HALA! OFW SA HONG KONG INIWAN ang ALAGANG BATA sa PARK para MAKIPAGKITA sa LALAKI?! PAANO NANGYARI?!

.
.

PART 1: Ang Gintong Hawla at ang Bawal na Sparks

Ang Hong Kong ay madalas ituring na “Lungsod ng mga Pangarap.” Para sa libu-libong Pilipino, ang mga nagtataasang gusali at naggagandahang ilaw dito ang sagot sa kahirapan sa Pilipinas. Ngunit sa likod ng kinang na ito, may mga kuwentong hindi naisusulat sa mga postcard. Isa na rito ang kuwento ni Sarah.

Si Sarah, dalawampu’t walong taong gulang, ay dating guro sa isang pampublikong paaralan sa isang liblib na probinsya sa Pilipinas. Dahil sa liit ng sweldo at sa pagnanais na mabigyan ng magandang kinabukasan ang kanyang limang taong gulang na anak, pinili niyang makipagsapalaran bilang Domestic Helper sa Hong Kong.

“Isang kontrata lang, babalik na ako,” pangako niya sa sarili habang yakap-yakap ang anak bago lumipad. Ngunit ang “isang kontrata” ay naging simula ng isang masalimuot na tadhana.

Suwerte si Sarah sa kanyang mga amo—ang pamilyang Chan. Nakatira sila sa Mid-Levels, isang eksklusibong lugar kung saan ang simoy ng hangin ay amoy pera. Ang kanyang among babae, si Mrs. Stella Chan, ay isang tanyag na abogado na halos hindi na umuuwi sa bahay dahil sa tambak na kaso at business trips. Ang among lalaki naman, si Mr. David Chan, ay isang negosyante na madalas ay nasa bahay lang dahil sa “work-from-home” setup.

Ngunit ang tunay na nagpagaan sa buhay ni Sarah ay ang apat na taong gulang na si Liam. Si Liam ay hindi katulad ng ibang batang pasaway; siya ay tahimik, masunurin, at mabilis napamahal kay Sarah. Para kay Sarah, si Liam ang naging kapalit ng anak na naiwan niya sa Pilipinas.

Habang tumatagal, ang relasyon ni Sarah at ni David ay lumampas sa hangganan ng amo at katulong. Nagsimula ito sa simpleng pangungumusta ni David.

“Sarah, mukhang pagod ka. Magpahinga ka muna, ako na ang bahala kay Liam,” sabi ni David isang hapon habang naglilinis si Sarah.

Ang mga simpleng papuri at atensyon ni David ay nagsilbing tubig sa nauuhaw na puso ni Sarah. Matagal na siyang iniwan ng asawa sa Pilipinas, at sa bahay na iyon, sa unang pagkakataon, naramdaman niyang tao siyang muli, hindi lamang isang robot na naglilinis.

Naging sunod-sunod ang mga regalo. Isang mamahaling Nike AirMax, mga alahas, at ang pinaka-iniingatan niya—isang Louis Vuitton bag. Sa paningin ng ibang mga Pinoy sa Central tuwing Linggo, si Sarah ay mistulang “madam.” Ngunit sa likod ng mga branded na gamit, may malaking lamat na nabubuo.

Dito pumasok ang pinsan niyang si Marites. Limang taon na si Marites sa Hong Kong ngunit nananatiling hirap. Ang amo niya ay kuripot at hindi siya pinapayagang gumamit ng cellphone.

Isang Linggo, nagkita sila sa Jollibee sa Central. “Grabe ka na, Sarah. Iba na ang aura mo. Saan galing ang lahat ng ‘yan? Birthday gift uli ni Sir David? October na, March ang birthday mo, ‘di ba?” pagpuna ni Marites na may halong pait sa boses.

“Mabait lang talaga si Sir, Ate Marites. Naa-appreciate niya ang pag-aalaga ko kay Liam,” depensa ni Sarah.

Ngunit hindi tanga si Marites. Ang inggit ay parang anay na dahan-dahang kumakain sa kanyang pagkatao. “Mag-ingat ka, Sarah. Ang sobrang kabaitan ng lalaki, may kapalit. Baka mamaya, hindi na bata ang inaalagaan mo kundi ang tatay na.”

Hindi pinansin ni Sarah ang babala ng pinsan. Hanggang sa isang gabi, habang wala si Stella, niyaya siya ni David na uminom ng wine sa sala. Ang gabi na iyon ang naging huling mitsa ng kanyang dangal. Doon sa master’s bedroom, habang payapang natutulog si Liam sa kabilang kwarto, tuluyang nalunod si Sarah sa bawal na pag-ibig.

Mula noon, naging reyna si Sarah kapag wala si Stella. Ngunit ang reynang ito ay nakatayo sa isang pundasyong gawa sa buhangin. Hindi niya alam, ang pinsan niyang si Marites ay nagsimula nang magmatyag, bitbit ang galit at ang hangaring pabagsakin siya.

PART 2: Ang Trahedya sa Parke at ang Bagsik ng Pagsisisi

Sumapit ang isang Sabado na hindi makakalimutan ni Sarah habambuhay. Kakarating lang ni Stella mula sa isang business trip sa Europe ngunit agad ding umalis para sa isang charity gala. Ipinagkatiwala niya si Liam kay Sarah.

“Sarah, dalhin mo si Liam sa parke malapit sa harbor. Gusto niyang makakita ng mga barko. Umuwi kayo bago mag-dinner,” bilin ni Stella.

