Nagpanggap Siyang Pulubi Para Hanapin ang Tunay na Pag ibig — Gulat ng Lahat

PART 1 – Anak ng Janitor

Lunes ng umaga.
Isang ordinaryong araw dapat sa NextWave Technologies – isa sa pinakamalaking software at cyber security company sa bansa.

Sa bawat palapag, maririnig ang sabay-sabay na tipa ng mga keyboard, ang mahinang tawanan ng mga empleyado, at ang amoy ng bagong timplang kape na para bang opisyal na gasolina ng mga programmer. May mga monitor na may code, graphs, dashboards; may mga manager na dumaraan hawak ang laptop, naka-headset, may kausap na foreign client.

Sa pinakamataas na palapag, isang malinis, malawak, at malamig na opisina ang pagmamay-ari ng CEO na si Lance Velasquez. Kinikilala siya bilang isa sa pinakamatapang at pinakamatatag na leader sa tech industry—matalino, mabilis mag-desisyon, at walang takot sa kompetisyon.

Pero sa araw na iyon, ang kumpanyang sanay sa kontrol… unti-unting mawawalan ng hawak sa lahat.

Ang Simula ng Kaguluhan

Biglang nag-flicker ang mga ilaw sa server room.
Ang isang malaking monitor sa operations floor, biglang nagbago ng kulay—mula sa normal na asul at puti, naging pula.

“Sir, may problema yata sa network,” bulong ng isang IT staff.

Ilang segundo pa, halos sabay-sabay na nag-pop-up ang mga error message sa bawat computer:

“SYSTEM BREACH DETECTED. ACCESS DENIED.”
“FILES ENCRYPTED.”
“UNAUTHORIZED ACCESS.”

“Sir! Ayaw magbukas ng system! Na-lock po ang mga files!” sigaw ng isa sa accounting.

“Pati test servers down!” sigaw naman ng isang programmer.

Mabilis na tumakbo ang mga IT personnel papunta sa server control room, dala-dala ang mga laptop nila. May mga managers naman na nag-panic, kausap ang mga client sa phone:

“Yes sir, we are having some technical difficulty. We’ll update you as soon as possible…”

Sa gitna ng ingay ng alarma, nagbukas ang pintuan ng glass office.

Lumabas si Lance, suot ang simpleng pero mamahaling polo, hawak ang tablet, nakakuyom ang panga.

“Anong nangyayari rito?” malamig ngunit mabigat ang boses niya.

Lumapit ang head ng IT na si Gabin.

“Sir, mukhang na-hack po tayo.”

Napatingin si Lance sa kanya na para bang sinampal.

“Imposible. Triple-layer security tayo. Tayo ang gumagawa ng security system ng ibang kumpanya. Tayo ang binabayaran para protektahan ang data nila. Tapos tayo ang mahahack?”

Hindi agad nakasagot si Gabin. Nanginginig pa ang kamay habang nagta-type sa laptop.

“Hindi pa po namin ma-identify fully kung anong klase ng malware, sir. Pero base sa logs, sobrang advanced. Parang AI-based… at mukhang hawak na nila ang core system natin.”

Sa Ibang Palapag – Si Rolly at ang Basang Sahig

Habang nagkakagulo sa mga monitor, may isang bahagi ng building na tuloy-tuloy lang sa tahimik na trabaho.

Nasa ika-apat na palapag ang janitor na si Mang Rolly. May hawak na mop, bitbit ang balde, pawisan pero nakangiti. Nililinis niya ang sahig sa may pantry kung saan may natapong kape.

“Sayang naman ‘tong kape… ang bango pa naman,” komento niya habang pinupunasan ang mantsa.

Sanay si Rolly sa ganitong trabaho—tahimik, simple, walang nakakapansin.  Halos sampung taon na siyang janitor sa NextWave. Kilala niya ang mga mukha ng empleyado, pero bihira siyang tignan pabalik.

Sa lobby naman, sa isang sulok, may batang nakaupo sa bangko—naglalaro sa lumang tablet.

Ito ang anak niya: si Genesis, walong taong gulang.

Ang Batang Tahimik sa Sulok

Habang ang buong building ay unti-unting kinakain ng panic, tahimik lang si Genesis sa lobby.

May suot siyang lumang backpack, may candy sa bibig, at titig na titig sa screen ng tablet.

