CANADIAN PASTOR, nahumaling sa kabit na FILIPINA – Anna Karissa Grandine

.

.

Ang Kaso nina Anna Karissa Grandine

PART 1 — “MATCH MADE IN HEAVEN”

Kung may isang lugar sa Toronto na alam mong hindi nauubusan ng bulong, ito ang loob ng simbahan pagkatapos ng serbisyo. Hindi dahil masama ang mga tao—kundi dahil pamilya ang tingin nila sa isa’t isa. Kapag may masaya, lahat masaya. Kapag may problema, ramdam ng buong komunidad.

Kaya noong sumikat sa kanilang Baptist church ang mag-asawang Karissa at Philip, parang may bagong “hope story” ang mga tao. Yung tipong ikukwento mo sa kaibigan mong nawawalan ng gana sa pag-ibig: “Huwag kang mawalan ng pag-asa. Tingnan mo si Pastor Philip at si Karissa—parang tunay na match made in heaven.”

Si Anna Karissa—o mas kilala lang ng marami bilang Karissa—ay ipinanganak sa Pasay, Maynila. Bata pa lang siya nang lumipat ang pamilya sa Canada para sa mas magandang buhay. Lumaki siyang tahimik pero matalino, mabait, at mapagbigay. Yung tipo ng babae na hindi ka babatiin ng malakas, pero kapag nilapitan mo, pakiramdam mo may puwang ka sa mundo.

Sa eskwelahan, kilala siyang achiever. Sa bahay, kilala siyang maasikaso. Sa simbahan, kilala siyang masigasig—hindi yung pasikat, kundi yung tunay na naglilingkod. Habang ang iba, darating sa church at uuwi agad, si Karissa nandun pa rin: may tinutulungang magligpit, may inaasikaso sa ministry, may kinakausap na parang matagal nang kaibigan kahit ngayon lang nakita.

Pagkatapos ng high school, nag-aral siya sa University of Toronto. At nang magtapos siya noong 2006 na may honors sa kursong Human Biology at Archaeology, maraming taong natuwa—hindi dahil “mayabang” ang pamilya niya, kundi dahil parang lahat sa komunidad may pakiramdam na “isa sa atin yan.” Para bang kapag may umangat, ang buong grupo may maliit na panalong nararamdaman.

Nagtrabaho siya bilang underwriter sa Berkley Canada. Sa opisina, sinasabing maayos siyang katrabaho. Hindi mahilig sa drama. Hindi palaaway. Tahimik magtrabaho pero magaan kasama.

At higit sa lahat, mahalaga sa kanya ang pananampalataya.

Doon sa mundo ng simbahan—sa mga youth camp, outreach, Bible study—doon niya nakilala si Philip Grandine.

Si Philip, sa unang tingin, ay “ideal.” Mabait. Confident. Outgoing. May natural na charisma na bagay sa isang pastor. Yung boses niya, hindi sumisigaw, pero may bigat. Yung ngiti niya, hindi pilit, parang nakasanayan na niyang magpatahan ng tao.

Noong kabataan niya, may mga awards siya sa school. Pagkatapos, pumasok siya sa seminary at nagtapos ng theological studies. Mabilis siyang naging pastor at kalaunan ay assistant pastor din. Sa mga litrato sa church, sila ang laging nasa gitna: hawak kamay, pareho ang ngiti, pareho ang “faith vibe.” At kapag tinitingnan mo silang dalawa, maiisip mong: “Ganito pala ang itsura ng tamang pag-ibig.”

Noong October 11, 2008, ikinasal sila sa Jarvis Street Baptist Church. Maraming umiyak sa kasal—at hindi dahil sa drama, kundi dahil sa tuwa. Sa sermon ng pastor na nagkasal, paulit-ulit ang linya: “God’s grace brought them together.”

Pagkatapos ng kasal, tumira sila sa isang simpleng bahay sa Scarborough. Hindi ito mansion, pero homey. Yung tipong may maliit na kusina, may sala na sakto lang, may bintanang pinapasok ang liwanag ng umaga. Doon nila pinlano ang buhay—isang tahimik na buhay na umiikot sa Diyos, sa church, at sa pangarap na magkaroon ng sariling pamilya.

