MATAPANG NA PINAY LANG ANG KATAPAT SAYO KAWAWA KA

.
.

Part 1: “Sa Likod ng Kamera”

Sa maulang lungsod ng Leon, France, namumuhay si Mara Eliseo, isang Filipina mula sa Legaspi City, Albay. Matapos pakasalan ang isang Pranses na si Adrian Morel, isang kilalang photographer, nagsimula siyang magbagong-buhay sa isang banyagang bansa. Tatlong taon nang naninirahan si Mara sa France, at sa kabila ng lahat, ang kanyang buhay ay puno ng misteryo at saya. Ngunit ang mga lihim ni Adrian ay unti-unting nagiging sanhi ng pagdududa sa kanya.

Si Mara ay nagsimulang magturo ng Ingles sa isang language center sa Leon, habang si Adrian naman ay abala sa kanyang mga photo expeditions. Sa kabila ng kanyang tahimik na buhay, nararamdaman ni Mara ang mga hindi pagkakaunawaan sa pagitan nila ni Adrian. Palaging may mga gabing hindi umuuwi si Adrian, mga tawag na agad niyang binababa kapag malapit si Mara. Ngunit sa kabila ng lahat, hindi ito pinansin ni Mara, naniniwala siyang lahat ay parte ng trabaho ni Adrian bilang isang photographer.

Subalit, isang gabi noong Nobyembre 2022, nang mag-ayos siya ng mga gamit sa attic ng kanilang bahay, nakatagpo si Mara ng isang lumang film canister na may label na “sa Voy 2,15.” Sa kuryosidad, binuksan niya ito at pinanood ang mga larawan. Isa-isa niyang tiningnan ang mga tanawin ng Alps, mga cabin, at mga portrait ng kababaihan. Nang makarating siya sa ikatlong frame, napansin niya ang isang babaeng nakaputing coat na nakangiti sa gitna ng neige, at sa likod ng larawan ay nakasulat ang pangalang “Juliet R.” at ang mga salitang “Last Light.”

Habang sinisipat ang larawan, isang malamig na pakiramdam ang dumaloy sa katawan ni Mara. Hindi siya mapakali at nagsimulang magtaka. Sinubukan niyang kalimutan ito, ngunit nang magpunta siya sa isang lokal na cafe sa tabi ng Ron River, napansin niya ang isang artikulo sa diyaryo tungkol sa mga babaeng nawawala sa French Alps. Isa sa mga pangalang nabanggit ay si Juliet Rousseau, isang babae na nawawala mula noong ika-2 ng Enero, 2015.

Nagpasya si Mara na magtago ng impormasyon sa kanyang asawa, ngunit ang mga lihim na natuklasan niya ay nagpatuloy sa kanyang isip. Habang dumadaan ang mga linggo, nagsimulang magduda si Mara kay Adrian. Nang bumalik si Adrian mula sa kanyang mga biyahe, palaging dala ang parehong lumang camera at mga pelikula na mahigpit niyang itinatago. Nagsimula nang magtaka si Mara kung bakit may mga pelikula na may iba’t ibang pangalan ng mga babae, at isa sa mga ito ay nakapangalan sa kanya—Maraye, 2,2.

Part 2: “Ang Liwanag ng Katotohanan”

Isang araw ng Pebrero 2021, nang wala si Adrian, sinubukan ni Mara na silipin ang metal case kung saan nakatago ang mga pelikula. Natagpuan niya ang walong film rolls, at sa bawat isa, nakasulat ang pangalan ng iba’t ibang babae: Sophie M., Leabe, Amirael, Elods, Clair, D., at sa pinakahuli, Maraye. Hindi na niya kayang pigilin ang takot na umabot na sa kanyang puso. Bakit may pelikula na nakapangalan sa kanya? Gusto niyang harapin si Adrian, ngunit sa takot, nagdesisyon siyang humingi ng tulong sa mga awtoridad.

Kinabukasan, pumunta si Mara sa lokal na estasyon ng pulis sa Rude Marseille at humingi ng pribadong konsultasyon kay Inspector John Luke Martan, isang beteranong imbestigador. Habang nagsasagawa ng unang imbestigasyon, nagduda si Martan na baka maling interpretasyon lamang ang nangyayari. Ngunit nang ipakita ni Mara ang larawan ni Juliet Rousseau at ang mga pelikulang tumutugma sa mga petsa ng pagkawala, nagbago ang tono ng opisyal. Nagsimula silang mangalap ng ebidensya at isinagawa ang lihim na operasyon upang masiguro ang pagkakasangkot ni Adrian.

Sa mga sumunod na linggo, habang patuloy ang imbestigasyon, ang mga pelikula at larawan ay ipinasa sa forensic team ng Leon Criminal Police. Natuklasan nila na ang mga larawan ay may kaugnayan sa mga nawawalang kababaihan sa nakaraang sampung taon, at lahat sila ay huling nakitang may kasamang isang photographer na nag-aalok ng mga modeling session sa kabundukan. Ang mga pangalan ng mga nawawalang babae ay tumutugma sa mga pangalan na nakasulat sa mga pelikula.

Habang ang imbestigasyon ay nagpapatuloy, nagdesisyon si Mara na magtago muna ng lahat ng kanyang nalaman at magpanggap na walang alam kay Adrian. Ngunit isang araw, matapos bumalik si Adrian mula sa Geneva, hindi mapigilan ni Mara ang takot na nagbabalik. Naramdaman niyang may nangyaring hindi maganda. Ang lahat ng pelikula na may mga pangalan ng ibang babae ay nawawala.

Nagdesisyon si Mara na magtulungan sa mga pulis upang isagawa ang isang operasyon. Magsisilbing decoy si Mara upang mahuli si Adrian sa kanyang susunod na photo expedition sa kabundukan. Nang sumunod na Sabado, si Mara at ang mga awtoridad ay sumunod kay Adrian sa isang lumang cabin sa gilid ng gubat, ngunit sa huling sandali, nakita ni Mara ang malalamig na mata ni Adrian at ang misteryosong tinig nitong nagsabing, “This will be our masterpiece.”

Sa kabila ng lahat ng takot, ang mga awtoridad ay iniharap si Adrian sa mga ebidensya at mga larawan mula sa cabin. Sa mga sumunod na linggo, bumalik sa kanyang sariling bayan si Mara sa Pilipinas sa ilalim ng witness protection program ng French Ministry of Justice. Habang tinatanaw ang liwanag ng Mayon Volcano, iniisip ni Mara na pagkatapos ng lahat, natagpuan niya hindi lamang ang hustisya para sa mga biktima kundi ang liwanag ng katotohanan.

Sa kanyang mga natutunan, nagsimula si Mara ng isang programa para sa mga kabataang babae sa Legaspi, tinawag itong Project Lumier, isang simbolo ng pag-asa at liwanag sa kabila ng dilim ng nakaraan. Sa kanyang huling salita, sinabi niya, “Hindi ako natatakot sa pag-ibig. Natatakot lang akong muling hindi makita kung sino talaga ang nasa harap ko. Ngunit hindi ko isasara ang aking puso, dahil ang kabutihan ay mas malakas kaysa sa kasamahan.”