Bu Aile Fotoğrafına Dikkatli Bakın: Koca Karısının Elini Neden Bu Kadar Sıkı Tutuyor?

.

Gölgedeki Aile

Akdeniz Sokak’ta bulunan o eski apartman, İstanbul’un kalabalığına rağmen her zaman biraz daha sessiz görünürdü. Sokağın diğer binaları yenilenmiş, boyanmış ve modern camlarla kaplanmıştı. Ama bu apartman… sanki zamanın içinde unutulmuştu. Sararmış duvarları, paslı balkon korkulukları ve dar giriş kapısıyla insanın içine hafif bir huzursuzluk verirdi.

Emre Yalçın bu binaya taşınalı henüz iki hafta olmuştu.

Üniversiteden yeni mezun olmuş, bir gazetede stajyer muhabir olarak çalışmaya başlamıştı. Maaşı çok yüksek değildi ama şehrin merkezine yakın bu küçük daireyi bulduğu için kendini şanslı sayıyordu.

İlk birkaç gün her şey normaldi. Sabahları erkenden çıkıyor, akşamları geç dönüyordu. Komşularını pek görmemişti. Apartman sessizdi, hatta fazla sessizdi.

Ama üçüncü gün, her şey değişmeye başladı.

O akşam işten döndüğünde apartmanın girişinde yerde eski bir fotoğraf buldu.

Fotoğraf sararmıştı. Köşeleri kıvrılmış, yüzeyi çizilmişti. Emre önce önemsemedi. Ama yine de eğilip fotoğrafı aldı.

Fotoğrafta bir aile vardı.

Anne, baba ve yaklaşık sekiz yaşlarında bir kız çocuğu.

Ama fotoğrafın garip bir yanı vardı.

Anne ile baba gülümsüyordu. Küçük kız da gülümsüyordu. Fakat kızın gözleri… kameraya değil, sanki fotoğrafı çeken kişinin arkasındaki bir şeye bakıyordu.

Emre fotoğrafa biraz daha dikkatli baktı.

Kızın gözlerinde korku vardı.

Sanki gülümsemeye zorlanmış gibiydi.

Fotoğrafın arkasını çevirdi.

Arkasında solmuş mürekkeple yazılmış bir tarih vardı:

1998

Ve tek bir kelime:

“Unutma.”

Emre kaşlarını çattı.

“Garip,” diye mırıldandı.

Fotoğrafı cebine koydu ve merdivenlerden yukarı çıktı.

Ama o gece fotoğrafı düşünmeden uyuyamadı.

.
.

Ertesi gün Emre apartman yöneticisini bulmaya karar verdi.

Alt katta oturan yaşlı bir kadın vardı. Adı Fatma Hanım’dı. Apartmanın en eski sakini olduğu söyleniyordu.

Kapısını çaldı.

Kapı yavaşça açıldı.

Fatma Hanım küçük, zayıf ve oldukça yaşlı bir kadındı. Gözleri griydi ve sanki sürekli bir şeyleri dikkatle inceliyormuş gibi bakıyordu.

“Buyur evladım?”

Emre nazikçe gülümsedi.

“Ben yeni taşındım. Üst kattaki dairede kalıyorum. Dün girişte bir fotoğraf buldum. Belki buraya ait olabilir diye düşündüm.”

Fotoğrafı uzattı.

Fatma Hanım fotoğrafı görünce bir an dondu.

Yüzündeki renk soldu.

Eli hafifçe titredi.

“Bunu nerede buldun?”

“Girişte yerdeydi.”

Kadın birkaç saniye fotoğrafa baktı.

Sonra hızlıca geri verdi.

“Ben bilmiyorum.”

Ama sesinde açık bir gerginlik vardı.

Emre bunu fark etti.

“Fotoğraftaki insanları tanıyor musunuz?”

Fatma Hanım kapıya biraz daha yaslandı.

Sonra yavaşça konuştu.

“Bu apartmanda eskiden bir aile yaşıyordu.”

Emre dikkat kesildi.

“Anne, baba ve küçük bir kız.”

“Ne oldu onlara?”

Fatma Hanım birkaç saniye sessiz kaldı.

Sonra fısıldar gibi konuştu.

“Bir gece… kayboldular.”

Emre şaşırdı.

“Kayboldular mı?”

“Evet.”

“Polis?”

“Geldi.”

“Bulamadılar mı?”

Fatma Hanım başını yavaşça salladı.

“Hayır.”

Emre meraklanmıştı.

“Ne zaman oldu bu?”

Kadın fotoğrafın tarihine baktı.

“1998.”

Emre’nin sırtından hafif bir ürperti geçti.

Aynı tarih.

O gece Emre internette araştırma yaptı.

Eski gazete arşivlerini karıştırdı.

Ve sonunda küçük bir haber buldu.

“Akdeniz Sokak’ta gizemli kayboluş.”

Haberde şöyle yazıyordu:

Bir aile, hiçbir iz bırakmadan ortadan kaybolmuştu.

Evlerinde kavga izi yoktu.

Kapı kilitliydi.

Ama aile yoktu.

En tuhaf detay ise küçük kızın odasında bulunmuştu.

Duvara kırmızı kalemle yazılmış bir cümle:

“O geri geldi.”

Emre ekranı kapattı.

Kalbi biraz daha hızlı atıyordu.

Tam o sırada…

Üst kattaki tavandan bir ses geldi.

Birinin yürüdüğü gibi.

Ama Emre üst katta kimsenin yaşamadığını biliyordu.

Çünkü o kat boştu.

Yavaşça tavana baktı.

Ses tekrar geldi.

Tık.

Tık.

Tık.

Sanki küçük ayaklar yürüyordu.

Emre kendini sakinleştirmeye çalıştı.

“Eski bina,” diye düşündü. “Ahşap ses yapıyordur.”

Ama ses durmadı.

Daha da garip bir şey oldu.

Ses… dairenin içinde dolaşıyordu.

Koridorda.

Sonra mutfağa doğru.

Sonra tekrar salona.

Emre nefesini tuttu.

Ve o anda…

Kapının altından bir gölge geçti.

Küçük bir gölge.

Sanki bir çocuk kapının önünden geçmişti.

Emre yavaşça kapıya yürüdü.

Kapıyı açtı.

Koridor boştu.

Ama yerde bir şey vardı.

Eski bir kırmızı kalem.

Emre kalemi aldı.

Ve birden duvardaki aynaya baktı.

Arkasında… bir şey hareket etti.

Hızla döndü.

Kimse yoktu.

Ama aynaya tekrar baktığında kalbi duracak gibi oldu.

Çünkü aynada, koridorun sonunda küçük bir kız duruyordu.

Sekiz yaşlarında.

Aynı fotoğraftaki kız.

Başını hafifçe eğmişti.

Gözleri karanlıktı.

Ve yavaşça fısıldadı:

“Beni buldun.”

Sonra kayboldu.

Emre birkaç saniye donup kaldı.

Kalbi deli gibi atıyordu.

“Bu imkansız,” diye fısıldadı.

Ama yerde hâlâ kırmızı kalem vardı.

Ve duvarda… yeni yazılmış bir cümle.

Kırmızı kalemle.

“Unutma.”

Emre yavaşça geriye doğru bir adım attı.

Bir şey anladı.

Bu apartman sadece eski değildi.

Burada bir şey… hâlâ yaşıyordu.

Ve o şey…

Onu fark etmişti.