BREAKING NEWS! ASAWA NG PULIS ng ITINUMBA KUSANG PUMUNTA SA PNP! DIANE MOLLENIDO CASE UPDATE

.

.

PART 1 (1/2): “ANG BALITANG BUMAGSAK SA UMAGA”

Nagsimula ang lahat sa isang salitang ayaw marinig ng sinuman—“Arestado.”

Maaga pa noon, halos hindi pa tapos ang kape ng mga tao, pero sa social media, kumalat na ang “breaking news” na parang apoy sa damo. May mga nag-share nang hindi binabasa. May mga nag-comment nang mas mabilis pa sa paghinga. May mga nagdasal, may mga nagmura, may mga nagsabing “Alam ko na,” kahit wala pa namang alam ang mundo.

Sa isang maliit na bahay sa Ilocos Sur, hawak ng nanay ni Dianne ang cellphone na nanginginig ang screen sa dami ng notifications. Paulit-ulit niyang binabasa ang parehong linya, parang kapag inulit mo nang inulit, magbabago ang kahulugan.

“ASAWA NG PULIS… ARESTADO… ITINURONG UMIUTOS…”

Hindi niya maintindihan kung saan niya ilalagay ang galit.

Sa hangin?

Sa lupa?

Sa Diyos?

O sa sarili niyang dibdib na gustong punitin ang damit sa sobrang bigat?

Sa sala, nakaupo ang tatay ni Dianne. Hindi siya umiiyak. Hindi rin siya nagsasalita. Nakatingin lang siya sa sahig na parang may hinahanap siyang pader na susuporta sa biglang gumuho niyang mundo. Sa tabi ng mesa, may picture frame na nakatayo: si Dianne, naka-uniforme, nakangiti. Kahit sa litrato, parang sinasabi ng anak niya na “Kaya ko, Pa.”

Pero ang litrato, hindi humihinga.

At ang balita, hindi marunong mag-hinay-hinay.

Sa kabilang dulo ng bahay, may dalawang batang natitira—dalawang anak ni Dianne na mas matanda kaysa sa bunso. Tahimik silang nakaupo sa kwarto. Hindi nila alam kung dapat ba silang magtanong. Natatakot silang marinig ang sagot. Natatakot silang marinig ang pangalan ng kapatid nilang wala na.

Si Ismael, walong taong gulang. Iyong batang mahilig maglaro, mahilig tumakbo, mahilig magtago sa likod ng nanay niya kapag may sermon. Iyong batang tinatawag ng lola niyang “Maeng.” Iyong batang kung nabuhay, dapat ngayon tinuturuan pa lang ng multiplication table, hindi pinaghihingahan ng dasal sa punerarya.

Ngayon, pinipilit ng pamilya na intindihin ang susunod na kabalintunaan: kung “arestado na,” bakit parang walang gumagaan?

Dahil may isang uri ng sakit na hindi nawawala kahit may nakaposas.

Sakit na hindi nawawala kahit may headline.

Sakit na hindi nawawala kahit may “update.”

Ang sakit ng pagkawala—lalo na kapag alam mong hindi na mababalik.

Noong nawala si Dianne, wala agad nag-panic.

Hindi dahil walang nagmamahal sa kanya. Kabaliktaran—dahil sanay sila na matatag si Dianne. Sanay sila na biglang may “gawain,” biglang may “duty,” biglang may “report.” Sanay sila na siya ang taong laging may dahilan na makatuwiran.

Pero nang hindi siya pumasok sa trabaho, doon nagsimulang mag-iba ang timpla.

Hindi siya ganun.

Hindi si Dianne ang tipo na basta mawawala.

At nang hindi rin nila ma-contact ang bunso niyang si Ismael—doon na pumasok ang takot na may ngipin.

Sa mga unang araw, ang pag-asa ay nakapulupot sa bawat tawag.

Bawat ring ng phone ay parang pintig ng puso.

Bawat tunog ng notification ay parang pintig ng pag-asa.

“Baka nasa byahe lang.”
“Baka may emergency.”
“Baka naputulan ng signal.”

Hanggang sa dumating ang araw na natagpuan si Dianne—pero wala nang boses, wala nang hininga, wala nang pagkakataong magpaliwanag sa mga anak niya kung bakit hindi siya nakauwi.

At mas masahol pa, wala si Ismael sa tabi niya.

Iyon ang uri ng balitang hindi mo sinasabing “nahanap na.”