Naka-connect ang tablet niya sa company wifi. Biglang nagbago ang signal pattern.

“Hmm?” napakunot-noo siya.
Binuksan niya ang isang app na siya mismo ang gumawa—isang simpleng diagnostic tool na sinusubukan lang niya para sukatin ang traffic ng internet.

Biglang nagbago ang graph.

“Ang weird…” bulong niya.
“Nag-spike ang traffic… pero hindi normal na download or upload. Parang… may kakaibang script na tumatakbo.”

Sanay si Genesis sa pagbasa ng pattern. Sa murang edad, nag-aaral na siya ng basic coding gamit ang lumang cellphone ni Rolly at mga video at tutorial na nakikita niya kapag may natitirang data.

Habang ang ibang bata ay naglalaro ng Mobile Legends o Minecraft, siya naman ay gumagawa ng mini-games niya at nag-eeksperimento sa code.

Sa kanya, ang mga 0 at 1, mga bracket at semicolon, ay parang pyesa sa isang laro.

Ang Hindi Pinapansing Genius

Bumaba si Rolly galing sa taas, pumunta sa lobby para silipin ang anak.

“Anak, di ka ba naiinip d’yan?” tanong niya.

Umiling si Genesis, hindi inaalis ang tingin sa screen.

“Tay… may kakaiba sa wifi nila. Parang… ina-attack yung system.”

Napailing si Rolly.

“Hay naku, anak. Hacker-hacker na naman ‘yan. Baka laro na naman sa isip mo ‘yan.”

“Hindi po, tay. Totoo po. May malware na kumakalat. Nakikita ko ‘yung pattern oh.”

Tinapik lang ni Rolly ang balikat ng anak.

“Sige na, mamaya na ‘yan. Pagod na si tatay. Uuwi na tayo.”

Pero hindi nawala ang kutob ni Genesis. Bumalik siya sa app niya, mas minabuting obserbahan pa.

Ang Malaking Pagbagsak

Samantala, sa taas, halos lumulubog na sa upuan si Lance.

“Gabin, ano na? May control pa ba tayo?”

“Sir… mukhang hindi na. Lahat ng primary at backup server, naka-encrypt na. Hindi pa natin mabuksan. Lahat ng files ng clients… naka-lock. May ilang folders na nag-auto-delete.”

Nag-angat ng boses si Lance.

“Stop the delete process! Gawin niyo lahat! Kill the firewalls, manual override, basta ihinto niyo yan!”

“Ayaw tumigil, sir,” halos garalgal na sagot ni Gabin. “Parang hindi tao ang gumawa ng virus na ‘to…”

“Anong ibig mong sabihin?” mariing tanong ni Lance.

“Sir… base sa behavior… parang AI ang backbone. Adaptive. Natututo siya sa bawat attempt nating harangin siya. The more we fight it, the more it evolves.”

Sa bawat segundo, tumataas ang damage. May risk ng data leak. May mga pumapasok nang email, chat, tawag mula sa clients—panic, galit, pagdududa.

“Sir, baka mag-pull out na ang foreign investors kapag lumabas ito sa media,” sabi ng isa.

Parang sakal na sakal si Lance. Ang sampung taon niyang pinaghirapan, tila unti-unting guguho… dahil sa isang di-nakikitang kalaban.

Ang Nakakakita ng “Butas”

Sa lobby, tuloy ang tahimik na pag-aaral ni Genesis sa code pattern.

“Pulse… every 3 seconds… may repeat,” bulong niya, habang tinitignan ang packet flow.

“Parang may loop sa algorithm nila. Kung AI-based ransomware ‘to, dapat smooth ang pattern… pero bakit parang may gap?”

Binuksan niya ang ginawa niyang security sandbox app—isang maliit na programa na ginagamit niya para mag-test ng mga script.

Kinopya niya ang nakita niyang bahagi ng traffic signature.

“Weird ka… pero predictable ka,” naka-ngiti niyang sabi sa sarili.

Rolly vs. Reality

Bumalik si Rolly sa janitor’s locker room, pinulot ang lunch box ni Genesis.

“Anak, tapusin mo na d’yan. Uuwi na tayo, ha?” sabi niya nang muli niyang lapitan ang anak.

“Tay, seryoso po ‘to. Kung wala silang gagawin, mawawala ‘yung buong kumpanya. Nakikita ko po sa tablet ko… kinukuyog na yung network nila.”

