“NAKAPULOT NG MILYUN-MILYONG PISO SA BASURAHAN—ANG DESISYONG GINAWA NIYA ANG SUMABOG SA BUONG LUNGSOD!”

Sa isang umaga na tila karaniwan lamang sa gilid ng isang mataong palengke sa Maynila, may isang lalaking naglalakad na may dalang sako ng plastik at bote—hindi para mamili, kundi para mangalakal. Hindi niya alam na sa loob ng ilang minuto, mababago ang takbo ng kanyang buhay… at masusubok ang kanyang konsensya sa paraang hindi niya kailanman inakala.

Si Ernesto “Erning” Salazar, 52 anyos, ay halos tatlong dekada nang namamasura sa mga kalsada at komersyal na distrito ng lungsod. Tuwing madaling-araw, bago pa sumikat ang araw, umiikot na siya sa mga basurahan sa likod ng mga establisimyento—restawran, bangko, opisina. Sanay na siya sa amoy, sa dumi, sa mga bagay na itinatapon ng iba na maaari pa niyang pagkakitaan.

Ngunit noong Martes ng umaga, sa likod ng isang pribadong bangko sa Escolta, may napansin siyang kakaiba.

Sa loob ng isang malaking itim na garbage bag, may naramdaman siyang mabigat at matigas na tila hindi karaniwan sa mga karaniwang basura. Nang buksan niya ito, hindi bote o lata ang bumungad sa kanya.

Mga bundle ng pera.

Buo, nakaayos, at nakabalot pa sa plastic.

Sa unang bilang niya, tinatayang aabot sa higit limang milyong piso ang laman ng sako.

Napaupo siya sa gilid ng bangketa.

Ang paligid ay tahimik pa, at wala pang masyadong tao sa lugar. Walang nakakita sa kanya. Walang nakakaalam.

Sa isang iglap, hawak niya ang halaga na hindi niya kayang kitain kahit sa buong buhay niya.

Isang Tukso na Kay Hirap Labanan

Ayon sa mga kapitbahay ni Erning, isa siyang tahimik na tao. May asawa, may dalawang apo na kanyang tinutulungan sa pag-aaral, at nakatira sa isang maliit na barung-barong sa gilid ng riles.

“Hindi kami mayaman, pero hindi rin kami magnanakaw,” ani ng kanyang asawa sa panayam.

Ngunit sa sandaling iyon, sa harap ng sako ng pera, ang prinsipyo at pangangailangan ay nagbanggaan.

Isang bahagi ng kanyang isip ang nagsabing ito na ang sagot sa lahat ng problema—utang sa ospital, matrikula ng apo, bubong na butas-butas tuwing umuulan.

Ang isa namang bahagi ay nagtanong: “Kung hindi ito sa akin, kanino ito?”

Sa loob ng ilang minuto, walang gumagalaw.

Pagkatapos, ginawa niya ang isang desisyon na hindi inaasahan ng kahit sino.

Diretsong Tumungo sa Presinto

Sa halip na itago ang pera o umuwi, dinala ni Erning ang buong sako—buo, hindi nabawasan—sa pinakamalapit na presinto ng pulisya.

Pagpasok niya sa istasyon, una pa raw ay hindi siya pinansin ng desk officer. Akala’y may irereklamo lamang na petty theft o away-kapitbahay.

Ngunit nang ilapag niya ang sako sa lamesa at buksan ito, tumahimik ang buong opisina.

“Sir, may nakita po ako sa basurahan. Hindi po ito sa akin,” sabi niya.

Sa loob ng ilang oras, inimbentaryo ng pulisya ang laman ng sako. Umabot sa eksaktong ₱5,487,000 ang kabuuang halaga, karamihan ay bagong labas na ₱1,000 bills.

Agad nakipag-ugnayan ang mga awtoridad sa bangkong malapit sa lugar kung saan ito natagpuan.

At doon nagsimulang mabuo ang mas malaking kuwento.

Isang Malaking Pagkakamali… o Mas Malalim na Isyu?

Lumabas sa imbestigasyon na ang pera ay bahagi ng isang internal cash transfer na dapat sana’y naideposito sa central vault ng bangko. Ayon sa paunang pahayag ng institusyon, nagkaroon ng “human error” sa disposal ng ilang dokumento at packaging materials, na hindi sinasadyang naisama ang aktwal na cash bundles sa tinapong basura.

Ngunit maraming netizen ang nagtatanong: Paano mangyayari na ang milyun-milyong piso ay basta na lamang maitapon?

May ilang eksperto sa banking compliance ang nagsabing bihira ang ganitong insidente at dapat may mahigpit na audit trail ang bawat galaw ng pera.

Gayunpaman, malinaw ang isang bagay—kung hindi nakita ni Erning ang sako, maaaring tuluyan na itong mawala.

Ang Reaksyon ng Publiko

Sa sandaling kumalat ang balita, bumuhos ang reaksyon sa social media.

May mga nagsabing si Erning ay “bayani ng bayan.” May iba namang nagsabing “sayang ang pagkakataon.”

Ngunit karamihan ay humanga sa kanyang integridad.

“Kung ako siguro ‘yan, mahihirapan akong isuko,” komento ng isang netizen.
“Sa panahon ngayon, bihira ang ganitong katapatan,” dagdag pa ng isa.

Ang bangko ay naglabas ng opisyal na pahayag, nagpapasalamat kay Erning at kinikilala ang kanyang katapatan. Bilang pasasalamat, binigyan siya ng financial reward na ₱100,000—isang maliit na bahagi ng kabuuan, ngunit malaking tulong na rin para sa kanyang pamilya.

Bukod pa rito, ilang pribadong indibidwal at organisasyon ang nag-alok ng tulong—mula sa scholarship para sa kanyang mga apo hanggang sa pagpapatayo ng mas maayos na bahay.

Isang Aral na Mas Malaki sa Pera

Sa panayam, tinanong si Erning kung bakit niya ibinalik ang pera.

Ang sagot niya ay hindi dramatiko.

“Hindi ko po kaya matulog kung alam kong hindi sa akin ‘yan,” aniya.

Para sa kanya, hindi ito usapin ng batas kundi ng konsensya.

“Kung kukunin ko ‘yan, baka gumaan ang buhay namin. Pero baka bumigat ang loob ko habang-buhay.”

Sa isang lipunang madalas binabalot ng balita tungkol sa korapsyon at pandaraya, ang simpleng desisyong iyon ay naging paalala na may mga taong pinipili pa ring maging tapat kahit walang nakakakita.

Higit pa sa Viral na Kuwento

Hindi lamang pera ang natagpuan ni Erning sa basurahan.

Natagpuan din ng publiko ang isang bihirang halimbawa ng moral courage.

Sa huli, ang tunay na halaga ng ₱5.4 milyon ay hindi nasusukat sa numerong nakaimprenta sa papel.

Nasusukat ito sa timbang ng tukso na kanyang nilabanan.

At sa mundo kung saan maraming naghahanap ng mabilis na yaman, isang mangangalakal ng basura ang nagpakita na ang tunay na kayamanan ay maaaring nakatago hindi sa sako ng pera, kundi sa karakter ng tao.

Ang nakahanap ng milyun-milyong piso sa basurahan ay hindi naging milyonaryo sa isang iglap.

Ngunit sa mata ng marami, siya ay naging mayaman sa paraang hindi kayang bilhin ng kahit anong halaga.