TRICYCLE DRIVER PINAG ARAL ANG GIRLFRIEND! PERO INIWAN SYA PAGKATAPOS NG GRADUATION PARA SA MAYAMANG

KABANATA 1: ANG PANGAKONG BINUO SA ALIKABOK NG KALSADA

Maaga pa lang ay gising na si Benjie. Tulad ng nakasanayan sa loob ng maraming taon, inuunahan niya ang araw sa pagbangon. Tahimik pa ang buong barangay, tanging tunog ng walis sa kalsada at huni ng ibon ang kanyang kasama habang pinupunasan niya ang kanyang tricycle. Ito ang kanyang kabuhayan, ang tanging sandigan niya sa araw-araw, at ang sasakyang nagdala sa kanya ng pangarap—hindi para sa sarili niya, kundi para sa babaeng mahal niya.

Si Benjie ay isang tricycle driver sa maliit na bayan. Walang diploma, walang titulo, ngunit may pusong marunong mangarap at magmahal. Sa bawat pasada niya, sa bawat baryang kinikita, may isang pangalan siyang iniisip—si Liza.

Si Liza ang kanyang girlfriend sa loob ng limang taon. Isang dalagang matalino, masipag, at may pangarap na makapagtapos ng kolehiyo. Nagkakilala sila noong si Liza ay senior high school pa lamang, at si Benjie ang madalas magsundo sa kanya pauwi. Mula sa simpleng kwentuhan sa gilid ng kalsada, unti-unting nabuo ang kanilang relasyon.

“Benjie,” madalas sabihin ni Liza noon, “gusto kong makatapos. Ayokong habang buhay lang na umaasa.”

Ngumiti lang si Benjie sa tuwing naririnig iyon. “Ako bahala,” sagot niya palagi. “Mag-aaral ka. Kahit anong mangyari.”

Hindi madali ang desisyong iyon. Nang pumasok si Liza sa kolehiyo sa kalapit na lungsod, si Benjie ang sumagot sa matrikula, pamasahe, libro, at kahit sa simpleng baon. Madalas, kulang ang kita niya. May mga gabing halos wala siyang naiuwing pera, at may mga araw na noodles lang ang hapunan niya. Ngunit hindi siya nagreklamo.

Habang ang iba niyang kasamahan ay umiinom pagkatapos ng pasada, si Benjie ay diretsong umuuwi para magpahinga. Alam niyang bukas, kailangan na naman niyang bumyahe nang mas maaga. Ang bawat sakripisyo ay may kapalit sa kanyang isipan—ang araw na makikita niyang naka-toga si Liza, may hawak na diploma.

Si Liza naman ay abala sa pag-aaral. Unti-unting nagbago ang mundo niya. Nakilala niya ang mga kaklaseng galing sa mayayamang pamilya, may sariling sasakyan, at walang iniintinding bayarin. Sa una, ikinukuwento niya kay Benjie ang lahat—ang mga proyekto, exam, at kaibigang bago. Ngunit habang tumatagal, nababawasan ang tawag, umiikli ang mensahe.

“Busy lang po,” madalas na paliwanag ni Liza kapag tinatanong siya ni Benjie kung bakit bihira na silang mag-usap.

“Okay lang,” sagot ni Benjie, kahit may kirot sa dibdib. “Mag-aral ka lang.”

Dumating ang huling taon ni Liza sa kolehiyo. Mas lalo siyang naging abala. May internship, may thesis, at may mga bagong kakilalang tila mas naiintindihan ang mundong ginagalawan niya ngayon. Isa sa mga ito ay si Adrian—isang lalaking galing sa mayamang pamilya, laging naka-polished na sapatos, at may planong negosyo pagkatapos ng graduation.

Hindi agad sinabi ni Liza kay Benjie ang tungkol kay Adrian. Sa una, kaibigan lang daw. Ngunit may mga gabing hindi na sumasagot si Liza sa tawag, at may mga araw na hindi na siya umuuwi sa dati niyang inuupahan.

Ramdam ni Benjie ang pagbabago, ngunit pinili niyang magtiwala. “Konting tiis na lang,” bulong niya sa sarili. “Magtatapos na siya.”

Dumating ang araw ng graduation. Naka-iron ang polo ni Benjie, at humiram pa siya ng sapatos sa kaibigan para maging disente. Hawak niya ang maliit na bouquet ng bulaklak na pinag-ipunan niya sa loob ng isang linggo. Sa gitna ng maraming magulang at pamilya, mag-isa siyang umupo, tahimik ngunit punong-puno ng pagmamalaki.

Nang tawagin ang pangalan ni Liza, tumayo si Benjie at palihim na nagpunas ng luha. Lahat ng pagod niya, lahat ng sakripisyo, tila nagkatotoo sa sandaling iyon.

Ngunit matapos ang seremonya, naghintay siya. Lumipas ang ilang minuto, naging isang oras. Nakita niya si Liza na masayang nakikipag-picture—ngunit hindi sa kanya. Kasama niya si Adrian at ang pamilya nito.

Nang sa wakas ay lumapit si Liza, wala ang ngiting dati niyang ipinapakita kay Benjie. May kaba sa kanyang mga mata.

“Benjie,” mahina niyang sabi. “Kailangan nating mag-usap.”

Parang may bumigat sa hangin.

“May trabaho na po ako,” patuloy ni Liza. “May offer… at kailangan kong mag-move on. Hindi na pareho ang mundo natin.”

Hindi agad nakaimik si Benjie. Hawak pa rin niya ang bulaklak, unti-unting nalalanta sa init.

“Pasensya na,” huling sabi ni Liza. “May nakilala akong mas… kaya akong bigyan ng kinabukasan.”

Hindi na niya binanggit ang pangalan, ngunit malinaw kay Benjie kung sino ang tinutukoy.

Nanatiling nakatayo si Benjie habang papalayo si Liza. Walang sigaw, walang eksena. Tahimik lang siyang lumunok ng sakit.

Sa gabing iyon, umuwi si Benjie sakay ng kanyang tricycle, mag-isa. Sa bawat ilaw ng poste na kanyang dinaanan, parang may alaala silang iniiwan sa likod. Ang pangarap na binuo niya para kay Liza ay natupad—ngunit hindi kasama ang kanyang sarili.

Hindi pa alam ni Benjie na ang sakit na iyon ang magiging simula ng isang bagong landas. Hindi pa niya alam na ang iniwang tricycle driver ay may kakayahang bumangon, magbago, at patunayan na ang halaga ng tao ay hindi nasusukat sa yaman.

Ito pa lamang ang unang kabanata ng kwento ng isang lalaking minahal nang tapat—at iniwan.