Sa bayan ng San Roque, may isang matandang lalaki na naging bahagi na ng tanawin sa plaza. Siya si Lolo Faustino. Araw-araw siyang nakaupo sa ilalim ng punong akasya, suot ang kupas na polo at laging may hawak na isang lumang notebook. Dahil sa kanyang pananahimik at tila pakikipag-usap sa hangin habang nagsusulat, binansagan siyang “sira-ulo” ng mga tao sa paligid.

Ang Mapanghusgang Bayan
Madalas siyang maging tampulan ng tukso ng mga kabataang pinamumunuan ni Ramon. Tinatawanan nila ang matanda, tinadyakan ang kanyang upuan, at pilit na inaasar habang tahimik lang siyang nagsusulat sa kanyang notebook. [06:30] Para sa kanila, isa lamang siyang palaboy na walang saysay ang buhay. Ngunit para sa isang babaeng nagngangalang Rina, may kakaibang lalim ang mga mata ng matanda—mga matang puno ng alaala at hindi ng kabaliwan.

Ang Pagbubukas ng Katotohanan
Isang araw, nilapitan ni Rina ang matanda. Doon niya nalaman na ang notebook na iyon ay hindi lamang kalat; ito ay talaan ng mga “pangarap na minsang nabuhay.” Ipinabasa ni Lolo Faustino kay Rina ang mga pahina nito na naglalaman ng mga kwento ng mga taong kanyang tinulungan noon—mga batang muntik nang sumuko sa pag-aaral at mga amang nawalan ng pag-asa.

Ang Pagdating ng Isang Bayani
Nagbago ang lahat nang bumisita sa bayan ang isang sikat at matagumpay na personalidad na si Yulisis. Habang ang lahat ay nagkakagulo sa munisipyo, si Yulisis ay dumeretso sa plaza. Sa gitna ng maraming tao, bigla siyang huminto at lumapit kay Lolo Faustino. Sa gulat ng lahat, niyakap niya ang matanda nang mahigpit at umiyak.

Dito naisiwalat ang katotohanan: si Lolo Faustino ang naging sandigan ni Yulisis noong siya ay isang batang ligaw ang landas at walang direksyon. Kung hindi dahil sa payo at sakripisyo ng matanda, hindi mararating ni Yulisis ang kanyang kinalalagyan ngayon. Ang “sira-ulong” palaboy sa tingin ng marami ay ang tagapagligtas pala ng isang bayani.

Isang Mahalagang Aral
Napahiya ang mga taong nanlait sa matanda, lalo na si Ramon na humingi ng paumanhin. Iniwan ni Lolo Faustino ang isang mahalagang mensahe sa bayan bago siya tuluyang mawala: “Huwag maliitin ang tahimik. Huwag husgahan ang hindi niyo kilala. At huwag ipagkait ang kabutihan dahil lamang sa itsura.”

Sa huli, ang lumang notebook ni Lolo Faustino ay nanatili sa isang silid-aklatan sa plaza bilang paalala na ang tunay na halaga ng tao ay wala sa ningning ng kanyang kasuotan, kundi sa mga buhay na kanyang binago sa gitna ng katahimikan.