MILYONARYONG CEO NAGPANGGAP NA JANITOR SA SARILING KUMPANYA PARA SUBUKIN ANG MGA TAUHAN NYA DITO..

.
.
.

MILYONARYONG CEO NAGPANGGAP NA JANITOR SA SARILING KUMPANYA PARA SUBUKIN ANG MGA TAUHAN NIYA DITO

Sa gitna ng Makati skyline, nakatayo ang isa sa pinakamabilis lumaking kumpanya sa larangan ng teknolohiya—ang Aurelio Global Solutions. Isang kumpanyang nagsimula lamang sa maliit na opisina sa Quezon City, ngunit ngayon ay may higit limang daang empleyado at sangay sa iba’t ibang bansa.

Sa likod ng tagumpay na ito ay si Sebastian Aurelio.

Isang bilyonaryong CEO na bihirang makita ng karamihan sa kaniyang mga tauhan.

Tahimik.

Mapagmasid.

At may kakaibang paraan ng pamumuno.

Ngunit isang Lunes ng umaga, may isang bagong janitor ang dumating sa gusali.

Payat.

Medyo nakayuko.

May suot na lumang polo at kupas na pantalon.

Ang pangalan niya sa ID ay Mang Basti.

Walang nakaalam na ang simpleng janitor na iyon ay ang mismong may-ari ng kumpanyang pinapasukan nila.

Kabanata 1: Ang Desisyon

Tatlong linggo bago ang kakaibang Lunes na iyon, nakaupo si Sebastian sa kaniyang pribadong opisina sa ika-35 palapag.

Sa harap niya ay mga ulat.

May ilang reklamo tungkol sa toxic work culture.

May anonymous email na nagsasabing may ilang manager na nangmamaliit ng rank-and-file.

May isa ring nagsabi na may diskriminasyon laban sa mga contractual employees.

Pinikit ni Sebastian ang kaniyang mga mata.

Lumaki siya sa hirap.

Ang kaniyang ama ay isang jeepney driver.

Ang kaniyang ina ay naglalaba sa kapitbahay.

Alam niya ang pakiramdam na maliitin.

At hindi niya hahayaang mangyari iyon sa sarili niyang kumpanya.

Tinawag niya ang kaniyang executive assistant.

“Luna.”

“Yes, Sir?”

“Gusto kong subukan ang isang bagay. Walang makakaalam. Kahit ikaw.”

Napatigil si Luna.

“Ano po iyon, Sir?”

Ngumiti si Sebastian.

“Magiging janitor ako.”

Kabanata 2: Ang Unang Araw

Alas-sais ng umaga nang pumasok si Mang Basti sa lobby ng Aurelio Global.

May hawak siyang mop at timba.

Ang guard na si Rudy ang unang sumalubong.

“Uy, bago ka ba?”

“Oo, iho,” sagot ni Mang Basti, medyo paos ang boses.

“Sa maintenance ka?”

“Oo. Dito raw ako itatalaga.”

Tinapik siya ni Rudy sa balikat.

“Sige, pre. Mabait naman karamihan dito. Basta huwag ka lang magpapansin sa mga boss. Mataas tingin ng ilan sa sarili nila.”

Ngumiti si Mang Basti.

“Salamat sa payo.”

Sa loob ng lobby, nagsimula siyang maglinis.

May ilang empleyadong dumaan.

May bumati.

May hindi man lang tumingin.

May isa pang halos masagi siya.

“Hoy! Ingat ka naman! Nakakalat yang tubig mo!”

“Pasensya na po,” mahinahong sagot ni Mang Basti.

Lumakad palayo ang lalaki nang hindi man lang lumingon.

Isinulat ni Sebastian sa maliit na notebook sa kaniyang bulsa:

Employee ID 2047 – Disrespectful behavior.

Kabanata 3: Ang Manager

Bandang alas-nuwebe ng umaga, dumating si Mark Villanueva, ang isa sa mga senior managers.

Matalino.

Magaling magsalita.