Napakamot sa ulo si Rolly.
Tumingala siya sa kisame, naririnig ang sigawan at pagtakbo sa itaas.

“Anak, sa taas… ang mamatalino. Trabaho nila ‘yan. Janitor lang tatay mo, at bata ka pa. Hayaan na natin sila.”

Pero sa loob ni Genesis, lumalakas ang isang boses.

“Kung kaya mo namang tumulong, bakit hindi?”

Ang Countdown

Naglabas ang security department ng alert sa lahat ng empleyado:

“Critical Failure. All systems may permanently shut down in 10 minutes.”

Nabasa iyon ni Rolly sa cellphone niya.
Nanlamig ang katawan niya.

“Anak… mag-shu-shutdown daw lahat…”

“Mas lalo pong hindi natin dapat hayaang mangyari ‘yun, Tay.”

Bumuo si Genesis ng isang idea sa isip.
Bumukas muli ang sandbox at nagsimulang mag-type:

Reverse logic script

Mirror algorithm

Pulse feedback

Ang plano niya: gawin ang virus na “atakehin ang sarili nito” gamit ang sariling AI pattern nito.

Sa sandbox, sinubukan niya muna—at nakita niyang bumagal ang simulation ng malware.

“Gumana…” bulong niya.
“Kailangan ko lang itong tumakbo sa main system.”

Ang Desisyong Magbabago ng Lahat

“Tay…” hinarap niya si Rolly.
“Kailangan ko pong makapasok sa server room.”

Napaatras si Rolly.

“Ha? Anak, bawal doon! Kahit ako, hindi basta-basta nakakapasok. Security lang at IT ang pinapapasok doon. Paano tayo—”

“Tay, kung hindi natin susubukan… tuluyan nang mawawala lahat. Mawawalan ka ng trabaho. Mawawalan sila ng kabuhayan. Lahat sila sa taas, umaasa sa miracle. Baka po ako yung miracle na ‘yun.”

Tiningnan ni Rolly ang anak niya.
Maliit na bata, payat, may lumang tablet… pero ang mga mata, puno ng tapang at tiwala sa sarili.

Sa unang beses sa buong buhay niya, naramdaman niyang ang anak niya—hindi basta bata lang.

Huminga siya nang malalim.

“Sige, anak…”
“Susubukan natin.”

Pag-akyat sa Itaas

Kasabay ng matinding kaba, umakyat ang mag-ama papunta sa operations floor kung saan nandoon ang conference room ni Lance.

Pagdating nila roon, bukas ang glass door; kita ang ilang programmers na halos sumandal na sa pagod, at si Lance na hawak ang ulo na para bang may matinding migraine.

“Sir…” mahinang tawag ni Rolly.

Napalingon si Lance, iritado.
“Rolly, anong ginagawa mo rito? Busy kami. Pakilabas mo muna ang anak mo. Hindi ito playground.”

Nanginginig ang boses ni Rolly, pero pinilit niyang magsalita.

“Sir… sabi po ng anak ko… baka kaya niya pong ayusin.”

Napatahimik ang buong silid.

Si Gabin, napahalakhak ng mapanlait.

“Sir, anak ni Rolly ‘yan. Eight years old. Hindi ito science fair, Rolly. National crisis ‘to. Multimillion loss!”

Mag-aatras na sana si Rolly, ngunit biglang humarap si Genesis kay Lance.

“Sir,” mahinahon ngunit malinaw ang boses niya.
“Yung virus po sa system ninyo… variant po siya ng AIX ransomware base sa structure ng code. AI-based, adaptive, pero may mali po sa self-learning protocol niya. Puwede po siyang balikan ng sarili niyang command.”

Parang sabay-sabay na napalunok ang mga tao sa loob.

Ang ilang termino na binanggit ni Genesis — AIX ransomware, AI adaptive protocol — ay eksaktong pinag-uusapan lang ng IT team ilang minuto lang ang nakalipas.

“Paano mo alam ‘yan?” tanong ni Lance, hindi makapaniwala.

“Matagal ko na pong pinag-aaralan sa mga online forum, sir. Gumawa na rin po ako dati ng simple patch para sa ganitong klaseng AI. Gusto ko pong subukan. Kailangan ko lang po ng terminal na may root access.”

