Mafya Babasının İkizleri Felçli Doğmuştu Ve Konuşamıyordu — Hizmetçiyi Öyle Görünce Dondu Kaldı

Seattle’da yağmur asla gerçekten temizlemezdi. Sadece kiri daha kaygan, daha sinsice yayılır hale getirirdi. Şehir griydi; gökyüzü, sokaklar ve insanların niyetleri aynı renkteydi. Bu gri şehrin en karanlık köşesinde tek bir isim fısıltıyla anılırdı: Dominik Sterling.

Ona Demir Kral derlerdi.

Resmiyette dev bir lojistik şirketinin sahibiydi. Liman taşımacılığından uluslararası nakliyeye kadar uzanan bir imparatorluğu vardı. Gayriresmî dünyada ise kıyı hattındaki suç ağlarının görünmeyen patronuydu. Politikacılar onunla yemek yer, yargıçlar onun adını dosyalarda görmezden gelirdi. Düşmanları ya ortadan kaybolur ya da taraf değiştirirdi.

Ama Sterling malikanesinin kalın duvarları içinde Dominik’in hükmedemediği bir şey vardı.

Dört yıl önce doğan ikizleri, Leo ve Mia.

Çocuklar sessizdi. Doğdukları günden beri neredeyse hiç hareket etmemişlerdi. Doktorlar omurilik kas atrofisi teşhisi koymuş, umut verici hiçbir şey söylememişti. “İlerleyici,” demişlerdi. “Geri dönüşü yok.”

Dominik dünyanın yarısını satın alabilecek güçteydi. Ama çocuklarının parmaklarını bile kıpırdatamaması karşısında çaresizdi.

Karısı Kasandra ise bu çaresizliği bir utanç olarak görüyordu.

Kasandra Valente, rakip bir ailenin kızıydı. Bu evlilik aşk değil, stratejiydi. İki hanedan arasındaki savaşı bitiren bir anlaşma. Kasandra güzeldi, soğuktu ve kusursuz görünmeyi severdi. Ancak çocuklar doğduktan sonra bebek odasına gitmeyi neredeyse tamamen bırakmıştı.

“Onlara bakmak beni depresyona sokuyor,” demişti bir akşam, aynada elmas küpelerini düzeltirken. “Belki İsviçre’deki özel merkeze göndeririz. Sessizce yaşarlar.”

Dominik o gün hiçbir şey söylememişti. Ama içindeki bir şey kırılmıştı.

Yeni dadı ajans tarafından gönderildiğinde kimse fazla dikkat etmedi. Dosyada adı Sarah Jenkins olarak geçiyordu. Referansları zayıftı ama temiz bir geçmiş kaydı vardı. İnce yapılı, solgun tenli, kahverengi gözlü sıradan bir genç kadındı.

En azından ilk bakışta.

Dominik onu ilk kez çocuk odasının kapısında gördü. O gece eve erken dönmüştü. Doktor Aris Thorn’la yaptığı telefon görüşmesi hâlâ kulaklarında çınlıyordu.

“Kas yoğunluğu daha hızlı düşüyor, Bay Sterling. Konuşma ihtimali neredeyse yok.”

Dominik telefonu kapattıktan sonra viski bardağını şömineye fırlatmıştı. Camın parçalanma sesi evin sessizliğini yarmıştı.

Çocuk odasının önünden geçerken bir melodi duydu. Yumuşak, eski bir ninni. Kapı aralıktı.

Sarah, Mia’nın beşiğine eğilmişti. Küçük kızın gevşek kolunu avuçlarına almış, bileğini ritmik ve dikkatli hareketlerle masaj yapıyordu. Ama bu sıradan bir masaj değildi. Dokunuşları bilinçli, belirli noktalara baskı uygulayan, neredeyse cerrahi bir hassasiyet taşıyordu.

“Acıyor, biliyorum,” diye fısıldadı. “Ama engel derinde. Onu uyandırmamız gerek.”

Dominik’in kaşları çatıldı.

Engel mi?

Sarah başını kaldırdığında onu kapıda gördü. Şaşırdı ama geri çekilmedi.

“Ne yapıyorsunuz?” diye sordu Dominik.

“Kasları uyarıyorum, efendim. Kullanılmayan kaslar daha hızlı ölür.”

Yalan söylüyordu. Dominik bunu hissedebiliyordu. Ama o an Mia’nın yanaklarında gördüğü hafif pembelik dikkatini dağıttı. Çocuk, ilk kez gözleriyle bir noktaya odaklanmış gibiydi.

O gece Dominik uyumadı. Güvenlik sistemine erişip Sarah’nın geçmişini daha derinlemesine araştırdı. Standart arama sonuç vermedi. Ama yüz tanıma algoritmasını genişlettiğinde ekran dondu.