Ngunit may reputasyon sa pagiging istrikto.

Habang nagmomop si Mang Basti sa hallway, dumaan si Mark.

“Hoy, ikaw.”

“Opo?”

“Linisin mo muna yung CR sa floor ko. May meeting ako mamaya. Ayokong may amoy doon.”

“Sige po, Sir.”

Pagpasok ni Mang Basti sa CR, may nakita siyang nakadikit na papel sa pader.

Isang anonymous note.

“Sana marunong din kayong gumalang sa amin.”

Napahinto siya.

Hindi niya agad tinanggal ang papel.

Sa halip, inilagay niya ito sa kaniyang bulsa.

Makalipas ang ilang minuto, pumasok si Mark.

“Bakit ang tagal mo?”

“Nililinis ko po mabuti, Sir.”

“Bilis-bilisan mo. Hindi kita binabayaran para magpahinga.”

Tahimik lang si Mang Basti.

Isinulat niya sa notebook:

Mark V. – Uses demeaning language.

Kabanata 4: Ang Intern

Sa cafeteria, habang pinupunasan niya ang mesa, may isang dalagang lumapit.

“Kuya, salamat ha. Linis palagi ng area dito.”

Ngumiti si Mang Basti.

“Salamat din, hija.”

“Ako po si Carla. Intern lang dito.”

Napansin niya ang pagod sa mukha ng dalaga.

“Okay ka lang ba?”

Napabuntong-hininga si Carla.

“Medyo po. Yung supervisor ko kasi, pinapagawa lahat sa akin. Kahit hindi naman sakop ng trabaho ko.”

“Sinabi mo na ba?”

“Natatakot po ako. Baka hindi ako maregular.”

Tahimik na tumango si Mang Basti.

“Anak, tandaan mo. Ang trabaho, hindi dapat ginagawang pang-aabuso.”

Hindi alam ni Carla kung bakit, pero parang may bigat ang sinabi ng janitor.

Kabanata 5: Ang Security Guard

Kinagabihan, nakita ni Mang Basti si Rudy na nakaupo sa gilid ng parking area.

Pagod na pagod.

“Oy, iho. Hindi ka pa umuuwi?”

“Overtime po. Kulang kasi kami sa tao.”

“Binabayaran ka ba sa overtime?”

Napakamot si Rudy.

“Minsan po delayed.”

Isang linggo nang ganoon.

Isinulat muli ni Sebastian sa notebook:

Security – Overtime pay issue.

Kabanata 6: Ang HR

Sa ikalawang linggo ng kaniyang “janitor experiment,” nagdesisyon si Mang Basti na subukin ang HR.

Lumapit siya sa front desk.

“Ma’am, pwede po ba magtanong?”

“Ano po iyon?”

“Yung overtime po namin sa maintenance, kailan po binibigay?”

Napatingin sa kaniya ang HR staff mula ulo hanggang paa.

“Janitor ka lang, di ba? Dapat sa supervisor mo ka nagtatanong.”

“Sinabi ko na po, pero sabi niya sa HR daw po.”

Napairap ang babae.

“Hintayin mo na lang. Next!”

Walang simpatya.

Walang malasakit.

Isinulat ni Sebastian:

HR – Poor response to rank-and-file concern.

Kabanata 7: Ang Board Meeting

Makalipas ang tatlong linggo, nagpa-schedule si Sebastian ng biglaang town hall meeting.

Lahat ng empleyado ay required dumalo.

Nagbulungan ang mga tao.

“May balita ka ba?”

“May retrenchment ba?”

“Bakit biglaan?”

Sa stage, nakatayo si Luna.

“Please welcome our CEO.”

Tahimik ang bulwagan.

Lumakad papunta sa gitna ng entablado si Mang Basti.

Natahimik ang lahat.

“Anong ginagawa ng janitor diyan?” bulong ng isa.

Dahan-dahang hinubad ni Mang Basti ang lumang polo.

Sa ilalim nito ay isang maayos na suit.