Dinala ni Sarah si Liam sa parke. Habang naglalaro ang bata, nakatanggap si Sarah ng text mula kay David: “Nasa coffee shop ako sa kabilang kanto. Saglit lang, miss na miss na kita. Tumakas lang ako sa opisina.”

Ang puso ni Sarah ay nagtalo. Tingnan si Liam o sundin ang tawag ng laman? Nanaig ang huli. “Liam, baby, dito ka lang sa bench ha? Watch ka muna ng cartoons sa iPad. Bibili lang si Yaya ng water. Very quick lang.”

Tumakbo si Sarah patungo sa coffee shop. Sa loob ng tatlumpung minuto, nalunod siya sa mga yakap at bulong ni David. Nakalimutan niya ang bata. Nakalimutan niya ang kanyang tungkulin.

Ngunit hindi alam ni Sarah, nasa parke rin si Marites. Inutusan siya ng kanyang amo na bumili ng gamot sa malapit na pharmacy. Nakita niya si Sarah na pumasok sa coffee shop kasama ang amo nitong lalaki.

“Huli ka, Sarah!” bulong ni Marites. Inilabas niya ang kanyang cellphone at nagsimulang kumuha ng video. Gusto niyang sirain si Sarah. Gusto niyang ipakita kay Stella ang kataksilan ng dalawa para matanggal si Sarah sa trabaho.

Habang abala si Marites sa pag-video sa bintana ng coffee shop, napansin niyang tumayo si Liam mula sa bench. May hinahabol itong butterfly. Palayo nang palayo ang bata patungo sa gilid ng kalsada.

Nakita ito ni Marites. Ngunit sa halip na tawagin ang bata o lapitan si Sarah, nanaig ang demonyo sa kanyang isip. “Hayaan mo siya. Kapag nawala ang bata, tiyak na tapos ang career ni Sarah. Magdurusa siya tulad ko.”

Ngunit ang hindi inaasahan ni Marites ay ang paghinto ng isang itim na van sa gilid ng kalsada. Isang lalaki ang mabilis na bumaba, tinakpan ang bibig ni Liam, at binuhat ito papasok sa sasakyan.

Nanlaki ang mata ni Marites. “Diyos ko, kidnap!” Pero huli na. Humarurot ang van. Nawala si Liam sa isang iglap.

Bumalik si Sarah sa parke makalipas ang apatnapung minuto, may hawak na iced coffee at ngiti sa mga labi. Ngunit ang ngiting iyon ay napalitan ng kilabot nang makitang bakante na ang bench. Ang iPad ni Liam ay nasa sahig, basag ang screen.

“Liam! Liam!” sigaw ni Sarah. Naging histerikal siya. Tumawag siya ng pulis, at ilang sandali pa ay dumating na rin si Stella at David.

Habang nagkakagulo, lumapit si Marites na putlang-putla. “Ma’am Stella, nakita ko po ang lahat!” sabi ni Marites. Ipinakita niya ang video—hindi ang kidnapping, kundi ang video ni Sarah at David sa coffee shop.

“Kaya nawala ang anak niyo dahil naglalandian sila!” sigaw ni Marites.

Doon sumabog ang galit ni Stella. Isang malakas na sampal ang dumapo kay Sarah, at isa pa kay David. “Nawawala ang anak ko dahil sa inyong dalawa!”

Ngunit dahil sa takot na madamay, napilitan din si Marites na aminin ang tungkol sa itim na van. “May van po… nakita ko… hindi ko napigilan…”

Sa loob ng dalawampu’t apat na oras, naging impyerno ang buhay ni Sarah sa presinto. Salamat sa plate number na bahagyang nakita ni Marites sa video, natunton ng Hong Kong Police ang hideout ng mga kidnapper sa New Territories. Ligtas na nakuha si Liam, ngunit ang trauma sa bata ay hindi na mabubura.

Ang kinahinatnan? Si Sarah ay agad na tinanggal sa trabaho. Hindi nagsampa ng kaso si Stella kapalit ng pag-alis ni Sarah sa Hong Kong nang walang dala. Na-blacklist siya at hindi na kailanman makakabalik sa bansang pinangarap niyang maging hagdan sa tagumpay.

Si David naman ay hinarap ang divorce at pagkawala ng karapatan sa anak. Si Marites? Kinasuhan siya ng “failure to report a crime” at “wasting police time.” Na-deport din siya pabalik ng Pilipinas.

Nakauwi si Sarah sa kanyang probinsya na walang pera, sira ang pangalan, at baon ang habambuhay na pagsisisi. Ang mga mamahaling gamit na bigay ni David ay ibinenta niya para lang may makain. Sa tuwing titingnan niya ang kanyang anak, naaalala niya si Liam—ang batang iniwan niya sa parke kapalit ng pansamantalang ligaya.

Ang aral ng kuwentong ito ay simple ngunit masakit: Ang inggit at tukso ay dalawang panig ng iisang barya na kayang sumira ng buhay sa isang iglap. Sa paghahangad ng kinang ng ibang tao, madalas nating makalimutan ang tunay na liwanag na dapat nating ingatan—ang ating dangal at ang tiwalang ipinagkaloob sa atin.

Ang Hong Kong ay nananatiling nagniningning, ngunit para kay Sarah, ito ay isang madilim na bahagi na lamang ng kanyang nakaraan.