Dahil hindi iyon “nahanap.”

Iyon ay “nawala na.”

Sa loob ng ilang araw matapos ang pagkakatagpo kay Dianne, may iisang tanong ang lahat:

“Nasaan ang bata?”

Hindi kayang tanggapin ng pamilya na dalawa silang mawawala.

Hindi kayang tanggapin ng lola na ang batang tinatawag niyang “Maeng” ay maaaring hindi na bumalik.

At habang tumatakbo ang oras, mas lumalakas ang ingay ng publiko. Mas lumalakas ang galit.

May mga taong walang kilala sa kanila pero nag-tweet ng “justice.”

May mga taong nagsasabing “sana makulong ang may gawa.”

May mga taong naghahanap ng villain kahit wala pa namang ebidensya.

At sa kasong ganito, laging unang itinuturo ang pinakamalapit.

Ang dating asawa.

Si John—pulis din, pero hiwalay na kay Dianne.

Sa camera, kalmado siya. Sa interview, parang maingat bawat salita. May mga netizen na nagsabing “kulang sa emosyon.”

At sa Pilipinas, kapag ang isang tao ay hindi sumisigaw, inaakala ng iba na wala siyang puso.

Pero ang imbestigasyon, hindi pwedeng base sa kung gaano ka kaingay.

Kailangan ng trail.

Kailangan ng timeline.

Kailangan ng bagay na mas matigas kaysa opinyon: ebidensya.

Doon pumasok ang mga CCTV.

Maliit na tindahan, malaking kanto, guardhouse ng subdivision, dashcam ng jeep—lahat pinuntahan. Lahat pinakiusapan. Lahat hinimay.

Hanggang sa isang pattern ang lumitaw: si Dianne at si Ismael ay umalis sakay ng sasakyan—isang puting Innova—at ang last direction na nakita sa ilang footage ay papunta sa lugar na hindi normal sa takbo ng buhay niya.

Novaliches.

At doon unang sumingit ang isang pangalang hindi dapat kasama sa kwento kung ito’y simpleng “car deal” lang:

Pia.

Car agent. Kaibigan. Ninang. Itinuturing na halos pamilya.

Ang tipo ng taong kaya mong pagkatiwalaan ng susi.

At kapag ikaw si Dianne, ang tipo ng taong hindi mo pagdududahan kahit kailan.

May mga tao sa pamilya na naaalala si Pia bilang “maalaga.”

Iyong pumupunta kapag may birthday.

Iyong nagdadala ng regalo sa bata.

Iyong marunong makipag-usap sa matatanda na parang magalang, parang totoo.

At sa totoo lang, ang pagiging magalang ang pinakamadaling maskara.

Lalo na kapag gusto mong makapasok sa buhay ng isang tao.

Ang sabi-sabi, nagkita raw si Dianne at Pia para ipagbenta ang sasakyan. Walang masama doon. Sa panahon ngayon, maraming nagbebenta ng kotse para sa dagdag pera. Single mom si Dianne. May tatlong anak. May bayarin. May buhay.

Kung may isang tao na kaya niyang pagkatiwalaan para sa transaksyon, sino pa ba?

Ninang.

Kaibigan.

Pamilya.

Pero sa mga kasong ganito, ang “pamilya” ang pinakamapanganib na salita. Dahil ang taong kilala mo, alam niya kung paano ka tatamaan.

Alam niya kung kailan ka pagod.

Alam niya kung kailan ka nagmamadali.

Alam niya kung anong klaseng tiwala ang ibinibigay mo.

At minsan, ginagamit niya iyon.

Nang marecover ang Innova sa malayong lugar pagkalipas ng mga linggo, tuwang-tuwa ang imbestigador. Kasi ang sasakyan ay hindi lang metal. Sasakyan iyon ng kwento.

May gulong na dumaan sa mga kalsada.

May camera na maaaring nakakita.

May fingerprints na maaaring naiwan.

May mga oras na hindi mo maitatago.

At habang binubuo ang route, unti-unting naging mas malinaw kung bakit parang “may alam” ang mga gumagalaw sa likod.

Hindi ito aksidente.

Hindi ito biglaan.

May plano.

May pera.

May pagbenta.

May cash.

At sa dulo, may mga taong hindi na nagdalawang isip na lumapit sa presinto—hindi dahil malinis ang konsensya, kundi dahil nauubos na ang espasyo ng kasinungalingan.

