Sa isang maliit at tahimik na baryo, kung saan ang tanging maririnig ay ang huni ng mga ibon at ang kalansing ng mga dahon, matatagpuan ang isang pag-iibigang hindi matitibag ng panahon—ang kuwento nina Nora at Lando.

Ang Unang Pagkikita
Si Lando ay isang masipag na magsasaka. Ang kanyang mga kamay ay magaspang dahil sa pagbubungkal ng lupa, ngunit ang kanyang puso ay kasing lambot ng bulak pagdating kay Nora. Si Nora naman ang dilag na hinahangaan ng lahat sa kanilang nayon—hindi lang dahil sa kanyang ganda, kundi dahil sa kanyang busilak na kalooban.

Nagtagpo ang kanilang mga mata sa gitna ng pistahan. Doon, sa ilalim ng makukulay na banderitas, nagsimula ang isang simpleng pagtingin na nauwi sa isang malalim na sumpaan.

Ang Pagsubok ng Tadhana
Ngunit ang buhay ay hindi laging parang isang kanta. Dumating ang malalaking alon sa kanilang relasyon.

Kakulangan sa Buhay: Madalas silang kapusin sa panggastos, lalo na nang masira ang kanilang mga pananim dahil sa bagyo.

Panunukso ng Iba: May mga bumubulong kay Nora na iwan na si Lando para sa isang mas marangyang buhay sa lungsod.

Ngunit sa tuwing panghihinaan sila ng loob, babalik sila sa ilalim ng matandang puno ng Narra. Doon, hinahawakan ni Lando ang kamay ni Nora at sasabihing, “Nora, kahit anong mangyari, tayo hanggang dulo.”

Ang Tunay na Kayamanan
Lumipas ang mga taon. Ang kanilang mga buhok ay naging kasing-puti na ng ulap, at ang kanilang mga balat ay kulubot na. Ngunit kung titingnan mo ang kanilang mga mata, nandoon pa rin ang kislap ng dalawang pusong nagmamahalan.

Napagtanto nila na ang tunay na kayamanan ay hindi nasusukat sa ginto o sa laki ng bahay, kundi sa katapatan ng taong kasama mo sa hirap at ginhawa. Sa bawat tawa, bawat luha, at bawat panalangin, napatunayan nina Nora at Lando na ang pag-ibig ay isang desisyon—desisyong manatili kahit mahirap na.