8 Yıl Sonra! Mezardaki Ayakkabıları Suçlu mu Bıraktı?

8 Yıl Sonra Gelen Gerçek: Kırmızı Ayakkabılar

1994 yılının Eylül ayı… Adana’nın sıcağı hâlâ yazdan kalma bir inatla sokaklara çökmüştü. Hava ağırdı, asfalt kokuyordu, insanlar gölgeleri kovalarcasına yürüyordu. O yıllarda hayat bugünkü kadar hızlı değildi. İnternet yoktu, cep telefonları nadirdi. İnsanlar birbirine daha yakındı ama bazı kayıplar, bazı acılar yine de sessizce yaşanırdı.

Zeynep Arslan, 32 yaşında bir Türk edebiyatı öğretmeniydi. Çukurova Üniversitesi’nde ders verirdi. Öğrencileri onu çok severdi. Çünkü o sadece ders anlatmaz, hayatı anlatırdı. Şiirleri bir ders gibi değil, bir his gibi aktarırdı.

Uzun kahverengi saçlarını her sabah özenle toplar, sade giyinir, gözlüğünün ardından dünyaya sakin bir bakışla bakardı.

Eşi Hakan Arslan ise bir inşaat mühendisiydi. Uzun boylu, güçlü yapılı ama kalbi yumuşak bir adamdı. 1987 yılında evlenmişlerdi. Yedi yıllık evlilikleri sevgiyle doluydu. Çocukları yoktu ama umutları vardı.

Zeynep’in bir de küçük kız kardeşi vardı: Ayşe. 28 yaşındaydı, hemşireydi. Ablasına hayrandı. Onu sadece bir abla değil, bir rehber olarak görürdü.

Kaybolduğu Gün

15 Eylül 1994, sıradan bir gün gibi başlamıştı.

Zeynep sabah erkenden kalktı. Kahvaltıyı hazırladı. Hakan’la birlikte çay içtiler, sohbet ettiler. Her şey her zamanki gibiydi.

Saat 08:00’de evden çıktı. Beyaz Renault 12’sine bindi ve üniversiteye doğru yola çıktı.

O gün dersleri normal geçti. Öğrencilerine Fuzuli’den, Yunus Emre’den bahsetti. Öğleden sonra toplantıya katıldı. Saat 18:00 civarında üniversiteden çıktı.

Onu en son meslektaşı Kemal Bey gördü.

Zeynep arabasına bindi, el salladı… ve gitti.

Bir daha da geri dönmedi.

Kayıp

Akşam saat 21:00 oldu.

Hakan sofrayı hazırlamıştı. Kuru fasulye yapmıştı. Ama Zeynep gelmemişti.

Bu, alışılmadık bir durumdu.

Telefon etti. Üniversiteyi aradı. Kimse açmadı. Ayşe’yi aradı. O da Zeynep’i görmemişti.

Saat ilerledikçe endişe büyüdü.

Gece yarısına doğru Hakan arabayla yola çıktı.

Ve sonra… onu buldu.

Zeynep’in arabası, sanayi bölgesine yakın ıssız bir yolda park halindeydi.

Kapı kilitli değildi.

Çanta içerideydi.

Anahtar kontakta duruyordu.

Ama Zeynep yoktu.

8 Yıllık Sessizlik

Polis geldi. Soruşturma açıldı. Ama hiçbir iz bulunamadı.

Ne kan vardı, ne mücadele izi.

Sanki Zeynep havaya karışmıştı.

Dosya zamanla kapatıldı.

“Gönüllü kayıp” denildi.

Ama Hakan inanmadı.

Ayşe inanmadı.

8 yıl boyunca aradılar.

Her yıl aynı soruyu sordular:

“Zeynep nerede?”

Kırmızı Ayakkabılar

15 Eylül 2002 sabahı…

Ayşe her zamanki gibi mezarlığa gitti. Ablası için yaptırılan sembolik mezara çiçek bırakacaktı.

Ama o gün bir şey farklıydı.

Mezarın yanında kahverengi bir paket vardı.

İçini açtı.

İki kırmızı ayakkabı çıktı.

Ve bir not.

“8 yıl önce korkunç bir hata yaptım.
Sessiz kaldım çünkü korktum.
Artık dayanamıyorum.
Eski iplik fabrikası, bodrum katı, güneydoğu köşe.
Allah affetsin beni.”

Ayşe’nin dünyası durdu.

.
.