Isang Ulilang Bata ang Tumulong sa Pobreng Hardinero, Ngunit May Isang Lihim na Hindi Niya Inaasahan

.
.

PART 1

Mainit ang tanghali sa isang sulok ng Quezon City. Ang araw ay tila walang awa, sinusunog ang kalsada at ang mga taong pilit na kumakayod para mabuhay. Sa tabi ng lumang parke, isang batang payat ang naglalakad bitbit ang lumang supot na puno ng bote, karton, at lata. Siya si Erwin Baltazar—labindalawang taong gulang, ulila, at nabubuhay sa pamumulot ng basura.

Punit-punit ang kanyang damit, gusot ang buhok, at halos masira na ang suot na tsinelas na tinatalian na lamang ng alambre. Ngunit sa kabila ng lahat, may ngiti pa rin sa kanyang mukha. Isang ngiting galing sa batang sanay nang makipaglaban sa buhay.

Namatay ang kanyang ina dahil sa tuberculosis nang siya’y walong taong gulang pa lamang. Ang ama naman ay umalis at hindi na bumalik. Mula noon, mag-isa na lang si Erwin. Natutulog siya kung saan may masisilungan—sa ilalim ng tulay, sa bangketa, o minsan sa tabi ng mga tindahan. Kumakain lamang siya kapag may kinita.

Sa araw na iyon, Php2 lamang ang kanyang napulot—sapat sana para sa dalawang pandesal at kaunting tubig. Ngunit habang naglalakad siya pauwi, napansin niya ang isang matandang lalaking nakaupo sa ilalim ng puno sa parke. Maputla ang mukha, nanginginig ang kamay, at halatang gutom at pagod.

Lumapit si Erwin. “Lolo, okay lang po ba kayo?”

Mahina ang ngiti ng matanda. “Okay lang, anak. Pagod lang.”

Ngunit alam ni Erwin na hindi iyon totoo. Nakita niya sa mga mata ng matanda ang gutom na matagal nang tiniis. Tinignan niya ang kanyang bulsa—ang huling Php2 niya. Sandaling nag-alinlangan ang bata, ngunit nanaig ang awa.

Tumakbo siya sa tindahan ni Aling Gloria at binili ang pandesal at tubig. Nang malaman ng tindera kung para kanino iyon, dinagdagan pa niya ang binigay.

Pagbalik sa parke, iniabot ni Erwin ang pagkain. Napaiyak ang matanda habang kinakagat ang tinapay. Ilang araw na pala siyang hindi kumakain.

“Mang Nestor ang pangalan ko,” sabi ng matanda.

Mula noon, araw-araw nang dinadalaw ni Erwin si Mang Nestor. Nalaman niyang ang matanda ay kusang naglilinis at nag-aalaga ng mga halaman sa parke—isang hardinerong walang sahod. Unti-unti, naging parang mag-ama sila.

Hindi alam ni Erwin na ang matandang tinutulungan niya ay may lihim.

PART 2

Ang totoo, si Mang Nestor ay si Don Nestor Villanueva—isang bilyonaryo at may-ari ng isa sa pinakamalalaking kumpanya sa bansa. Iniwan niya ang kanyang marangyang buhay matapos matuklasan na pera lamang ang habol ng kanyang pamilya.

Nagpanggap siyang mahirap upang hanapin ang tunay na kabutihan sa mundo—at nahanap niya iyon kay Erwin, isang batang walang-wala ngunit handang magbigay ng huling pera.

Nang mabunyag ang katotohanan, walang nagbago kay Erwin. “Mayaman man kayo o mahirap, lolo, tao pa rin po kayo,” sabi niya.

Tinupad ni Don Nestor ang desisyon. Inampon niya si Erwin, ipinasok sa paaralan, at binigyan ng tahanan—hindi mansyon, kundi isang simpleng bahay na puno ng pagmamahal.

Ngunit hindi nagbago ang puso ng bata. Tuwing weekend, bumabalik siya sa parke upang tumulong at magbahagi ng pagkain sa ibang batang lansangan.

Sa huli, ginawa ni Don Nestor si Erwin bilang tagapagmana ng kanyang yaman—hindi dahil sa dugo, kundi dahil sa puso.

At doon napatunayan na ang tunay na yaman ay hindi nasusukat sa pera, kundi sa kabutihang handang ibigay kahit wala ka nang matira para sa sarili mo.