sa nakaraan, ang pagmamahal at pagkakaroon ng pamilya ay nagsisilbing lakas na magpapaalab ng bagong simula. Sa bawat hakbang patungo sa pag-unawa, natutunan nilang lahat na ang pamilya ay hindi lamang isang lugar ng kasiyahan, kundi isang lugar kung saan ang bawat isa ay may pagkakataon na magbago, magpatawad, at magsimula muli.