At dumating ang isa pang pagsubok na mas lalong nagpahanga sa mga tao kay Karissa: may iniindang sakit sa atay si Karissa, pero halos hindi mo maririnig na nagrereklamo siya. Kapag tinatanong siya kung okay lang ba siya, sasabihin niya lang: “Kaya pa. God is good.”

Kaya nang malamang buntis siya—parang buong church nabuhay sa excitement. Ang iba, nagdala ng baby clothes kahit hindi pa alam ang gender. Ang iba, nagdasal nang mas mahaba. May mga babaeng nag-alok na tutulungan siya sa bahay. Parang lahat gusto maging parte ng himala.

At sa gitna ng kasiyahan, may isang maliit na detalye na hindi alam ng karamihan: hindi lahat ng ngiti ay totoo kapag ang pinto ng bahay ay nagsasara.

Sa loob ng bahay, may mga gabi raw na mabigat ang hangin. May mga hindi pagkakaunawaan. May mga tahimik na pag-iyak. At may mga bagay na hindi sinasabi sa iba—lalo na kung ikaw ang “pastor’s wife.”

Dahil kapag ikaw ang asawa ng pastor, parang bawal kang masira. Parang kailangan mong maging “inspirasyon” palagi. At si Karissa, dahil mahal niya ang simbahan at mahal niya ang Diyos, pinili niyang magtiis nang tahimik.

Hanggang sa isang araw, may katotohanang dumurog sa kanya.

May isang babaeng palaging dumadalo sa church: isang Filipina rin—kilala sa komunidad. May mga nagsasabing nanny siya. May mga nagsasabing close siya sa mga pastor at staff. Sa labas, wala siyang kakaiba. Isang taong naghahanap din ng faith at suporta.

Ang pangalan niya: Aileen Florentino (may mga ulat na iba-iba ang spelling ng pangalan, pero Florentino ang apelyido na madalas banggitin).

Sa una, kaibigan lang. Sa una, normal na usapan. Mga problema sa buhay. Mga reklamo sa landlord. Mga prayer request. Mga “kumusta ka?” pagkatapos ng serbisyo.

Pero sa mundo ng true crime, minsan doon nagsisimula ang pinakamalaking gulo—sa mga usapang “parang wala lang.”

Habang lumalalim ang usapan nila, mas dumalas ang messages. May mga tawagan. May mga secret na chat. Hanggang sa isang araw, napansin ni Karissa ang kakaibang kilos ni Philip—yung tipo ng kakaiba na hindi mo maipapaliwanag, pero ramdam mo sa buto.

At dahil matalino si Karissa at malakas ang kutob niya, hinanap niya ang sagot.

Noong August 2011, natuklasan niya ang relasyon ni Philip at Florentino.

Maraming babae, kapag nalaman ang ganito, sisigaw. Magwawala. Magmumura. Magwawalkout. Pero si Karissa… hindi siya ganoon.

Ayon sa mga salaysay na lumabas sa kaso, kinonfronta niya sila—pero sa halip na maging hysterical, mas pinili niyang maging… mapagpatawad.

Hindi dahil mahina siya. Kundi dahil may dala siyang sanggol sa sinapupunan. Dahil gusto niyang magkaroon ng buo at tahimik na pamilya. Dahil naniniwala siyang may redemption. At dahil sa simbahan, “forgiveness” ang pinakamataas na virtue.

Pinatawad niya si Philip sa kondisyon na titigil na ang relasyon, at sasama si Philip sa marriage counseling. Pumayag si Philip.

Lumapit sila sa isang pastor/counselor para sa unang session. Sa session, umamin si Philip ng kasalanan—hindi lang yung pakikiapid, kundi pati raw addiction sa x-rated videos. Sa mga rekomendasyon ng counselor, sinabi raw na mas makabubuti na mag-resign si Philip bilang pastor, dumalo sila sa counseling palagi, at gumawa ng paraan para hindi na ma-access ang mga porn sites.

Ginawa nila—kahit papaano. Nag-resign si Philip. Nilagyan ni Karissa ng filter ang computer. Humanap si Philip ng ibang trabaho at kalaunan ay naging nurse, hanggang ma-promote pa.

Sa mata ng church, parang gumanda ulit ang lahat. Parang nagbalik ang “match made in heaven.”

Pero ang totoo, ang pagbalik ng tiwala ay hindi parang switch na on/off.

At dumating ang October 2011—ang buwan na puno ng bigat.