Simula ng Himala

Nagkatinginan si Lance at Gabin.

“Sir, baka lalo itong makasira. Baka—” simula ni Gabin.

“Gabin.”
Naputol siya ni Lance.

“May nagawa ka bang gumana?”

Tahimik si Gabin. Umiling.

Tumikhim si Lance, saka tumingin kay Genesis. Naramdaman niyang sa lahat ng walang kasiguraduhan sa araw na iyon… ito lang ang isang bagay na kahit papaano, may liwanag.

“Sige,” sabi niya. “Bigyan ng terminal ang bata.”

Nagulat ang lahat.
Si Rolly muntik nang manlumo sa kaba.

“Sir, ako po ang mananagot kung anuman ‘to…” nanginginig na wika ni Rolly.

“Hindi, Rolly,” sagot ni Lance. “Lahat tayo mananagot. Pero ngayon, siya ang last card natin.”

Umupo si Genesis sa harap ng isang workstation na mabilis na in-set up ni Gabin para magkaroon ng temporary elevated access. Nakapalibot sa kanya ang mga empleyado, managers, at mismong CEO.

Habang ang buong building ay nakabitin ang hininga…
ang janitor’s son na may dalang lumang tablet…
unti-unting nagta-type sa keyboard ng multimillion company.

At doon nagtatapos ang PART 1.

PART 2 – Project Genesis

Tahimik ang buong operations floor. Tanging tunog na lang ng mga fans ng server, at ang mabilis na tipa ni Genesis sa keyboard, ang maririnig.

Nakaharap sa kanya si Lance at Gabin.
Sa gilid naman, halos nakatunganga ang ibang empleyado, parang nanonood ng pelikula.

“Okay lang po ‘to, sir,” sabi ni Genesis, higit sa lahat parang kinakausap niya ang sarili niya.
“Parang chess lang po. ‘Pag alam mo kung saan papasok ang kalaban, puwede mong salubungin.”

Ang Unang Salpok

Binuksan ni Genesis ang command prompt.
Nag-input siya ng mga diagnostic command, tinitignan ang live traffic logs, ang mga error, ang real-time behavior ng AI malware.

“Sir Gabin,” tawag niya.
“Meron po kayong archival ng original security protocol n’yo?”

“Oo… nasa offline drive,” sagot ni Gabin.

“Pwede po bang gamitin yun as baseline?” tanong ni Genesis.

Nagulat si Gabin.
“Baseline… for behavior comparison?”

“Opo. Para makita ko po kung paano nagbago ang pattern ng system noh, bago pumasok yung virus.”

Hindi na siya nagtanong.
Inabot niya ang offline drive, ikinabit.
Sa loob-loob niya, nagtataka na siya kung sino ba talaga ang mas bata sa kanilang dalawa—mental level.

Pagbasa sa Musika ng Code

Unang tumakbo ang basic scanner script na gawa ni Genesis.
Sa monitor, nakita ng lahat ang simpleng text-based interface na nilikha ng bata:

Lines of code

Percentage bars

Warning flags

“Sir, ito po ang ginawa kong AI defense script. Parang maliit na sandbox guardian.”

Napamulagat si Gabin.

“May ginawa kang AI defense script… sa edad mong walong taon?”

Napakamot ng batok si Genesis.
“Ginawa ko lang po ‘yun noong isang linggo, sir. Practice lang po.”

Nagpatuloy siya sa pag-analyze.

“Yung AI nila, gumagamit po ng adaptive key generator. Nagbabago ang encryption base sa reaction ng defender. Kaya po kahit anong firewall, binabasag niya eventually.”

“So wala tayong chance?” singit ni Lance.

“Meron po… kasi may mali siya.”

“Anong mali?” sabay-sabay na tanong ng mga nakikinig.

“May loop po sa self-learning protocol niya. Every three seconds, nagre-repeat yung isang maliit na command. Mali ang termination niya. Ang nangyayari po, nagkakaroon siya ng echo sa data flow. Kung ma-ti-timing po natin ‘yun, puwede natin siyang paikutin sa sarili niyang command.”

Kumbaga sa suntukan, ang hacker ang unang sumuntok nang malakas… pero nagkamali ng anggulo. At nakita iyon ng batang nakatingin lamang mula sa iba.

