“Adobo ng Demonyo: Biyuda sa Bulacan Niluto ang Sariling Apo—Benta sa Karinderya, Nilamon ng Bayan!”

Bulacan, isang tahimik na bayan na kilala sa malinamnam na adobo, biglang nilamon ng takot at tsismis. Isang balitang mas malansa pa sa dugo ang sumabog: may karinderyang nagbebenta ng adobong laman-tao—at ang mismong apo ng biyuda ang ginawang putahe. Ang kwento ay parang urban legend na ayaw mong paniwalaan, pero sa pagkakataong ito, totoo. At mas madilim pa sa gabi ng libing.

Si Lola Felicidad, 67, biyuda, tahimik, kilala bilang masipag at matipid. Sa karinderya niya sa gilid ng palengke, araw-araw pumipila ang mga tricycle driver, tindera, estudyante, at pulis. “Lasa ng adobo ni Lola, walang katulad!” sabi ng mga suki. Malambot, malasa, parang may sikreto. Hindi nila alam, ang sikreto ay hindi lang sa timpla—kundi sa mismong laman.

Ang apo ni Lola, si Junjun, 15, ulila, lumaki sa Lola mula pagkabata. Tahimik, mahiyain, pero minsan makulit. Isang araw, biglang nawala si Junjun. “Baka tumakas, baka sumama sa barkada,” sabi ng kapitbahay. Pero si Lola, hindi nagpaalam, hindi naghanap, hindi nag-iyak. Tahimik lang, parang walang nangyari.

Sa sumunod na linggo, biglang dumami ang adobo sa karinderya ni Lola. “Ma’am, bakit parang iba ang karne ngayon?” tanong ng isang suki. “Mas malambot, mas mapula.” Si Lola, ngiti lang ang sagot. “Special ngayon, bagong putahe.” Ang mga tao, walang takot, kain lang, sabay kwento. “Adobo ni Lola, parang may magic!”

Hanggang isang gabi, sumabog ang balita. Isang lasing na kapitbahay ang nakarinig ng kakaibang ingay mula sa bahay ni Lola. May amoy na hindi karaniwan—malansa, parang nasusunog na balat. Nang sumilip siya sa bintana, nakita si Lola, nagtatadtad ng karne, umiiyak, nagdarasal. “Patawarin mo ako, Junjun,” bulong niya, sabay tadtad ng buto. Nagsumbong ang lasing sa barangay, nagpadala ng tanod, naghalughog ng bahay.

Doon natagpuan ang mga buto, balat, at ilang parte ng katawan ni Junjun, nakatago sa ilalim ng lababo. Ang iba, nasa palayok, niluluto pa. Ang mga natirang karne, nakaplastik, handa nang ibenta kinabukasan. Ang mga tanod, nagsuka, nagtakbuhan. “Adobo ng tao! Adobo ng apo!” sigaw nila.

Agad dinakip si Lola. Sa presinto, hindi na siya nakapagsalita. Umiiyak lang, nanginginig, paulit-ulit na bulong: “Hindi ko alam ang ginagawa ko. Gutom na ako, wala nang pera, wala nang pag-asa.” Ang mga pulis, natulala, hindi makapaniwala. “Bakit mo nagawa ‘yon, Lola?” “Demonyo ang pumasok sa isip ko. Akala ko karne ng baboy, karne ng manok. Pero alam ko, laman ng apo ko iyon.”

Ang balita ay kumalat sa social media, TV, radyo, parang apoy sa dayami. #AdoboNgApo #KarinderyaNgLagim #BulacanCannibal Trending sa Twitter, Facebook, TikTok. Ang mga dating suki, nagsuka, nagkasakit, nagpa-check up sa ospital. Ang iba, nagdasal, nag-iyak, nagalit. “Hindi na kami kakain ng adobo kailanman!” “Paano nagawa ng Lola ang ganito?” “Bakit walang nakapansin?”

Ang mga eksperto, nagsalita: cannibalism, psychosis, extreme poverty. “Hindi normal ang ganitong krimen,” sabi ng psychiatrist. “Pero sa Pilipinas, kapag gutom, kapag desperado, may demonyong pwedeng pumasok sa isip.” Ang mga taga-Bulacan, hindi na makatulog. Ang karinderya ay sinara, tinaguriang “Karinderya ng Lagim.” Ang mga bata, takot dumaan sa harap. Ang mga matatanda, nagdasal ng exorcism. Ang mga pulis, nagbantay, nag-imbestiga, pero ang ebidensya ay malinaw: laman-tao, adobo, sariling apo.

Sa korte, si Lola ay walang depensa. “Patawarin niyo ako, hindi ko ginusto. Mahal ko ang apo ko, pero gutom, hirap, takot, demonyo—lahat naghalo.” Ang judge, natulala, hindi alam kung awa o galit ang dapat maramdaman. “Ito ang pinakamasahol na krimen na nakita ko,” sabi niya. “Hindi lang pagpatay, kundi paglapastangan sa sariling dugo.”

Ang kwento ay naging alamat sa Bulacan. “Huwag kang kakain ng adobo sa karinderya, baka laman-tao!” “Kapag may matandang tahimik, mag-ingat ka!” “Ang gutom, pwedeng gawing demonyo ang tao.” Ang mga bata, natuto ng bagong takot. Ang mga magulang, natuto ng bagong aral.

Sa huli, ang bayan ay nagtanong: paano natin hinahayaan ang mga matatanda, mga ulila, mga mahirap na mamatay sa gutom, sa takot, sa baliw? Paano naging normal na magpanggap na walang nangyari, na basta may pagkain, okay lang? Ang adobo ni Lola Felicidad ay naging simbolo—hindi ng sarap, kundi ng lagim, ng desperasyon, ng demonyo sa loob ng bawat tao.

Kung ikaw ang nasa posisyon ni Lola, gagawin mo ba ang ginawa niya? O lalaban ka sa gutom, sa takot, sa demonyo? I-comment ang sagot mo. Kung natakot ka, i-share mo—dahil ang bawat share ay paalala na ang tunay na gutom ay hindi lang sa tiyan, kundi sa puso, sa kaluluwa, at sa lipunang nagbubulag-bulagan. Sa Bulacan, ang adobo ay hindi na lang pagkain—ito ay kwento ng lagim, ng pagkasira, at ng babala sa lahat: huwag mong hayaang lamunin ka ng gutom, ng takot, ng demonyo sa sarili.