May araw na naramdaman ni Karissa na parang may mali pa rin. Parang hindi pa tapos. Parang may itinatago pa rin si Philip. Sa isa sa mga counseling session, kinompronta niya ulit si Philip.

At doon, umamin si Philip—hindi pa rin tapos. May nangyari pa rin sa kanila ni Florentino, kahit pa raw sa loob ng sasakyan. At hindi niya mapigilan ang sarili—patuloy pa rin siyang bumibisita sa x-rated websites, pati raw escort sites.

Kung may tunog ang pagbasag ng puso, iyon na siguro ang tunog na narinig ni Karissa sa loob ng dibdib niya.

Pero kahit sa pangalawang pagkakataon, pinatawad niya pa rin. Dahil buntis siya. Dahil umaasa siya. Dahil ayaw niyang masira ang pamilya nila sa panahong may “Jelly Bean” na sa kanyang tiyan.

At dito mas lalong naging komplikado ang lahat: ang pagsasama nila ay puno ng faith sa labas, pero puno ng sugat sa loob.

Hanggang sa dumating ang gabi na magpapabago sa lahat.

October 17, 2011.

Malamig ang gabing iyon. Tahimik ang bahay. Sa loob, si Karissa ay pagod. Buntis. May iniindang kondisyon. Emotional na sugatan. Gusto lang niyang huminga nang maluwag, kahit sandali.

May mga ulat na sa gabing iyon, uminom siya ng banana smoothie—isang simpleng bagay na pang-relax, pangpakalma ng tiyan, pangtanggal ng hilo.

Pagkatapos, ayon sa naging kwento ni Philip sa mga awtoridad, umalis daw siya sandali para mag-jogging, at pagbalik niya bandang 10:45, nakita niya si Karissa na nakalubog sa bathtub—parang nalunod.

Nag-panic siya. Tumawag siya sa 911.

At iyon ang tawag na magiging isa sa mga pinakaimportanteng piraso ng kasong ito.

Sa recording, maririnig ang boses ni Philip—nanginginig, nagmamadali, pero may mga sandaling parang may hesitation. Inutusan siya ng operator na alisin si Karissa sa bathtub at bigyan ng CPR. Ilang minuto raw bago niya nagawa. Dalawang beses niyang sinabi na hindi niya kaya dahil madulas at mabigat.

Sa dulo, dumating ang ambulansya. Dinala si Karissa sa ospital.

Pero huli na.

Idineklara siyang dead on arrival.

At dahil buntis siya, dalawang buhay ang nawala sa isang gabi.

Sa simbahan, parang bumagsak ang langit. Ang mga tao, nagluluksa. May mga nagpa-prayer vigil. May mga umiiyak na hindi makapaniwala. May mga nagsasabing, “Ang bait-bait ni Karissa. Bakit ganito?”

At si Philip—nakita ng mga tao na umiiyak, nanginginig, gumuho. Naawa ang marami sa kanya. Dahil sa mata ng komunidad, pastor siya. Mabuting tao. Hindi raw nararapat maranasan ang ganitong sakit.

Ang labi ni Karissa at ng sanggol ay inilibing. Sinubukan ng pamilya niyang bumangon. Sinubukan nilang intindihin. Sinubukan nilang tanggapin.

Pero sa true crime, minsan ang libing… hindi katapusan. Minsan, simula pa lang.

Dahil makalipas ang ilang buwan, nagsimulang bumalik ang mga tanong.

Bakit may gamot na natagpuan sa katawan ni Karissa na hindi raw niya dapat iniinom?
Bakit parang may inconsistencies sa kwento?
Bakit may mga bagay na hindi tugma?

At bago pa matapos ang taon, may mga bulong na naging mas matapang:
“Baka hindi aksidente.”

Hanggang sa dumating ang araw na hindi inaasahan ng lahat:

May 4, 2012.

Inaresto si Philip Grandine.

Ang pastor na minsang pinagsabihan ng mga tao na “match made in heaven” ang buhay, ngayon ay inaakusahang pumatay sa sariling asawa at anak sa sinapupunan.

At dito nagtatapos ang Part 1—dahil sa Part 2, papasok tayo sa imbestigasyon, sa ebidensya, sa korte, at sa mas masalimuot na tanong:

Kung ang simbahan ay tahanan ng pananampalataya… paano naging tahanan din ito ng pagtataksil at trahedya?