Ang Kontra-Ataque

“Genesis, anong plano mo?” tanong ni Lance.

“Gagawa po ako ng Mirror Algorithm, sir. Parang salamin. Kung ano ang command ng AI virus, ibabalik natin sa kanya. Pero hindi basta ‘mirror’ lang—papalitan ko po ‘yung context para isipin niya na siya mismo ang target. Para po kainin niya ang sarili niyang mga locks.”

Parang ang ilan sa IT staff ay gusto nang pumalakpak, pero pigil muna—hindi pa tapos ang laban.

“Start ka na,” utos ni Lance.

Huminga nang malalim si Genesis.
Nag-type siya:

init_mirror -ai -capture-pattern -phase1

Sa mga susunod na minuto, ang screen ay napuno ng mga tumatakbong code.

“Alert: Counter-attack detected,” biglang lumabas sa screen.

“T*ng ina! Labanan na ‘to!” bulalas ni Gabin sa isip, pero tahimik lang sa bibig.

“Sir, nakita na tayo ng hacker. Nagbabato siya ng bagong variant ng command!” sigaw ng isang IT staff.

“Genesis, tumigil ka na baka mas lalo pang bumagsak!” sigaw ni Gabin.

Pero hindi natitinag si Genesis. Tumingin siya sandali kay Lance, saka kay Rolly na nakatayo sa gilid, halatang pigil ang hininga.

“Tiwala lang po kayo,” sabi niya.
“Expected ko po ‘yan.”

Sandali ng Katahimikan

Mas bumilis ang pagtakbo ng code.
Warning signs, red bars, high CPU usage… lahat na.

Tapos bigla—

Naghinto ang lahat ng tunog.

Ang alert sounds na kanina’y sunod-sunod, tumigil.
Ang red flashing lights sa server room, unti-unting nagdilaw… tapos nag-berde.

Tahimik ang buong operations floor.
Walang kumikibo.

Sa monitor…
unt-unting lumitaw ang linya:

SYSTEM RESTORED. THREAT ELIMINATED.

Isang segundo.
Dalawa.
Tatlo.

At saka sabay-sabay na parang sumabog ang palakpakan.

Ang Pag-angat ng Anak ng Janitor

“Gen… ginawa mo ba ‘yan?” halos hindi makapaniwalang tanong ni Lance.

“Opo, sir. Pero dapat po palitan niyo yung security protocol n’yo. Madaling pasukin kung hindi sinusuri nang mabuti,” inosenteng sagot ni Genesis.

Napatawa ang ilan.
Si Gabin, napailing, saka marahang tumango.

“Wala akong masabi, bata… ang galing mo.”

Si Rolly, parang manlalamig, pero sa saya. Nanlaki ang mata, nangingilid ang luha.
Hindi niya alam kung tatawa siya o iiyak.

Lumapit si Lance kay Rolly.

“Rolly… alam mo ba ang ginawa ng anak mo?”

“Ako po nga hindi makapaniwala, sir,” nanginginig na sagot ni Rolly.

Huminga nang malalim si Lance, saka tumingin kay Genesis.

“Alam mo ba na… kung hindi dahil sa’yo… sarado na dapat ang kumpanyang ‘to bukas?”

Umiling si Genesis.
“Ginawa ko lang po yung tingin ko, tama, sir.”

Isang Bagong Simula

Lumipas ang ilang araw, unti-unting naibalik ang normal na operasyon ng NextWave (o Eltech sa ibang branch name). Bago naglabasan sa media ang detalye, naayos na ang damage, na-recover ang karamihan ng files, at napigilan ang pagkalat ng incident sa labas.

Pero kahit hindi pa iyon umabot sa TV o headlines, may kumalat nang balita sa loob ng tech industry—
“May batang walong taong gulang na nagligtas sa isang malaki at sikat na tech company.”

Project Genesis

Ilang linggo matapos ang insidente, nagpa-meeting si Lance sa lahat ng empleyado.

Sa malaking auditorium, lahat ay present:
IT, HR, Finance, janitors, security guards.

“Ngayong araw,” panimula ni Lance, “opisyal kong inaanunsyo ang bagong cyber security framework ng kumpanya.”

Napatingin ang lahat sa malaking LED screen.
Unti-unting lumitaw ang pangalan:

PROJECT GENESIS

Pumalakpak ang buong silid.