Başka bir isim çıktı.

Anastasya Romanov.

Beş yıl önce Rusya’da bir patlamada öldüğü bildirilen bir biyokimyager. Yeraltı örgütü “Kızıl Çember” ile bağlantılı. Nadir nörotoksinler ve panzehirler üzerine uzman.

Dominik ekranı uzun süre izledi.

Çocukları genetik bir hastalık yüzünden mi felçliydi?

Yoksa…

Ertesi gece, saat üçte, Dominik yeniden çocuk odasının önündeydi. Bu kez kapı kapalıydı ama içeriden garip bir ses geliyordu. Ağlama değil. Zorlanmış nefes.

Silahını çekip kapıyı araladı.

Oda loştu. Yerde bir yoga matı seriliydi. Leo matın üzerinde yatıyor, Sarah — ya da Anastasya — dizlerinin üzerinde onun arkasında duruyordu.

“İt, Leo,” dedi kararlı bir sesle. “Yanıyor, biliyorum. Ama yanma, iyileşmenin işareti.”

Küçük cam bir şişeden keskin kokulu bir sıvı çıkardı, ellerine sürdü ve Leo’nun omurgasına hızlı, sert hareketlerle uyguladı.

Sonra oldu.

Leo’nun sırtı kasıldı.

Ve boğuk bir ses çıktı.

“Anne…”

Dominik’in kalbi duracak gibi oldu.

Dört yıldır tek kelime etmeyen oğlu konuşmuştu.

Sarah gözlerini kapattı. “Ben buradayım,” diye fısıldadı. “Nefes al.”

Dominik geri çekildi. O an müdahale etmedi. Ama artık emindi.

Çocukları hasta değildi.

Zehirlenmişlerdi.

.
.

Aşağıda hikâye, akıcı ve bütünlüklü bir roman anlatımı şeklinde, Türkçe olarak yeniden yazılmıştır.

Ona Demir Kral derlerdi.

Ama Sterling malikanesinin kalın duvarları içinde Dominik’in hükmedemediği bir şey vardı.

Dört yıl önce doğan ikizleri, Leo ve Mia.

Dominik dünyanın yarısını satın alabilecek güçteydi. Ama çocuklarının parmaklarını bile kıpırdatamaması karşısında çaresizdi.

Karısı Kasandra ise bu çaresizliği bir utanç olarak görüyordu.

“Onlara bakmak beni depresyona sokuyor,” demişti bir akşam, aynada elmas küpelerini düzeltirken. “Belki İsviçre’deki özel merkeze göndeririz. Sessizce yaşarlar.”

Dominik o gün hiçbir şey söylememişti. Ama içindeki bir şey kırılmıştı.

En azından ilk bakışta.

Dominik onu ilk kez çocuk odasının kapısında gördü. O gece eve erken dönmüştü. Doktor Aris Thorn’la yaptığı telefon görüşmesi hâlâ kulaklarında çınlıyordu.

“Kas yoğunluğu daha hızlı düşüyor, Bay Sterling. Konuşma ihtimali neredeyse yok.”

Dominik telefonu kapattıktan sonra viski bardağını şömineye fırlatmıştı. Camın parçalanma sesi evin sessizliğini yarmıştı.

Çocuk odasının önünden geçerken bir melodi duydu. Yumuşak, eski bir ninni. Kapı aralıktı.

“Acıyor, biliyorum,” diye fısıldadı. “Ama engel derinde. Onu uyandırmamız gerek.”

Dominik’in kaşları çatıldı.

Engel mi?

Sarah başını kaldırdığında onu kapıda gördü. Şaşırdı ama geri çekilmedi.

“Ne yapıyorsunuz?” diye sordu Dominik.

“Kasları uyarıyorum, efendim. Kullanılmayan kaslar daha hızlı ölür.”

Yalan söylüyordu. Dominik bunu hissedebiliyordu. Ama o an Mia’nın yanaklarında gördüğü hafif pembelik dikkatini dağıttı. Çocuk, ilk kez gözleriyle bir noktaya odaklanmış gibiydi.

Başka bir isim çıktı.

Anastasya Romanov.

Beş yıl önce Rusya’da bir patlamada öldüğü bildirilen bir biyokimyager. Yeraltı örgütü “Kızıl Çember” ile bağlantılı. Nadir nörotoksinler ve panzehirler üzerine uzman.

Dominik ekranı uzun süre izledi.

Çocukları genetik bir hastalık yüzünden mi felçliydi?

Yoksa…

Ertesi gece, saat üçte, Dominik yeniden çocuk odasının önündeydi. Bu kez kapı kapalıydı ama içeriden garip bir ses geliyordu. Ağlama değil. Zorlanmış nefes.

Silahını çekip kapıyı araladı.

