BUMBERO, NAWALA SA SARILI NANG SISIHIN SA PAGKAMATAY NG BATA, BUMANGON AT NAGING FOUNDER NG CHARITY

KABANATA 1: Ang Apoy na Hindi Kayang Patayin ng Luha

Ang amoy ng usok ay hindi nawala sa kanyang isipan kahit matagal nang humupa ang apoy. Para kay Daniel Reyes, isang beteranong bumbero, ang gabi ng trahedya ay paulit-ulit na bumabalik sa bawat paghinga niya. Sa bawat pagdilat ng kanyang mga mata, ang sigaw ng bata ang una niyang naririnig, kasunod ang tunog ng naglalagablab na kahoy at bakal na bumibigay sa init. Sa gabing iyon, may isang buhay na hindi niya nailigtas, at ang bigat ng pagkabigong iyon ay naging apoy na patuloy na sumusunog sa kanyang pagkatao.

Matagal nang sanay si Daniel sa panganib. Ilang taon na siyang sumasalubong sa apoy, pumapasok sa mga gusaling nagbabanta ng pagbagsak, at humaharap sa kamatayan nang hindi nanginginig. Ngunit iba ang gabing iyon. Isang sunog sa isang lumang apartment, madaling-araw, kung kailan mahimbing pa sana ang tulog ng mga tao. Isang bata ang naiwan sa loob, at kahit ginawa ni Daniel ang lahat, huli na siya. Ang sandaling iyon ang naging hangganan sa pagitan ng dating Daniel at ng taong tuluyang nawala sa sarili.

Pagkatapos ng insidente, tila naging multo ang kanyang anino. Pumasok siya sa trabaho ngunit wala na ang dating sigla. Ang bawat tawag ng alarma ay nagdudulot ng kaba sa kanyang dibdib. Sa halip na adrenalin, takot ang kanyang nararamdaman. Ang mga kasamahan niya ay napapansin ang pagbabago, ngunit walang naglakas-loob na magtanong. Sa hanay ng mga bumbero, ang katahimikan ay madalas na paraan ng paggalang sa sakit ng isa’t isa.

Sa kanyang mga gabi ng pag-iisa, paulit-ulit na sinisisi ni Daniel ang sarili. Kung mas mabilis lang sana siya. Kung mas maaga lang niyang narinig ang sigaw. Kung mas malakas lang sana ang kanyang katawan. Ang mga “kung sana” ay naging kadena na gumapos sa kanyang isipan. Unti-unti, lumayo siya sa kanyang pamilya, sa mga kaibigan, at maging sa mundong dati niyang pinaglilingkuran.

Isang araw, hindi na siya pumasok sa istasyon ng bumbero. Isang araw na nauwi sa mga linggo, at ang mga linggo ay naging buwan. Iniwan niya ang uniporme na minsang ipinagmamalaki niya, at isinantabi ang helmet na saksi sa napakaraming laban sa apoy. Para kay Daniel, wala na siyang karapatang magsuot ng simbolo ng bayani, dahil sa kanyang puso, isa siyang nabigo.

Ngunit ang buhay ay may kakaibang paraan ng muling pagharap sa mga sugat na pilit nating tinatakasan. Isang hapon, habang naglalakad siya sa isang lumang parke, napansin niya ang isang batang lalaki na nakaupo mag-isa sa isang bangko. Marumi ang damit, halatang gutom, at puno ng lungkot ang mga mata. Sa isang iglap, bumalik ang alaala ng batang hindi niya nailigtas. Napatigil si Daniel, at sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, may naramdaman siyang hindi sakit, kundi tawag ng konsensya.

Nilapitan niya ang bata at inalok ng pagkain. Walang tanong, walang sermon. Tahimik lamang silang kumain, ngunit sa katahimikang iyon, may nabubuong koneksyon. Ikinuwento ng bata na nawalan siya ng magulang sa isang sunog at mula noon ay palipat-lipat na ng tirahan. Ang bawat salita ay parang kutsilyong muling bumaon sa dibdib ni Daniel, ngunit sa halip na tumakbo, nanatili siya.

Sa gabing iyon, hindi siya nakatulog. Ngunit sa kauna-unahang pagkakataon, hindi lamang ang sigaw ng nakaraan ang naririnig niya, kundi ang boses ng batang nakilala niya. Doon niya naunawaan na hindi man niya kayang baguhin ang nakaraan, maaari pa rin niyang baguhin ang kahulugan nito. Ang apoy na sumira sa kanya ay maaari ring maging ilaw na gagabay sa kanya patungo sa bagong layunin.

Mula sa simpleng pagtulong sa isang bata, nagsimulang magbago ang takbo ng kanyang buhay. Bumalik siya sa mga komunidad na nasalanta ng sunog, hindi bilang bumbero, kundi bilang taong handang makinig at umunawa. Tinulungan niya ang mga pamilyang nawalan ng tirahan, nagbigay ng pagkain, at higit sa lahat, nag-alok ng presensya. Unti-unti, ang bigat sa kanyang dibdib ay nabawasan, napalitan ng pakiramdam na may saysay pa rin ang kanyang pag-iral.

Doon isinilang ang ideya ng isang organisasyon. Isang charity na hindi lamang tutulong sa mga biktima ng sunog, kundi magbibigay din ng suporta sa mga bumbero at rescuer na may dalang trauma. Alam ni Daniel ang pakiramdam ng mawalan ng sarili, at ayaw na niyang may iba pang dadaan sa parehong dilim nang nag-iisa. Ang pangalang “Charity” ay hindi lamang simbolo ng tulong, kundi ng pagbabalik ng pag-asa.

Hindi madali ang simula. Maraming pagdududa, kakulangan sa pondo, at mga gabing muntik na siyang sumuko. Ngunit sa bawat batang natutulungan, sa bawat pamilyang muling ngumiti, nararamdaman niyang unti-unting naghihilom ang sugat na matagal nang dumudugo. Ang pagkamatay ng bata na minsang sumira sa kanya ay naging ugat ng misyong magliligtas ng marami.

Ang Kabanata 1 ng kanyang buhay ay puno ng apoy, luha, at pagkawasak. Ngunit ito rin ang simula ng kanyang muling pagbangon. Si Daniel Reyes, ang bumberong nawala sa sarili dahil sa pagkakasala, ay nagsimulang muling buuin ang kanyang pagkatao. Hindi bilang perpektong bayani, kundi bilang taong handang harapin ang sakit at gawing lakas ang alaala ng trahedya. At sa pag-apoy ng bagong layunin sa kanyang puso, isang bagong kwento ang unti-unting nagsisimula.