“Pinangalan ko itong Project Genesis hindi lang dahil sa teknikal na ambag niya, kundi dahil siya ang naging simula ng bagong pananaw natin.”

Tumingin siya sa gilid kung saan tahimik na nakaupo si Genesis at si Rolly.

“Genesis, pwede ka bang tumayo?” tawag ni Lance.

Mahiyain man, tumayo ang bata.
Nagsimula ang isa, dalawa, hanggang sa buong hall ay pumalakpak, may sumisigaw pa ng:

“Hero!”
“Ang galing mo, bata!”

Regalo ng Kumpanya

“Genesis,” pagpapatuloy ni Lance, “mula ngayon… hindi ka lang basta anak ng janitor dito.”

Natahimik ang lahat.

“Bibigyan ka namin ng full scholarship. Lahat ng gastos sa pag-aaral mo mula ngayon hanggang sa kolehiyo—kami na ang sasagot. Gusto naming ipagpatuloy mo ang talento mo. Gusto naming makita kang maging pinakamagaling na security engineer… o kahit CEO balang araw.”

Nagulat si Genesis.
“Talaga po, sir?”

“Oo naman. At hindi lang ‘yon.”

Tumingin si Lance kay Rolly.

“Rolly, ikaw naman. Mula ngayon, hindi ka na lang regular janitor. Gagawin kitang Maintenance Supervisor, may mas mataas na sahod, benepisyo, at training. Dahil sa pagpapalaki mo sa anak mong kagaya nito… ikaw ang tunay na contributor sa kulturang meron tayo ngayon.”

Hindi na nakapagpigil si Rolly. Pumatak ang luha sa harap ng lahat.

“Sir… maraming salamat po. Wala na po akong ibang hinihingi. Basta po… mabigyan lang ng magandang kinabukasan ang anak ko.”

Panaginip ni Genesis

Sa labas ng building, matapos ang programa, naglalakad ang mag-ama pauwi.

“Anak,” sabi ni Rolly, “ano na ang pangarap mo ngayon?”

Nag-isip sandali si Genesis, nakatingin sa building na kanina lang ay halos mamatay sa isang virus.

“Tay… gusto ko pong gumawa ng AI system na tutulong sa mga mahihirap. ‘Yung hindi ginagamit para mang-hack, manira, manakot… kundi ‘yung AI na magtuturo, magbabantay, at magpoprotekta.”

Napangiti si Rolly.

“Kung may makakagawa niyan… ikaw ‘yon, anak.”

Ilang Taon Pagkalipas

Lumipas ang ilang taon.

Si Genesis, hindi na lang “anak ng janitor” sa kwento ng mga empleyado. Siya na ngayon ang Head of Cyber Security ng kumpanya sa murang edad—pinakabata sa kasaysayan nila.

Sa isang bagong orientation session para sa mga bagong empleyado, ikinukwento ni Lance ang pangyayaring iyon bilang bahagi ng company culture.

“Dito sa ITech/NextWave, hindi kami tumitingin sa pinanggalingan. Tinitignan namin ang kaya mong gawin, at kabutihan sa puso mo.”

Sa gilid ng hall, tahimik na nakikinig si Rolly, ngayon ay maayos na ang uniporme, may ID na may nakalagay na “Maintenance Manager.”
Hindi niya kailanman inangkin ang spotlight—nakatingin lang siya sa anak niyang ngayon ay eksperto sa harap ng maraming tao.

Huling Mensahe

Isang gabi, magkatabi sa rooftop sina Rolly at Genesis, pinagmamasdan ang mga ilaw sa baba.

“Tay, tingnan niyo po ‘yung mga ilaw… ang dami. Pero ‘pag nasa taas ka pala, parang ang liit nila.”

“Ganyan ang problema, anak. ‘Pag masyado mong nilapitan, parang napakalaki. Pero kapag inakyat mo, lalayo ka ng kaunti, makikita mong kaya palang daanin sa tiyaga at talino.”

“Tay… salamat po. Kung hindi niyo po ako sinamahan sa server room noon… wala po tayong lahat nito.”

Umiling si Rolly.

“Anak… kung hindi ako naniwala sa’yo noon, mas malaking kasalanan ‘yun kesa sa kahit anong virus.”

Ngumiti si Genesis.
Sa harap nila, lumulutang ang logo ng kumpanya sa building: