1991’de Van sınırda kayboldu – 33 yıl sonra üniformanın cebindeki not herkesi şoke etti.

.
.
.

Süphan Dağı’nın Sessizliği

2024 yılının Ekim ayıydı. Van’ın Erciş ilçesinde sonbahar erken gelmişti. Rüzgâr, Süphan Dağı’nın eteklerinden sert sert esiyor, sararmış otları dalga dalga savuruyordu. Keçilerini otlatan 58 yaşındaki Hasan Özkan için sıradan bir gündü. Ta ki kayalıkların arasında gözüne ilişen o solgun yeşil kumaş parçasına kadar.

Önce bir çadır kalıntısı sandı. Ama kumaşı çektiğinde altından çıkan şey kalbini yerinden fırlatacak gibiydi: Çürümüş ama hâlâ ayırt edilebilen bir Türk askeri üniforması. Göğüs cebinde metal bir künye vardı.

“Er Murat Yılmaz – 1991.”

Hasan’ın elleri titredi. Bu isim ona yabancı değildi. Çocukluğunda babasından dinlediği “kayıp asker” hikâyesi bir anda zihninde canlandı. 33 yıl önce nöbette kaybolan genç bir er… Dağ onu yutmuş gibiydi.

Hasan hemen jandarmayı aradı.

O gün başlayan süreç, sadece kayıp bir askerin değil, 33 yıl boyunca gömülü kalmış bir sırrın da ortaya çıkmasına neden olacaktı.

1991 – Soğuk Bir Şubat Gecesi

Zamanı 33 yıl geriye saralım.

1991 Şubat’ında Doğu Anadolu’da hava ayazdı. Kar kalınlığı yer yer iki metreyi buluyordu. Körfez Savaşı’nın gölgesi sınır hattına kadar uzanmış, İran-Irak hattında hareketlilik artmıştı.

Er Murat Yılmaz 20 yaşındaydı. 1971 doğumluydu. Trabzon’un Akçaabat ilçesinde balıkçı bir ailenin en büyük oğluydu. Babası Kemal Yılmaz küçük teknesiyle geçinirdi. Annesi Zeynep Hanım ev hanımıydı. Murat küçük yaşta sorumluluk almış, kardeşlerine hem ağabey hem baba olmuştu.

Hayalinde askerlikten sonra sevdiği kızla evlenmek vardı: Elif Demir. Hemşirelik okuyordu. Birbirlerine her hafta mektup yazıyorlardı.

Murat 1990’da Van Erciş Jandarma Komutanlığı’na atanmıştı. Sessiz, dürüst ve vatansever bir gençti. En tehlikeli görevlere bile gönüllü olurdu.

8 Şubat 1991 gecesi saat 22.00’de 12 numaralı sınır karakolunda nöbet görevi aldı. Rakım 3.000 metreydi. Kar fırtınası bastırmak üzereydi.

Saat 23.30’da merkeze ilk raporu geçti:

“Merkez, 12 numaralı karakol. Her şey normal.”

Gece 04.00’e doğru son mesaj geldi:

“Merkez, şüpheli hareket var. Yaklaşan gruplar görüyorum. Gizli görev başlıyor.”

Ve ardından telsiz sustu.

Kayıp

Sabah vardiya değişiminde karakola giden er Kemal Polat, karakolu boş buldu. Mücadele izi yoktu. Silah yoktu. Kan yoktu. Ayak izleri 500 metre sonra kesiliyordu.

Sanki Murat karın üzerinde yürümüş, sonra buhar olmuştu.

Arama başlatıldı. 50 kişi… sonra 100 kişi… helikopterler… iz takip köpekleri…

Sonuç yok.

Resmî rapor hazırlandı: “Er Murat Yılmaz, sınır hattında kaybolmuştur. Düşman teması sonucu şehit olmuş olma ihtimali yüksektir.”

Ama ceset yoktu.

Ailesi bu raporu kabul etmedi.

Babası Kemal Bey, “Benim oğlum kaçmaz, kaybolmaz. Ona bir şey oldu,” diyordu.

