Sa mundong mapanghusga, madalas nating makalimutan ang tunay na halaga ng mga taong nagbibigay sa atin ng lahat. Ito ang kuwento ni Andoy at ng kanyang ama na si Tatang Isko, isang paalala na ang pag-ibig ng magulang ay walang hangganan at hindi dapat ikahiya.

Ang Tahimik na Tagapagtaguyod
Si Tatang Isko ay isang lalaking hinubog ng hirap. Sa kabila ng pagiging kargador at construction worker, ang tanging layunin niya ay ang mapagtapos ang anak na si Andoy. Ang kanyang mga kamay ay magaspang at puno ng kalyo, mga bakas ng sakripisyong ginawa niya upang matiyak na may baon at matrikula ang kanyang anak.

Ang Mapait na Katotohanan ng Hiya
Habang umaangat si Andoy sa paaralan, unti-unti siyang nilamon ng hiya. Ikinahiya niya ang kupas na polo at lumang sapatos ng ama sa harap ng kanyang mga kaklaseng mayayaman. Sa gitna ng isang parangal, itinatwa pa ni Andoy ang sariling ama, sinabing “kakilala” lamang niya ito upang hindi mapagtawanan ng iba.

Ang Pagmulat at Pagsisisi
Sa tulong ni Mang Doro, nalaman ni Andoy ang mga lihim na paghihirap ni Tatang Isko—ang mga gabing hindi ito kumakain at ang pagtatrabaho nito kahit may sakit para lamang sa kanyang pag-aaral. Ang natagpuang liham ng ama na humihingi ng paumanhin sa pagiging mahirap ay tuluyang nagpadurog sa puso ni Andoy.

Ang Tunay na Parangal
Makalipas ang ilang taon, hindi na ikinubli ni Andoy ang kanyang ama. Sa isang malaking pagtitipon kung saan siya ay naging panauhing pandangal, buong pagmamalaki niyang itinuro si Tatang Isko sa harap ng lahat. Ibinigay niya ang lahat ng papuri sa taong nagturo sa kanya ng pinakamahalagang aral sa buhay: ang dangal ay hindi nasusukat sa diploma kundi sa tapat na sakripisyo.

Mahalagang Aral: Huwag mong ikahiya ang iyong pinagmulan, sapagkat ang pagod at dusa ng iyong mga magulang ang nagsilbing tulay upang marating mo ang iyong kinaroroonan ngayon. Ang tunay na yaman ay ang paggalang at pagmamahal na ibinalik natin sa kanila bago pa maging huli ang lahat.