Oda loştu. Yerde bir yoga matı seriliydi. Leo matın üzerinde yatıyor, Sarah — ya da Anastasya — dizlerinin üzerinde onun arkasında duruyordu.

“İt, Leo,” dedi kararlı bir sesle. “Yanıyor, biliyorum. Ama yanma, iyileşmenin işareti.”

Küçük cam bir şişeden keskin kokulu bir sıvı çıkardı, ellerine sürdü ve Leo’nun omurgasına hızlı, sert hareketlerle uyguladı.

Sonra oldu.

Leo’nun sırtı kasıldı.

Ve boğuk bir ses çıktı.

“Anne…”

Dominik’in kalbi duracak gibi oldu.

Dört yıldır tek kelime etmeyen oğlu konuşmuştu.

Sarah gözlerini kapattı. “Ben buradayım,” diye fısıldadı. “Nefes al.”

Dominik geri çekildi. O an müdahale etmedi. Ama artık emindi.

Çocukları hasta değildi.

Zehirlenmişlerdi.

Sabah kahvaltısında Kasandra’nın elleri hafif titriyordu.

“O hizmetçiyi sevmiyorum,” dedi. “Çok fazla zaman geçiriyor bebek odasında.”

“Kalacak,” dedi Dominik sakin ama kesin bir sesle.

Kasandra gözlerini kıstı. “Ona fazla güveniyorsun.”

Dominik hiçbir şey söylemedi. Ama o gün güvenlik şefine emir verdi: Kasandra’nın telefonları izlenecek, hareketleri takip edilecekti.

Akşam Anastasya’yı çocuk odasında köşeye sıkıştırdı.

“Gerçek adın ne?” diye sordu.

Anastasya uzun süre sustu. Sonra başını kaldırdı.

“Anastasya Romanov.”

“Çocuklarım hasta değil, değil mi?”

“Hayır. Onlara ağır metal bazlı bir nöroparalitik ajan veriliyor. Doz düşük ama sürekli. Genetik hastalığı taklit ediyor.”

Dominik’in içi buz kesti.

“Kim?”

Anastasya cevap vermedi. Sadece gözleri kapıya kaydı.

Dominik’in nefesi ağırlaştı.

Kasandra.

Plan basitti ve tehlikeliydi.

Herkes Dominik’in yeni dadıyla ilişki yaşadığını düşünecekti. Bu sayede çocuk odasına girişler kontrol altına alınacak, kapılar kilitlenecek, tedavi gizlice sürdürülecekti.

Anastasya ağır bir rejim başlattı. Şelasyon ajanları, yoğun fiziksel uyarım, acı verici terapi seansları…

Leo’nun parmakları kıpırdamaya başladı.

Mia göz teması kuruyor, heceleri taklit ediyordu.

Ama Kasandra şüphelenmişti.

Bir gece, fırtınanın ortasında, Dominik galadayken alarm çaldı.

Bebek odası boştu.

Silas yerde baygındı.

“Bayan Sterling çocukları aldı,” dedi kanlı dudaklarıyla.

Tekne evi.

Yağmur yüzlerine çarparken uçurumdan aşağı koştular. Rıhtıma vardıklarında manzara bir kabustu.

Kasandra, iki çocuğu suyun üzerinde tutuyordu.

“Onlar yok olmalıydı!” diye çığlık attı. “Varis olmamalılar!”

Muhafızlar silah çekti.

Dominik ateş etti.

Anastasya bıçakla saldırdı.

Kaos içinde Kasandra dengesini kaybetti. Leo son bir güçle annesinin kolyesine tutundu. Ağırlık onları birlikte suya çekti.

Dominik düşünmeden atladı.

Soğuk su ciğerlerini yaktı.

Mia’yı yakaladı. Anastasya Leo’yu teknenin altından çekip çıkardı.

Kasandra kaybolmuştu.

Sadece inci taneleri yüzüyordu.

Valente ailesi savaşı başlattı. Paralı askerler, suikastçılar…

Ama Greyone’daki saldırı ters tepti. Anastasya, kimya bilgisiyle saldırganları durdurdu. Leo o gece ilk kez kendi başına ayağa kalktı ve katile “Çık dışarı!” diye bağırdı.

Dominik o an anladı.

Bu çocuklar artık kurban değildi.

Savaşçılardı.

Aylar sonra malikanede güneş vardı.

Leo yürüteçle adım atıyordu. Mia kitap okuyordu.

Anastasya’nın omzundaki yara iyileşmişti.

Dominik balkonda yüzük kutusunu açtı.

Siyah elmaslarla çevrili koyu kırmızı bir yakut.

“Benimle evlen,” dedi.

Anastasya gözleri dolarak gülümsedi.

“Evet.”

Altı yıl sonra…