Elif üç yıl boyunca bekledi. Düğün tarihini erteledi. Ama 1994’te ailesinin baskısıyla nişanlandı. Nişan günü saatlerce ağladı.

1998’de babası, oğlunu göremeden vefat etti.

2024 – Üniformanın Cebindeki Not

Hasan’ın bulduğu üniforma kriminal incelemeye alındı. En çarpıcı bulgu iç cebindeki küçük plastik poşetti.

İçinde el yazısıyla yazılmış bir not vardı.

“Eğer bunu okuyorsanız gerçeği öğrenin. Ben kaçmadım. Kaçırıldım. Sınır ötesi görev. Emir yukarıdan geldi. Allah’a emanet. 8 Şubat 1991.”

Bu not tüm dengeleri değiştirdi.

Demek ki Murat kaçmamıştı.

Görevli gönderilmişti.

Ve yakalanmıştı.

İtiraf

Emekli Albay Kemal Özdemir, 1991’de Erciş Jandarma Komutanıydı. 78 yaşındaydı. Televizyondaki haberi görünce sustuğu 33 yılın ağırlığı çöktü omuzlarına.

“Artık konuşma zamanı,” dedi.

Gazetecilere yaptığı açıklamada şunları söyledi:

“Murat özel görevle İran sınırını geçti. 48 saatlik istihbarat görevi vardı. Bölgedeki silah kaçakçılığı kamplarını tespit edecekti.”

Emekli uzman çavuş Hüseyin Kaya da ortaya çıktı.

“O gece Murat’la birlikte sınırı geçtik. İran tarafında Türkmen köyüne gittik. Dönüşte İran askerleri bizi fark etti. Ben kaçabildim. Murat yakalandı.”

Ardından 1991 tarihli gizli bir belge ortaya çıktı:

“Er Murat Yılmaz İran devrim muhafızları tarafından esir alınmıştır.”

Devlet biliyordu.

Ama açıklayamamıştı.

İran’dan Gelen Haber

15 Ekim 2024’te İran’dan resmî açıklama geldi:

“1991 yılında bir Türk askeri esir alınmıştır. Kayıtlarımız incelenmektedir.”

Bir gün sonra yeni bir açıklama yapıldı:

“Murat Yılmaz hayattadır. İran’da yaşamaktadır.”

Türkiye ayağa kalktı.

33 yıl sonra bir kayıp asker yaşıyordu.

Tahran’daki Görüşme

16 Ekim’de Türk heyeti Tahran’da Murat’la görüştü.

Salona giren adam 53 yaşındaydı. Saçları beyazlamıştı. Yüzü yılların izini taşıyordu.

Ama gözleri aynıydı.

“Merhaba,” dedi Türkçe.

İlk yıllar zor geçmişti. Sorgular, yalnızlık, umutsuzluk…

Sonra serbest bırakılmış, İran’da yaşamaya zorlanmıştı. Hasan Alavi adını almıştı. Evlenmişti. İki çocuğu vardı.

Büyükelçi sordu:

“Türkiye’ye dönmek ister misin?”

Murat uzun süre sustu.

“Vatanı özledim. Ama çocuklarım burada. 33 yıl… artık iki yurdum var. Biri kalbimde, biri hayatımda.”

Sonunda kararını verdi:

“Dönmeyeceğim. Ama Türkiye’yi unutmadım.”

Anıt

Van’da Murat adına bir anıt dikildi. Üzerine şu yazıldı:

“Er Murat Yılmaz – Vatan için.”

Her 8 Şubat’ta anma töreni yapılmaya başlandı.

Murat Türkiye’ye dönmedi. Ama iki ülke arasında sembolik bir köprü oldu.

Onun hikâyesi, savaşların sadece cephede değil, insan kalbinde de iz bıraktığını gösterdi.

Son

Süphan Dağı hâlâ orada. Rüzgâr hâlâ sert esiyor.

Ama artık o dağın eteklerinde bir sır yok.

Bir üniforma, bir not ve 33 yıl süren bir bekleyiş…

Murat iki ülkenin arasında kaybolmadı.

Sadece iki vatan arasında bölündü.

Ve belki de en büyük fedakârlık buydu.