Küçük Oğlan 1988’de Kreşten Kayboldu — 20 Yıl Sonra Anne Oyuncak Kutusunda Korkunç Sırrı Buldu!

.
.
.

Küçük Oğlan 1988’de Kreşten Kayboldu — 20 Yıl Sonra Anne Oyuncak Kutusunda Korkunç Sırrı Buldu!

1988 yılının 23 Mart’ı, Ankara’nın Çankaya ilçesinde sabah güneşi, kışın sonbaharını ardında bırakmış, bahar rüzgarları hafifçe esmeye başlamıştı. Hatice Demir, 29 yaşında genç bir anne olarak mutfakta 4 yaşındaki oğlu Burak için kahvaltı hazırlıyordu. Küçük Burak, masada oturmuş, elindeki mavi oyuncak kamyonla oynuyor, ara ara annesine gülümseyerek bakıyordu. Hatice oğlunun saçlarını okşayarak, “Bugün kreşte resim yapacağız.” dedi. Burak heyecanla, “Sana bir ev çizeceğim, içinde biz olacağız,” dedi. Gözleri parıldıyordu.

O sabah saat 08:45’te Hatice, Burak’ı Çankaya’daki Çocuk Kreşi’ne bıraktı. Kreşin müdürü Zeynep Hanım kapıda onları karşıladı ve gülümseyerek, “Günaydın Burak, bugün arkadaşların seni bekliyor,” dedi. Hatice, “Uslu dur, tamam mı?” diyerek oğlunu öptü ve ardından Burak hızla kreşe girdi. Bu, Hatice’nin oğlunu gördüğü son an oldu.

Öğleden sonra saat 17:30’da Hatice her zamanki gibi kreşe geldi. Ancak o gün her şey farklıydı. Zeynep Hanım, endişeli bir şekilde dışarıda bekliyordu. Hatice’yi görünce hemen yanına yaklaştı ve sesinde titreme vardı: “Hatice Hanım, sizinle konuşmam lazım.” dedi. Hatice, “Ne oldu? Burak nerede?” diye sordu. Zeynep Hanım derin bir nefes aldı ve “Burak’ı bulamıyoruz,” dedi. Hatice’nin dünyası aniden kararmıştı. “Ne demek, bulamıyorsunuz? O kreş de değil mi?” diye bağırdı.

Zeynep Hanım’ın gözleri korku içinde, “Öğle yemeğinden sonra çocuklar bahçede oynuyordu. Burak arkadaşlarıyla top oynuyordu. Öğretmen Ayşe Hanım bir dakika içeri girdi, dışarıda kalan Fatma Hanım ise telefonla konuşuyordu. Sadece iki dakika… Ancak döndüğünde Burak yoktu,” dedi. Hatice dehşet içinde, “Oğlum nerede?” diyerek çığlık attı.

Burak’ın kaybolduğuna dair endişe, kısa süre içinde hızla yayıldı. Kreşin bahçesi yüksek duvarlarla çevriliydi ve kapılar daima kilitliydi. Çocuk kaybolmuştu. Hatice, eşini Ömer Bey’i hemen aradı. Ömer Bey devlet dairesinde çalışıyordu ve 10 dakika içinde kreşe geldi. Yüzü solgundu. “Polisi aradınız mı?” diye sordu. Zeynep Hanım “Evet, yoldalar,” diye cevapladı. Polis ekibi saat 18:15’te kreşe geldi ve hemen aramalara başlandı. Ancak Burak’tan hiçbir iz bulunamadı.

Hatice’nin kocası, oğullarının kaybolduğunun gerçekliğini bir türlü kabul edemiyordu. Polis tüm sokakları taradı, kreşin etrafındaki her alan didik didik edildi fakat Burak’tan hiç iz bulunamadı. Ertesi gün, 24 Mart sabahı Hatice, “Oğlum yaşamalı, bir şekilde bulacağım,” diyerek hiç durmadan ağladı. Hatice’nin inancı, oğlunun hayatta olduğu yönündeydi.

İlk birkaç gün, Hatice ve Ömer’in umudu tükenmeye başlasa da aramalar devam etti. Bir hafta sonra, medya olayla ilgilenmeye başladı ve gazetelerde Burak’ın kaybolduğu haberleri yayıldı. Ancak hiçbir gelişme yaşanmadı. İki hafta sonra, 23 Nisan 1988’de Burak’ın kaybolmasının üzerinden tam bir ay geçmişti. Ailesi, çocuğunun kaybolduğu günün her anını hatırlıyor, hala umudun peşinden gitmeye çalışıyorlardı.

Hikaye burada bitmedi, çünkü 15 yıl sonra, 2003 yılında, Hatice’nin eski komşusu Selin Hanım, Keçiören’deki yaşlı bir çiftin yanında yaşayan, 19 yaşında bir çocuğun Burak’a benzediğini fark etti. Hatice hemen oğlunun kaybolduğu günden beri her anını hatırlayarak, bu çocuğu görmeye gitti. Genç adam gerçekten de Burak’a çok benziyordu. Ama Hatice’nin kalbi bir türlü rahatlamıyordu. DNA testi yapıldı ve sonuçlar şok ediciydi: Can Özkan, Hatice ve Ömer’in oğlu değildi.

Ancak araştırmalar durmadı ve Can Özkan’ın gerçekte kim olduğunu bulmak için polis çalışmalarını sürdürdü. Aylar sonra, 2003 yılı ortalarında, Can Özkan’ın geçmişiyle ilgili gerçekler ortaya çıkmaya başladı. Burak, 1988’de bir adam tarafından kaçırılmış ve bir başka aileye satılmıştı. Gerçek ailesini bulmaya karar veren Hatice, sonunda 20 yıl sonra oğluna kavuştu.

Bu süreç boyunca, Hatice’nin sevgisi hiç bitmemişti ve oğlunun kaybolmasının ardından yaşadığı acılar, bir annenin her koşulda çocuklarını bulma arzusunun örneği olmuştu. Burak ve Hatice, 20 yıl sonra hastanede kavuştular. Hatice, “Oğlum Burak’ım, seni hiç unutmadım,” dedi. Burak, “Anneciğim, seni özledim,” diyerek annesine sarıldı.

Bu olay, anne sevgisinin gücünü ve bir ailenin, kaybolan çocuklarını bulma yolundaki inançlarını gösteren korkunç ve aynı zamanda umut dolu bir hikaye oldu. Ailesine geri dönen Burak, 20 yılın ardından gerçek kimliğini bulmuş ve artık kendi ailesiyle yeni bir hayat kurmaya başlamıştı.