Bago ang aresto, may isang gabi na tumawag ang isang opisyal sa pamilya ni Dianne.

Mahina ang boses, parang ayaw niyang masaktan ang kabilang linya kahit alam niyang masasaktan pa rin.

“Ma’am… sir… may malaking development po.”

Ang nanay ni Dianne, napaupo.

Ang tatay niya, tumayo pero parang walang tuhod.

“May mga suspect na po kami.”

At sa isang segundo, ang pamilya umasa.

Hindi sa hustisya.

Kundi sa sagot.

Kasi minsan, kahit ang sagot ay masakit, mas pipiliin mo kaysa walang katapusan na paghihintay.

PART 2 (2/2): “ANG PAGLAGLAG AT ANG KATOTOHANANG HINDI NA KAYANG IBALIK”

Ang pag-aresto ay hindi katulad sa pelikula.

Hindi ito laging may dramatic music.

Madalas, ito’y tunog ng paa sa hagdan, tunog ng posas, at tunog ng pinto na nagsasara.

Gabi nang magsunod-sunod ang operasyon. Magkahiwalay na lugar, magkahiwalay na oras—pero iisang linya: paghuhuli.

Unang nakuha ang car agent. Sunod ang asawa niyang dating pulis. Sunod ang driver.

At sa loob ng bahay sa Novaliches, may nakitang cash.

May IDs.

May phones.

At ang pinaka-nakakatindig-balahibo: dalawang cellphone na hindi dapat nasa kanila.

Cellphone ni Dianne.

Cellphone ni Ismael.

Para sa imbestigador, iyon ang klase ng ebidensya na hindi mo mapapaliwanag ng “wala akong alam.”

Kung wala kang alam, bakit hawak mo?

Kung wala kang kasalanan, bakit nasa’yo?

At habang umiinit ang pressure, may nangyaring hindi inaasahan ng publiko pero pamilyar sa mga imbestigador:

May nag-laglag.

Si Pia mismo ang nagsabing may “nag-utos.”

At ang pangalang binanggit niya—iyon ang sumabog sa news update:

John.

Ang dating asawa ni Dianne.

Ang pulis na kalmado sa interview.

Ang “mukhang walang emosyon” ayon sa netizens.

Ang taong una ring nagreport—kaya ang iba, noon pa lang, may duda na.

Pero sa totoong buhay, hindi simple ang “siya ang nagreport kaya siya ang may sala.”

May mga taong nagrereport dahil guilty.

May mga taong nagrereport dahil inosente.

At may mga taong nagrereport dahil iyon ang best move sa isang planong gusto nilang kontrolin.

Ang masama, sa mga ganitong kaso, kahit alin ang totoo, wala nang babalik na buhay.

Noong araw na inaresto si John, walang fireworks.

May press release.

May statement.

May confirmation.

At biglang ang buong bansa, nagkaroon ng bagong villain sa isip nila—kahit hindi pa tapos ang proseso.

Pero sa pamilya ni Dianne, hindi na sila interesado kung sino ang “villain.”

Interesado sila sa iisang bagay: bakit.

At ang “bakit” ay hindi marunong sumagot.

Sa burol ni Dianne, wala nang luha na maayos.

May luha na parang galit.

May luha na parang hingal.

May luha na parang gumuho ang puso sa harap ng mga tao.

At bago pa man sila makabangon sa pagkakatagpo kay Dianne, dumating ang balitang natagpuan na rin si Ismael.

Doon nabasag ang huling pader.

May mga magulang na kapag nawalan ng anak, hindi na umiiyak—sumisigaw na lang. Parang gusto nilang mabutas ang langit.

May mga lola na hindi na nakakapagsalita—yung bibig niya gumagalaw, pero walang tunog. Kasi ang tunog ay namatay na sa loob.

Sa punerarya, hindi pinapasok ang media. Pero kahit hindi ka pumasok, maririnig mo ang sigawan sa labas.

Naririnig mo ang salitang “hustisya” na parang panalangin at sumpa sa parehong bibig.

Naririnig mo ang “bata ‘yan” na parang hindi makapaniwala ang tao sa sarili niyang sinasabi.

At sa gitna ng lahat, may isang tanong na tumutusok sa dibdib:

Paano mo nagagawa sa bata?

Anong klase kang tao?

Sa imbestigasyon, unti-unting lumitaw ang mas kumplikadong larawan.

Kung pera lang ang dahilan, bakit ganoon kabigat ang ginawa?

