OFW sa JAPAN, NANG-H()LDAP PARA sa ANAK, PERA sa KABIT PALA ni MISIS NAPUNTA!

.
.

Part 1: Ang Desperasyong Walang Hanggan

Si Leo, isang OFW sa Japan, ay may matamis na pangarap. Gusto niyang mabigyan ng magandang buhay ang kanyang asawa, si Sheila, at ang kanilang anak na si Junjun. Limang taon nang nagtatrabaho si Leo sa isang seafood processing plant sa Sapporo, Japan. Amoy isda at basa ang bota sa tuwing umuuwi siya, ngunit hindi siya tumitigil. Para kay Sheila at Junjun, tinitiis niya ang lahat ng hirap. Nagpadala siya ng pera sa kanyang pamilya sa Laguna, at kahit na siya ay pagod, laging magaan ang pakiramdam niya dahil alam niyang ginagawa niya ito para sa kanila.

Isang umaga, habang nagkakape si Leo, natanggap niya ang isang mensahe mula kay Sheila. “Leo, kailangan ng operahan si Junjun, pumutok na ang appendix niya. Nasa emergency room na kami.” Ang mensahe ni Sheila ay dumating sa kanya na parang isang suntok sa sikmura. “Bakit? Wala na akong natirang pera!” Isang linggo lamang ang nakalipas, nagpadala siya ng buong sahod na Php30,000. Ang hindi niya alam, ang lahat ng perang ipinapadala niya ay nauubos na hindi niya alam kung paano at saan. Sheila, sa mga gabing iyon, patuloy na nagkukubli ng lihim na siya pala ang nag-aaksaya ng pera, at hindi para kay Junjun, kundi para sa kanyang sarili.

“Leo, wala na akong pera. Pambayad na lang sa utang at tuition ni Junjun.” Hindi niya alam kung anong gagawin. Desperado na siya. Kung sa isang banda ay nag-aaral pa ang anak niya, sa kabilang banda ay patuloy siya sa pagtitiis sa mga malupit na kondisyon sa Japan, ngunit walang makain. Walang emergency fund, walang ipon. Ang lahat ng kanyang pinaghirapan ay nawawala nang hindi niya nalalaman.

Ngunit dumating ang isang pagkakataon, isang gabi, habang naglalakad siya sa Susukino District, ang makulay at malamlam na kalsada sa Japan, nakita niyang may isang maliit na bagay na nakatago sa basurahan ng isang convenience store. Isang sirang toy gun, mukhang tunay sa dilim. Hindi niya alam kung bakit, ngunit kinuha niya ito. “Patawarin ako ng Diyos, para kay Junjun,” bulong niya.

Hindi na siya nagdalawang isip. Ang sakit na nararamdaman niya mula sa mensahe ni Sheila ay nagbigay sa kanya ng lakas upang magdesisyon, kahit na hindi ito tama. Ang desisyon na iyon ay nagdala sa kanya sa isang matinding krimen na magpapabago sa kanyang buhay.

Lumapit siya sa isang ATM machine kung saan isang babae, si Harumi, ang nagwi-withdraw. Habang natutok ang toy gun kay Harumi, ang babae ay nagulat, ngunit hindi siya sumigaw. Luminya siya sa takot, at binitiwan ang 10,000 yen na pera, ang huling pera na mayroon si Harumi para sa kanyang anak na may sakit. Inabot ni Leo ang perang iyon at mabilis na tumakbo palayo, tumakbo nang mabilis, hindi lamang sa lamig ng panahon, kundi sa bigat ng kanyang konsensya.

Ang mga hakbang ni Leo patungo sa kanyang apartment ay puno ng takot, ngunit sa kabila ng lahat, napagtanto niya na wala na siyang ibang paraan kundi ito. Para kay Junjun, ang operasyon ay kailangan, at kung kailangan niyang gumawa ng hindi tama para matulungan siya, gagawin niya ito. Nang makarating siya sa kanyang apartment, iniwasan niya ang mga pag-iisip ng pagnanakaw. Tumawag siya kay Sheila at sinabi sa kanya ang tungkol sa perang nakuha, ngunit hindi pa rin siya tiyak kung makakapagpadala siya ng sapat para sa operasyon ni Junjun. May naramdaman siyang pag-aalinlangan at paghihirap, ngunit nagdesisyon na ipagpatuloy ito, kahit na alam niyang mali.

Part 2: Ang Pagbabalik-loob at Pagtuklas ng Katotohanan

Habang ang mga pulis ay nag-iimbestiga, ang mga CCTV sa paligid ng ATM at kalsada ay nagbigay ng mga imahe na magpapatunay sa ginawa ni Leo. Ang mga pulis ay mabilis na nakarating sa kanyang tirahan at sa madaling panahon ay inaresto si Leo. Walang pagtutol, at habang inaalalayan siya patungo sa presinto, siya ay umiiyak, humihingi ng tawad sa lahat ng mga krimeng nagawa niya.

Pagdating sa presinto, isang sorpresa ang natuklasan ni Leo. Ipinatawag ang biktima para sa identification, at dumating si Harumi, ang babae na kanyang inhold-up. Ang huling tao na inaasahan ni Leo na makikita niya. At sa isang saglit, lahat ng mga saloobin at pagkatalo ay bumangon. Walang alinlangan, Harumi ay may parehong kwento ng kalungkutan.

“Leo,” sabi ni Harumi, “ang anak ko rin ay may sakit. Kailangan ng gamot na binabayaran ko gamit ang perang kinuha mo.” Nang malaman ni Leo na ang operasyon ng anak niya ay wala naman palang epekto sa kanyang buhay, ang hirap na nararamdaman niya ay nagpatuloy. Ang pera na tinangkilik niya ay hindi sapat, at hindi rin naging solusyon sa problema ng kanyang anak.

Si Sheila, na tinawag ni Leo para humingi ng tulong, ay pinagtaksilan siya ng higit pa. Walang operasyon, walang emergency. Ginamit lamang ni Sheila ang kanyang kalagayan upang manghingi ng pera mula sa kanya, at ginamit ang kanyang pagmamahal bilang tanga. Ang mga pagkakamali ni Sheila ay nagbukas kay Leo ng isang nakakalungkot na katotohanan.

Sa mga araw na sumunod, ipinakita ni Harumi ang kanyang pagkahabag kay Leo, at habang siya ay nahulog sa isang mahirap na sitwasyon, nagbukas siya sa kanya ng isang mas malalim na kaalaman. Nasa harapan ng mga pulis at lahat ng mga patunay ng kanyang mga kasalanan, si Leo ay nagsimula muling magtanong sa mga desisyon na ginawa niya. Bakit niya ginawa ito? Dahil ba sa desperation, o dahil sa pagmamahal sa kanyang anak?