Bilyonaryo umuwi, nakita ang anak na nag-eensayo “Mama, masakit”—NALAMAN ANG LIHIM

KABANATA 1: ANG PAG-UWI NA HINDI INAASAHAN

Tahimik ang mansyon sa tuktok ng burol nang gabing iyon. Walang banda, walang ilaw na kumikislap, at walang mga tauhang nagmamadali tulad ng dati. Isang itim na sasakyan lamang ang dahan-dahang pumasok sa bakal na tarangkahan—walang busina, walang anunsyo. Sa loob nito ay nakaupo si Adrian Villareal, isang bilyonaryong negosyante na bihirang umuwi nang walang abiso.

Sa loob ng maraming taon, sanay si Adrian sa katahimikan ng mga hotel sa ibang bansa at sa ingay ng mga boardroom. Ang bahay na ito, bagama’t marangya, ay matagal nang naging parang hotel din—may ginhawa, pero kulang sa init. Ngunit ngayong gabi, may kakaiba siyang pakiramdam. Parang may humihila sa kanya pauwi.

Bumaba siya ng sasakyan at tumango sa iilang tauhan. “Huwag n’yo akong sundan,” sabi niya. “Ako na ang papasok.”

Nagulat ang mga ito, ngunit tumango rin. Kilala nila ang ganitong tono ng amo—hindi dapat tanungin.

Habang naglalakad siya sa mahabang pasilyo, may narinig siyang tunog mula sa kabilang pakpak ng bahay. Isang paulit-ulit na yabag. May kasabay na mahinang ungol, halos hindi marinig, pero sapat upang mapahinto siya.

Sinundan niya ang tunog hanggang sa isang silid na dati’y gym, ngunit ngayo’y ginawang training room. Sa loob, may batang babae na nagsasanay. Paulit-ulit na inuulit ang galaw, pawis na pawis, nanginginig ang mga braso. Sa gilid, may babaeng nakatayo—mahigpit ang mukha, hawak ang clipboard.

“Ulit,” malamig na sabi ng babae. “Hindi pa sapat.”

Napalunok si Adrian.

Ang batang iyon ay ang kanyang anak na si Sofia, siyam na taong gulang pa lamang. At ang babaeng nasa gilid ay ang kanyang asawa—si Elena.

“Mama…” mahina ang tinig ng bata. “Masakit po…”

Tumigil ang mundo ni Adrian.

Hindi siya pumasok. Nanatili siyang nakatayo sa pintuan, nakatago sa anino. Nakita niyang pilit itinatayo ni Sofia ang sarili, kahit nanginginig ang tuhod. Kita ang pasa sa braso. May benda sa likod na halatang hindi bago.

“Masasanay ka rin,” sagot ni Elena. “Walang nagiging magaling nang hindi nasasaktan.”

“Pero mama—” muling umungol si Sofia, napaupo sa sahig.

Lumapit si Elena, hindi upang yakapin, kundi upang iangat ang baba ng bata. “Hindi ka puwedeng umiyak,” mariin niyang sabi. “Anak ka ng Villareal. Kailangan mong maging perpekto.”

Parang may humigpit sa dibdib ni Adrian. Sa loob ng maraming taon, iniwan niya ang pagpapalaki kay Elena. Akala niya’y ligtas ang anak niya. Akala niya’y disiplinado, hindi pinapahirapan.

Hindi niya alam na ganito na pala.

“Tumayo ka,” utos ni Elena.

Sinubukan ni Sofia. Ngunit bago pa man siya makabangon nang tuluyan, bumigay ang tuhod niya. Napahiga siya sa sahig, umiiyak na ngayon, hindi na mapigilan.

Doon na pumasok si Adrian.

“Sapat na.”

Nagulat si Elena. Napalingon siya, nanlaki ang mata. “Adrian? Akala ko—”

“Akala mo nasa ibang bansa pa ako,” malamig niyang putol. “Akala mo hindi ko makikita ‘to.”

Lumapit siya kay Sofia at agad na binuhat ang bata. Magaan. Masyadong magaan para sa edad niya. Ramdam niya ang panginginig ng katawan nito.

“Papa…” mahina ang bulong ni Sofia, saka napahagulgol.

Tumingin si Adrian kay Elena. “Ano’ng ginagawa mo sa anak natin?”

“Hinahanda ko siya,” sagot ni Elena, pilit kalmado. “Para sa kinabukasan niya. Para maging karapat-dapat sa pangalan mo.”

“Sa pamamagitan ng pananakit?” mariing tanong ni Adrian.

Hindi sumagot si Elena. Sa unang pagkakataon, may bahagyang kaba sa kanyang mga mata.

“Gaano na ito katagal?” tanong ni Adrian.

“Simula pa noong umalis ka,” sagot ni Elena, halos pabulong. “Kailangan niyang matuto.”

Napapikit si Adrian. Ang bawat salitang iyon ay parang suntok. Sa likod ng tagumpay niya bilang bilyonaryo, may kabiguan siyang hindi nakita—ang sarili niyang anak.

“Papa,” bulong ni Sofia, hawak ang kwelyo ng kanyang ama. “Ayoko na po…”

“Hindi na,” pangako ni Adrian. “Tapos na.”

Inilabas niya ang cellphone at tumawag. “Doktor. Ngayon din. At gusto ko ring kausapin ang child psychologist.”

“Adrian,” sabi ni Elena, bahagyang tumaas ang boses. “Pinalalaki mo lang ‘to. Normal lang ang training—”

“Normal?” balik ni Adrian, nanginginig na sa galit. “Normal bang umiyak ang bata sa sakit habang ang magulang niya’y nakatingin lang?”

Tahimik ang silid. Ang tunog lang ay ang mahihinang hikbi ni Sofia.

Lumapit si Adrian sa pinto. “Mula ngayon,” sabi niya kay Elena nang hindi lumilingon, “hindi ka na lalapit sa anak natin nang mag-isa.”

Nanigas si Elena. “Ano’ng ibig mong sabihin?”

“Ibig kong sabihin,” sagot ni Adrian, “may mga tanong na akong kailangang sagutin. At pakiramdam ko, hindi lang ito tungkol sa ensayo.”

Sa gabing iyon, unang beses muling natulog si Sofia sa kwarto ng kanyang ama. Hawak-hawak niya ang kamay ni Adrian, parang takot na baka mawala siya muli.

At sa dilim ng silid, habang pinagmamasdan ang anak na tulog sa pagod at luha, may isang katotohanang unti-unting sumisiksik sa isipan ni Adrian—

May lihim sa loob ng bahay na ito.

At ang sakit na narinig niya kanina ay simula pa lamang.