Kung pera lang ang habol, bakit kailangan pa ang bata?

At dito lumalabas ang mas nakakatakot na posibilidad: minsan, ang pera ay hindi lang pera.

Ang pera ay paraan para kontrolin ang buhay ng tao.

Para alisin ang boses niya.

Para alisin ang karapatan niya.

Para alisin ang future niya.

At kapag ganito ang motibo, hindi ka lang magnanakaw. Isa kang taong handang mag-burado ng tao para lang sa “benepisyo.”

Sa mga lumabas na detalye (batay sa iyong transcript), ang kwento ng mga awtoridad ay ganito ang direksyon: nakipagkita si Dianne at Ismael sa car agent para sa bentahan ng sasakyan. Sa halip na mabilis at maayos, naging last meet pala iyon. At matapos ang nangyari, mismong mga salarin pa ang nakipag-ugnayan sa buyer, dinala ang papeles, at tinanggap ang pera na parang ordinaryong transaksyon lang.

Iyon ang klase ng lamig na mahirap intindihin.

Dahil habang may isang pamilya na nagdadasal, may ibang tao na nagbibilang ng cash.

Habang may isang nanay na nawawala, may ibang tao na nakikipag-deal.

Habang may batang hinahanap, may ibang tao na kumakain ng hapunan na parang normal ang mundo.

At kapag naisip mo ‘yon, doon mo mararamdaman kung bakit sumasabog ang galit ng publiko.

Pero sa korte at sa batas, hindi pwedeng galit lang.

Kailangan ng chain.

Kailangan ng CCTV.

Kailangan ng digital trail.

Kailangan ng search warrant findings.

Kailangan ng test results.

At habang dumadami ang piraso, mas humihigpit ang kulungan ng mga suspek.

Kasama sa mga hakbang ang pagbalik sa mga lugar na itinuro—yung creek, yung bypass road, yung damuhan—para hanapin ang baril, para tumibay ang kaso, para maging “sealed” ang kwento hindi lang sa Facebook, kundi sa korte.

At sa mga ganitong reenactment, may isang bagay na pare-pareho: ang lamig ng boses ng taong nagkukwento.

Minsan nagkukunwari silang hindi maalala.

Minsan nagkukunwari silang biktima rin.

Minsan sinisisi nila ang isa’t isa.

Dahil kapag nalulunod ka, hahatak ka ng kasama.

Sa update na binigay mo, ang pinakamabigat na twist ay ito: ang dating asawa mismo, na una’y nakikitang “kalmado,” ay naituring na kasama sa mga suspect matapos maituro ng car agent na siya raw ang “nag-utos.”

Kung totoo man iyon o hindi (kasi sa totoong buhay, korte ang magdedesisyon), isang bagay ang malinaw sa pamilya:

Hindi na nila mababalik ang dalawang buhay.

Ang mga bata ni Dianne—dalawa pang natira—magigising araw-araw na walang nanay.

At ang lola’t lolo ni Ismael, gigising araw-araw na walang “Maeng” na tumatakbo sa sala.

Ang pinakamalupit na parte ng trauma ay hindi ito natatapos sa pag-aresto.

Nagsisimula pa lang ito pagkatapos.

Minsan, sa gitna ng lahat, may mga tao na nagtatanong:

“May hustisya ba talaga?”

At ang sagot, depende kung anong ibig mong sabihin sa hustisya.

Kung hustisya ay makulong ang gumawa, posibleng oo.

Kung hustisya ay maibalik ang buhay, hindi.

Kung hustisya ay mawala ang sakit, hindi rin.

Ang sakit, magiging bahagi ng araw-araw.

Baka magbago ang anyo—mula sigaw, magiging tahimik na bigat.

Mula tahimik na bigat, magiging pagod.

Mula pagod, magiging panata: hindi malilimutan.

Sa huling gabi ng burol, may eksenang hindi kailangang i-video para maramdaman:

Ang tatay ni Dianne, nakaupo sa tabi ng kabaong, hawak ang lumang rosaryo.

Hindi siya umiiyak nang malakas.

Pero kapag nakita mo ang kamay niya, nanginginig.

At kung marinig mo ang bulong niya, iisa lang:

“Anak… uwi ka na.”

Pero walang uuwi.

At doon mo maiintindihan ang pinakamasakit na katotohanan: may mga kwento na kahit anong update, hindi na magiging “case closed” sa puso.