Tinanggal niya ang pekeng ID.

At ngumiti.

“Ako si Sebastian Aurelio.”

Parang may sumabog na bomba sa loob ng silid.

Kabanata 8: Ang Pagbubunyag

Tumikhim si Sebastian.

“Tatlong linggo akong naging janitor dito.”

Nagkatinginan ang mga tao.

“Gusto kong makita kung paano ninyo tratuhin ang mga taong nasa ibaba ng inyong posisyon.”

Lumabas ang projector.

Isang video ang pinakita.

Mga eksenang nakunan ng CCTV.

Ang pagtaboy.

Ang paninigaw.

Ang pagmamaliit.

Kitang-kita si Mark.

Kitang-kita ang HR staff.

Kitang-kita ang lalaking halos makasagi kay Mang Basti.

Namula ang mukha ng ilan.

“Sa tatlong linggong iyon,” pagpapatuloy ni Sebastian, “mas marami akong natutunan kaysa sa sampung taon kong pagiging CEO.”

Tumingin siya kay Carla.

“May mga empleyado ditong inaabuso ang interns.”

Tumingin siya kay Rudy.

“May mga overtime na hindi nababayaran.”

Tumingin siya sa HR.

“May mga reklamo na binabalewala.”

Kabanata 9: Ang Mga Desisyon

Hindi sumigaw si Sebastian.

Hindi nagwala.

Ngunit ang bawat salita niya ay parang martilyo.

“Simula ngayon, may pagbabago.”

    Ang lahat ng overtime ay awtomatikong ire-release kada linggo.

    Magkakaroon ng anonymous reporting system na direktang papasok sa CEO’s office.

    Ang mga manager na mapapatunayang nang-aabuso ay tatanggalin.

“Mark Villanueva.”

Tumayo ang manager.

“Effective immediately, you are suspended pending investigation.”

Napatungo si Mark.

“HR department will undergo restructuring.”

Namumutla ang HR staff.

“Carla.”

Natulala ang dalaga.

“Yes, Sir?”

“Simula bukas, ikaw ang bagong assistant ng Operations Director. I saw your dedication.”

Napaluha si Carla.

Kabanata 10: Ang Aral

Pagkatapos ng meeting, isa-isang lumapit ang mga empleyado kay Sebastian.

May humingi ng tawad.

May umiyak.

May nangakong magbabago.

Si Rudy ang unang yumakap sa kaniya.

“Sir… pasensya na kung minsan hindi ko kayo napansin.”

Ngumiti si Sebastian.

“Iho, ikaw ang isa sa mga unang gumalang sa akin.”

Lumapit din si Carla.

“Sir, bakit niyo po ginawa ito?”

Tumingin si Sebastian sa mga tao sa paligid.

“Dahil ang tunay na lider, hindi natatakot makita ang katotohanan.”

Epilogo

Makalipas ang anim na buwan, nagbago ang kultura ng Aurelio Global Solutions.

Mas naging bukas ang komunikasyon.

Mas naging maayos ang trato sa bawat isa.

Ang mga janitor, guard, at interns ay tinrato nang may respeto.

At tuwing may bagong empleyado, may kuwento silang naririnig.

Kuwento ng isang CEO na minsang nagmop ng sahig.

Na minsang sinigawan.

Na minsang minamaliit.

Pero sa huli, pinatunayan na ang tunay na kapangyarihan ay hindi nasa posisyon.

Nasa puso.

At sa kakayahang makita ang halaga ng bawat tao.

Si Sebastian Aurelio ay nanatiling CEO.

Ngunit sa tuwing may bagong janitor na pumapasok sa kumpanya, lagi siyang bumababa sa lobby.

Nakikipagkamay.

At nagsasabing—

“Welcome. Dito, pantay-pantay tayo.”

At sa bawat salitang iyon, alam ng lahat—

Hindi na kailangang magpanggap pa ang isang lider.

Dahil ang respeto ay hindi sinusubok.

Ito ay ipinapakita.