Bu Köy Düğünü Fotoğrafındaki Gelin, Gerdek Gecesi Herkesi Katletti

.
.
.

Kara Duvağın Gölgesi

Doğu Anadolu’nun dağlarla çevrili, kışın aylarca yolları kapanan küçük bir köyü vardı. Haritalarda adı silik, hafızalarda daha da silik bir yer. İnsanlar burada doğar, büyür ve çoğu zaman aynı toprakta ölürdü. Dışarıdan gelen pek olmazdı. Gelen de fazla kalmazdı.

O köyde yıllardır anlatılan bir hikâye vardı.

Kimse yüksek sesle konuşmazdı ama herkes bilirdi.

“Düğün gecesi gelin ağlamazsa, köy ağlar,” derlerdi.

Zoraki Düğün

Meryem henüz on yedi yaşındaydı. İnce yüzlü, büyük gözlü, sessiz bir kızdı. Çocukluğundan beri dere kenarında kitap okur, dağlara bakarak hayaller kurardı. Ama hayaller bu köyde uzun sürmezdi.

Babası borçlanmıştı.

Borç para değildi sadece; onur, söz ve eski bir husumet de işin içindeydi. Çözüm olarak Meryem’i, köyün en varlıklı ailesinin oğlu Halil’e vermeye karar verdiler.

Halil otuz yaşındaydı. Sert bakışlı, az konuşan, içinde ne olduğu belli olmayan bir adam.

Meryem “istemiyorum” dediğinde evdeki hava buz kesmişti.

Annesi gözlerini kaçırdı. Babası duvara baktı.

Karar verilmişti.

Fısıltılar

Düğünden bir hafta önce köyde tuhaf bir sessizlik başladı.

Yaşlı kadınlar Meryem’in arkasından bakıyor, bir şey söyleyecekmiş gibi dudaklarını aralayıp vazgeçiyorlardı. Çocuklar bile evlerinin önünde eskisi gibi oynamıyordu.

Meryem bir gece su almak için avluya çıktığında komşu kadının sözlerini duydu:

“Yine olacak…”

“Bu sefer de mi?”

“Her zoraki gelin gibi…”

Meryem’in elleri titredi.

Ne olacaktı?

Düğün Günü

Düğün kalabalıktı. Davullar çalıyor, erkekler halay çekiyor, kadınlar zılgıt atıyordu. Ama o gürültünün içinde bile bir huzursuzluk vardı.

Meryem’in başına kırmızı duvak örtüldü.

Ağlamıyordu.

Gözleri kupkuruydu.

İçinde bir şey donmuştu sanki.

Yaşlı bir kadın yaklaşıp kulağına fısıldadı:

“Keşke ağlasaydın kızım…”

Meryem o an ilk kez korktu.

İlk Gece

Gelin odası eskiydi. Duvarlarda çatlaklar vardı. Rüzgâr pencere aralığından içeri sızıyor, mum alevini titretiyordu.

Halil içeri girdiğinde yüzünde tuhaf bir ifade vardı. Ne öfke ne mutluluk… Sanki bir beklenti.

“Annem demişti,” dedi alçak sesle, “zorla gelen gelin uğursuzluk getirir.”

Meryem cevap vermedi.

O gece köyün üzerinde kara bulutlar dolaştı. Rüzgâr aniden sertleşti. Köpekler aynı anda ulumaya başladı.

Sabaha karşı köyü sarsan bir çığlık duyuldu.

Sabah

Evden duman yükselmiyordu ama kapı açılmıyordu.

Komşular kapıyı kırdığında içeride ağır bir sessizlik vardı.

Halil yerde yatıyordu.

Meryem pencere kenarında oturmuş, dışarı bakıyordu.

Gözleri hâlâ kupkuruydu.

Kimse ne olduğunu anlayamadı.

Ama yaşlı kadınlardan biri dizlerine vurup fısıldadı:

“Yine başladı…”

Lanetin Hikâyesi

O gün köyün en yaşlısı konuştu.

Yıllar önce bu köyde zorla evlendirilen bir genç kız varmış. O da düğün gecesi ağlamamış. Sabah olduğunda evde felaket yaşanmış. Kimse ayrıntısını anlatmazmış ama o geceden sonra köyde bir inanış doğmuş:

Zorla evlenen ve içinde çığlık biriktiren her gelin, o çığlığı bir şekilde geri verirmiş.

Bazen bir hastalık olurmuş.

Bazen bir yangın.

Bazen açıklanamayan bir ölüm.

Köy bunu “lanet” diye anlatmış.

Ama yaşlı adam son cümleyi farklı kurdu:

“Bu lanet değil. Bu, zulmün geri dönüşü.”