Malas ang pulis: nilupit niya ang babaeng ito—kapatid pala ng isang makapangyarihang tao!

KABANATA 1: ANG MALI NIYANG NABIKTIMA

Maulan ang gabing iyon sa lungsod ng San Gabriel. Ang mga ilaw sa kalsada ay kumikislap sa basang aspalto, at ang hangin ay mabigat—tila may dalang masamang hudyat. Sa isang madilim na eskinita malapit sa terminal, naglalakad nang mabilis ang isang babae, mahigpit na yakap ang bag sa dibdib. Ang pangalan niya ay Lara Monteverde—isang simpleng empleyada, tahimik ang buhay, at walang kaalam-alam na sa gabing iyon, siya ang magiging mitsa ng pagbagsak ng isang aroganteng pulis.

Si Lara ay kakagaling lang sa overtime sa isang maliit na accounting firm. Pagod, gutom, at uhaw na uhaw na makauwi. Dahil sa lakas ng ulan, wala halos masakyan. Nang sa wakas ay may humintong traysikel, napabuntong-hininga siya ng ginhawa—ngunit ilang metro pa lang ang nalalayo, biglang kumurap ang pula at bughaw na ilaw sa likuran nila.

“Checkpoint,” sabi ng drayber, kabado.

Huminto sila. Lumapit ang isang pulis na may matigas na mukha at mapangmata ang mga mata. Nakalagay sa uniporme ang pangalang SSG Harold Quintos. Kilala siya sa presinto bilang “istrikto,” ngunit sa lansangan, may ibang reputasyon—ang pulis na nananamantala kapag gabi at wala nang nagmamasid.

“Bumaba kayo,” malamig na utos niya.

Sumunod ang drayber. Si Lara ay dahan-dahang bumaba, nanginginig sa lamig at kaba.

“Bakit po?” mahinang tanong niya.

Tiningnan siya ni Quintos mula ulo hanggang paa, may ngiting hindi kaaya-aya. “Routine inspection.”

Hiningi ang mga papeles ng drayber. Wala namang problema. Ngunit hindi pa rin sila pinayagan.

“Miss,” biglang sabi ni Quintos, “sa inyo muna tayo.”

“Po?” gulat na sagot ni Lara.

“May report ng babaeng kahawig mo,” sabi niya, halatang gawa-gawa. “Kailangan kitang isama sa presinto.”

Nanlaki ang mga mata ni Lara. “Sir, wala po akong ginagawang masama. Umuuwi lang po ako.”

“Sumagot ka pa?” biglang tumaas ang boses ni Quintos. Hinawakan niya ang braso ni Lara nang mariin. “Tara.”

“Sir, masakit po!” napasigaw si Lara, pilit humihila palayo.

Tumingin sa paligid si Quintos. Madilim. Ulan. Walang tao. Sa isang iglap, itinulak niya si Lara papasok sa eskinita sa gilid ng kalsada.

“Wala kang maririnig na tulong dito,” bulong niya, may halong pananakot.

Tinamaan ng takot si Lara. “Pulis po kayo… bakit niyo po ginagawa ’to?”

Isang sampal ang naging sagot.

Napaupo siya sa basa at maruming semento. Ramdam niya ang kirot sa pisngi, ang takot na bumabalot sa dibdib. Hinablot ni Quintos ang bag niya, ibinuhos ang laman.

“May pera ka?” tanong niya.

“Kaunti lang po… pamasahe at pagkain…” umiiyak na sagot ni Lara.

“Kaunti?” ngumisi si Quintos. “Hindi sapat.”

Hinila niya si Lara paitayo, saka itinulak muli. Tumama ang likod niya sa pader. Napasinghap siya sa sakit.

“Please… tigilan niyo na po ako…” halos pabulong na pagsusumamo.

Ngunit sa isip ni Quintos, isa lang siyang mahina—isa sa napakaraming taong inaakala niyang walang laban, walang kakampi, at walang pangalan.

Isang malaking pagkakamali.

Sa gitna ng pananakit, may nahulog mula sa bulsa ng bag ni Lara—isang maliit na card case. Bumukas ito. Sa loob, may isang lumang larawan: si Lara, kasama ang isang lalaking nakasuot ng barong, may mga taong naka-amerikana sa likuran. Sa ibaba ng larawan, may pangalan.

RAFAEL MONTEVERDE

Sandaling napatigil si Quintos, ngunit mabilis niyang binalewala. “Sino ’to? Boyfriend mo?”

“Kuya ko po,” sagot ni Lara, umiiyak, nanginginig ang boses. “Pakiusap… tumigil na po kayo…”

Tinawanan siya ni Quintos. “Huwag mo akong takutin sa mga pangalan.”

Hindi niya alam—o ayaw niyang alamin—na ang pangalang iyon ay sapat para manginig ang kalahati ng lungsod.

Sa kabilang dako ng siyudad, sa isang tahimik ngunit mahigpit na binabantayang bahay, may isang lalaking nakatayo sa harap ng bintana. Matangkad, kalmado, ngunit mabigat ang presensya. Si Rafael Monteverde—isang negosyanteng may impluwensiya sa pulitika, kilala sa pagiging tahimik ngunit walang-awang kumilos kapag pamilya na ang usapan.

Tumunog ang kanyang telepono.

Isang mensahe.
Isang larawan.
Isang maikling video—kuhang palihim mula sa malayo.

Kita ang pulis.
Kita ang sipa.
Kita ang babaeng nakahandusay sa lupa.

Kapatid niya.

Tumigas ang panga ni Rafael. Walang sigaw. Walang galit na palabas. Tanging malamig na desisyon.

“Kunin ang lahat ng impormasyon,” mahinahon niyang utos sa taong nasa likod niya. “Pangalan. Presinto. Record. Lahat.”

“Sir… pulis po ’yan,” maingat na sabi ng aide.

Tumango si Rafael. “Mas mabuti.”

Samantala, sa eskinita, iniwan ni Quintos si Lara—luhaan, sugatan, at halos hindi makatayo. Akala niya’y tapos na. Akala niya’y isa lang itong gabi ng pang-aabuso na lilipas nang walang konsekuwensiya.

Hindi niya alam na sa mismong sandaling iyon, nilagdaan na niya ang sariling kapahamakan.

Dahil ang babaeng nilupit niya ay hindi basta babae lamang.

At ang kapatid nito ay hindi marunong magpatawad.