HULI SA AKTO! OFW Galing Japan, Iniuwi ang Bangkay ng Kabit sa Loob ng Kotse!

.
.

1: Ang Regalo na May Amoy ng Kamatayan

Hindi pa sumisikat ang araw nang kumalat ang balita sa buong barangay.

“Umuwi na raw si Christian.”

Iyan ang bulong-bulungan ng mga kapitbahay habang nagwawalis sa tapat ng kani-kanilang bahay. May OFW na umuuwi galing Japan—palaging malaking balita iyon. May halong inggit, paghanga, at matinding kuryosidad. Lalo na kapag ang balikbayan ay kilalang tahimik, masipag, at matagal nawala.

“May dala raw na sorpresa kay Nancy,” dagdag pa ng isa.

At dumating nga ang sandaling iyon.

Isang metallic red na kotse, makintab, bago, at halatang hindi mura, ang dahan-dahang pumarada sa tapat ng bahay ng mag-asawang Dela Cruz. Parang eksena sa pelikula—may sumipol, may napabulalas, may halos mapasigaw sa ganda ng sasakyan.

Si Nancy, nakatayo sa may gate, ay napahawak sa dibdib.

“Christian… sa atin ba ’to?” halos pabulong niyang tanong, parang natatakot na baka panaginip lang.

Ngumiti si Christian, ngiting abot-tenga, ngiting OFW na parang walang bahid ng pagod, kasalanan, o lihim.

“Hindi sa atin,” sagot niya, sabay tawa.
“Sa’yo ’yan.”

Napatakip ng bibig si Nancy. Tumulo ang luha niya—luha ng tuwa, ng pasasalamat, ng paniniwalang lahat ng paghihirap niya sa mga taong nag-iisa siya ay may katapusan na.

“Hindi ko kailangan ng ganito,” sabi niya, nanginginig ang boses.
“Basta umuwi ka lang… sapat na.”

Lumapit si Christian, niyakap siya nang mahigpit.

“Ito ang bunga ng paghihirap ko sa Japan,” bulong niya.
“Hindi ka na magko-commute. Hindi ka na mapapagod sa jeep. Pangako ko ’to.”

Sa paligid nila, ang mga kapitbahay ay nagkakantiyawan na.

“Grabe ’yan ah!”
“Yan ang tunay na pagmamahal!”
“Sana all!”

Walang nakapansin na habang yakap ni Nancy ang asawa niya, nakapikit si Christian, parang may pinipigilang kaba. Parang ang dibdib niya ay may kinikimkim na hindi mailabas.

Ang Unang Amoy

Hindi na nakapaghintay si Nancy. Binuksan niya ang pinto ng kotse at pumasok sa loob.

“Ang bango!” una niyang nasabi.

“Amoy bago talaga.”

Hinawakan niya ang manibela—makinis. Malamig ang aircon. Parang ang sarap magmaneho.

Ngunit ilang segundo lang ang lumipas, kumunot ang noo niya.

“Christian…” tawag niya.
“Bakit parang may naaamoy ako?”

“Ano ’yon?” sagot ni Christian, mabilis.

“Hindi ko alam… parang—” huminto siya, nag-isip.
“Parang amoy luma. Parang may… nabubulok?”

Mabilis na natawa si Christian.

“Leather ’yan, Nancy. Ganyan talaga ang bagong upuan. May chemicals. Masyado ka lang sensitibo.”

“Ganun ba?”
“Ang tapang kasi. Nakakahilo.”

“Mawawala rin ’yan. I-drive mo na. Para ma-test mo.”

Ngunit nang tumalikod si Christian, napansin ng isang kapitbahay ang kakaiba sa kanya—namutla ang mukha, may malamig na pawis sa noo, kahit hindi naman mainit.

Pagmamaneho sa Gitna ng Kutob

Pinatakbo ni Nancy ang kotse sa paligid ng barangay. Una, puro papuri ang naririnig niya.

“Uy, Nancy! Ang ganda ng kotse mo!”
“Bagay na bagay sa’yo!”

Ngunit habang tumatagal siya sa loob, parang dumidikit ang amoy sa damit niya. Hindi na ito simpleng amoy-bago. May halo na siyang hindi maipaliwanag—masangsang, mabigat, nakakasuka.

Dumaan siya sa palengke. Doon niya nakasalubong si Susan, matalik niyang kaibigan.

“Ang ganda ah!” sabi ni Susan, nakasilip sa loob.
“Pero bakit parang namumutla ka?”

“Hindi ko alam,” sagot ni Nancy, hawak ang sentido.
“Parang may nagba-barbecue sa loob. Amoy sunog na goma. Tapos may kakaibang lansa.”

“Nancy, maarte ka talaga,” tawa ni Susan.
“Bagong kotse ’yan.”

Pero may mga tambay sa tindahan ang napatingin sa likod ng sasakyan.

“Pare, tingnan mo ’yung likod,” bulong ng isa.
“Ang baba. Parang ang daming karga sa trunk.”

Gabi ng Katotohanan

Nang gabing iyon, mahimbing ang tulog ni Christian. Humihilik pa nga raw.

Pero si Nancy—hindi mapakali.

Bumangon siya. Tahimik na naglakad papunta sa garahe.

“Bakit ang baho mo?” bulong niya sa kotse, parang kinakausap ang isang buhay na bagay.

Mas matapang ang amoy doon—kulob, mabigat, halos masakal siya. At doon niya nakita.

May tumutulo mula sa ilalim ng trunk.

Mapula-pula. Malagkit. Kulay kalawang.

“Diyos ko…” napaatras siya.
“Hindi ito tubig.”

Nanginig ang mga kamay niya. Ramdam niya—hindi hayop ang nasa loob.

Hindi niya ginising si Christian.

Sa sobrang takot, kinuha niya ang telepono at tumawag sa NBI.

“Sir… tulungan niyo po ako,” pabulong niyang sabi.
“Yung asawa ko… yung kotse… parang may bangkay.”

Cliffhanger ng Part 1

Kinaumagahan, nagising ang buong barangay sa eksenang parang pelikula.

Mga ahente ng NBI. Tahimik. Nakauniporme. May dalang kagamitan.

At sa harap ng bahay nina Dela Cruz—ang metallic red na kotse, nakapark, tahimik, ngunit may itinatagong katotohanan.

Si Christian, paglabas ng bahay, nawala ang yabang. Nanlaki ang mata. Namutla ang labi.

“May warrant kami,” malamig na sabi ng ahente.
“Pakibuksan ang trunk.”

Sa sandaling iyon, alam ni Christian—tapos na ang lahat.